#dspc

Some screen shots from “Allergic to Flowers,” the first short film from DeSoto Picture Company about two slackers, both acquaintances from high school, and both recently dumped by their significant others, who are forced to take a job together delivering flowers on Valentine's Day.

all I see on my feed is JOURNALISM, DSPC, WHATEVER SHIT (not complaining tho)

What lies behind this photo-

During our DSPC in Cabatuan NCHS, we were all left hanging due to a poor signal connection. It was quite ironic since nasa online publication category kami, yet signal strength was the major issue that wasted our time, which made us all worried. Ewan talaga parang nakakatawa na nakakaiyak. Poor signal connection talaga yung nag-waste ng time namin, pati mga daliri ko nanginginig while typing.

Moderna vaccine ingredients: What role does each part play?

The long-standing wait for a coronavirus vaccine has seemingly come to end thanks to pharma giants Pfizer and Moderna’s timely endeavours. The COVID-19 vaccine called mRNA-1273 instructs the cells in the human body to make “spike protein” like that of SARS-CoV-2. The immune system then analyses it and makes antibodies to destroy it. So when the virus enters your body, your immune system already…

Minsan napapatanong na lang ako sa sarili ko kung sino ba itong taong ‘to sa buhay ko? Ah, tanda ko na pala, bilib na bilib ako rito, bilib na bilib ako sayo. Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganito ganung hindi pa naman kita kilala ng lubos, ni ayokong isipin na hindi ‘to totoo dahil baka ako lamang ay nagpapadalos-dalos, pero gusto kong sabihin na namamangha ako sayong mga kinilos. Medyo mahaba lang itong aking sasabihin dahil pagdating sa’yo, salita ko’y tila hindi nauubos. Astig noh?

     Ngayon ay gagawa ako ng sulat na para sa’yo, Fidel. Hinahangaan lang talaga kita ng lubos at minsan pa nga’y ikaw ang dahilan ng aking pag-ayos.

Para ito sa iyo… Sa nag-iisang F na natatangi sa lahat ng mga F na hinahangaan ko. 

UNANG ARAW

     Isang mainit na umaga noong Setyembre, yun yung araw ng patimpalak para sa pansangay na kumperensya sa pamamahayag. Ikalawang beses na nga pala ito ng pagsali ko, syempre gusto ko manalo at pinaghandaan ko yung pagdating ng oras na yun.

     Habang nasa biyahe ay iisang mithiin yung aking walang sawang inuulit at baon–

“Sisikapin ko na mapabilang muli sa pang-rehiyon na kumperensya sa pamamahayag na siyang matagumpay kong nagawa noong nakaraang taon, kaya hindi dapat ako matalo ngayon!

“Iniisip ko rin na hindi ko dapat mabigo yung mga umaasa sa akin. Syempre mahirap na mabigo at mambigo.

    Sa wakas ay nakarating na rin kami sa lugar ng pagtitimpalakan. Naglakad na kami at naupo na ako sa pwesto na inilaan para sa mga delegado ng aming eskwelahan. Pinagmasdan ko ang paligid; Iba’t-ibang mukha yung nandito at paniguradong iba’t-ibang ideya ang magtatagisan para sa labana sa taong ito.  Dapat na ba akong kabahan nito?

     Hindi ko naman itatanggi na nakaramdam ako ng ganun, kaya’t paulit-ulit akong nagdasal bago pa matawag yung pangalan ng kategorya kong sinalihan.

     Dumating na nga yung pagkakataon at tinawag na yung mga kalahok, kabilang ako… at ikaw. Naglalakad na ako at nakita ko pa lang yung suot mong uniporme ay kinabahan na ako, jusko po at parehas nga pala yung kategorya nating dalawa na naging dahilan para tayo ay magtagpo ng malapitan. Aware naman  ako na isa sa mga katangi-tanging paaralan ang iyong sintang eskwelahan dahil para ito sa mga pambihirang kabataan na may galing sa larangan ng ingles, agham, at sipnayan. Alam ko rin na kabilang ka sa mga bright child kaya’t kinabahan din ako kahit papaano sa iyo at tinuring kitang kalaban na dapat kong maangatan at mahigitan. 

     Kaya ngayon, pinalitan ko na yung aking mithiin– “Dapat kitang maangatan, nakakatakot ka kasing kalaban!” Nanatili na ganito lang nasa isip ko hanggang matapos na yung laban. Iniisip din pala kita–hindi dahil sa hinahangaan kita kundi dahil ika’y aking mahigpit na kalaban– hanggang makauwi na ako sa aming tahanan.

IKALAWANG ARAW

     Ngayon na pala yung araw na malalaman na natin yung resulta ng laban at bibigyan ng pagkilala yung mga matatanghal na panalo. Sandali lang…NAHULI NA PALA AKO NG GISING! Jusko naman at aabutin pa ako ng ilang oras bago pa ako makarating sa lugar ng pagtatanghalan! Pambihira nga naman.

     Sa kabila nito ay sinuong ko pa rin ang byahe, gaano man kainit at ka-tumal ang usad ng trapiko. Isabay mo na rin yung mga binubugang usok at ingay nung mga tao.

     Syempre. hindi magpapahuli yung baon kong mithiin. Dapat maangatan kita, Nakakatakot ka kasi pati yung reputasyon ng eskwelahan mo eh!

     Nakarating na nga ako sa lugar na pagtatanghalan ng mga mananalong manunulat. Chumempo pa na pagkababa ko ng tricycle ay ikaw yung una kong nasilayan, nag-init tuloy agad ang aking kalamnan– este, yung mithiin ko na manalo at ika’y mahigitan. Pak ganern!

     10… 9… 8… 7…, Ako na ay kinakabahan at buti na lang, hindi pa rin natawag ang aking pangalan.

     Pero pagpatak ng ika-6 ay narinig ko na yung hindi ko inaasahan.

     Bakit kaya ganun? Sayang at hindi pa sinagad sa ika-lima kung saan ay ang cut-off sana para makalaban muli ako sa pang-rehiyon na kumperensya. Nasusuklam tuloy ako sa aking sarili pero wala rin naman akong magagawa. May pagkakataon talaga na nararapat kang mananalo ngunit may panahon din na dapat namang nasa ibaba o matalo.

Binigo ko sila, nakakalungkot.

Pero uy, narinig ko ang pangalan mo.

Ikaw pala yung ikalima.

Nakakainis. Mas lalong tuloy ako nagigil sayo.

Pero

Uy…

Bakit biglang naging ganito?

Napalitan ng paghanga yung nararamdaman ko sayo.

     Pagkatungtong mo pa lang kasi sa entablado, nakita ko na sa iyong mata at mukha kung gaano ka kasaya; kung gaano mo pinaghirapan na makuha ang pwestong ikalima at kung gaano ka nagsikap para mabigyan ng pagkilala. 

     Gusto ko sanang magpakuha ng litrato sayo pero umalis kami agad. Sayang naman dahil yung pagiging malapit manlang sayo nung araw na yun ay hindi ako pinalad, pero salamat pa rin dahil nakilala ko ang isang kagaya mo na walang katulad. Atleast ako ay hindi tuluyang na-sad. HAHAHA. <3

     Nanatili lang na ganito hanggang sa matapos yung araw at nasa isip pa rin kita– hindi dahil sa ika’y aking mahigpit na kalaban, kundi dahil ika’y aking hinahangaan– hanggang makauwi na ako sa aming tahanan.

Ilang buwan na rin ang lumipas, ikaw pa rin nasa aking isipan. Hindi ko maintindihan bakit ganito gayong isang beses pa lang kitang nasilayan. 

Nga pala, kabilang nga pala ako sa kukuha ng kwalipikadong pagsusulit sa inyong paaralan. Umaasa ako na magkita muli tayo sa ikalawang pagkakataon, daig ko pa siguro yung nakapasa pag nangyari yun.

     Kung nasaan ka man naroroon, sana lagi kang ligtas. Sana laging mag-iingat yung nag-iisang F na natatangi sa akin sa lahat ng F na hinahangaan ko. Ito ay para sa iyo, at umaasa ako na hindi lang dito nagtatapos ang ating kwento.

Lubos na humahanga sa’yo…