#dramaticshit

Geez, hindi na ba ako matatapos sa gantong problema? Expectations. Yan tayo eh. Diyan tayo pumapalya. Nakakainis diba? Nakakapagod kasi i-please lahat ng tao dahil nageexpect sila sayo. Eh pano kung triny naman nung una palang? Ginawa mo naman yung best effort mo unang palang? Pero ano? Hindi nakita dahil na-disappoint na masyado dahil hindi mo naabot yung expectations niya? Hindi naman kasi lahat ng bagay aayon sa gusto mo. Been there, done that. Kaya ako natutong hindi magexpect ng kahit ano sa ibang tao dahil alam kong madidisappoint nila ako. At hindi masamang hindi nalang magexpect. Ayaw mo nun, surprise? Oo, nakakalungkot dahil expect ng expect tapos madidisappoint ng madidisappoint, eh ganun talaga. Hindi mo ba alam kaya ako nagstop mag expect sa ibang tao at sayo ay dahil din.. sayo? Nakakapagod kayong iplease lahat. Best effort na nga ako dito, kulang na kulang pa kayo? Ang dami niyo kasing hinihingi eh. Ang dami niyong hinahanap. Pucha, ang sakit kaya na parang pinaparating pa sayo na parang hindi ka umeffort. Dahil ba ikaw yung bigay ng bigay diyan feeling mo hindi na mapapantayan nung effort na binibigay ko yung effort mo? Ang unfair naman ata nun. Naghirap ako, nagtry din naman ako. Walang konsiderasyon? Walang patawad? Buong buhay mo nadisappoint kita? Buong buhay mo ikaw lang nahirapan? Buong buhay mo wala man lang akong nagawa para sayo? Hindi man lang ba kita ineffortan sa tingin mo? Hindi ako naghirap para mapasaya ka? Para at least man lang for once ma-please kita? Hindi nangyare yun? Ha? Ang sakit kasi nung ipinamumukha pa. Yun ang hindi ko matanggap. Alam kong nadidisappoint kita pero hindi mo naman kailangan ipagkalat o ipagsigawan mo pa kasi ako mismo disappointment rin ako sa sarili ko. Salamat at mas pinamumukha mo pang failure ako lalo. Pero anong magagawa ko diba? Ano pa ba? Yun na tingin mo eh. Hindi ka na mageexpect nang kahit ano. Fine. Then the feeling is mutual. You’d stop expecting from me, I’d stop expecting from you nang sa ganon wala ka nang masumbat at wala na kong marinig, nang wala na rin masaktan. Nakakapagod dahil sa lahat nalang ng bagay ang dami kong nadidisappoint.

You don’t know what it’s like to be a failure in the eyes of all the people you love when they wouldn't believe that you gave them all you had. You know what, nevermind. Kung kulang. Kung mali. Wag na. Don’t bother. Wag na pagaksayahan ng panahon. Nakakabagot hintayin yung oras kung kailan ka maaappreciate. Kaya wag nalang.