Gelezen en onder de indruk dus deel: Kan niet genoeg waarschuwen! Ineens zag ik ze, maar veel te laat. Het was al donker in het dorp, toen ik die slecht verlichtte straat inreed en mijn snelheid verminderde! Daar waren ze, ineens!! Vlak naast m’n vrachtauto... Donker haar, donkere kleding, donkere fietsen. Het enige dat oplichtte, waren hun witte oordopjes, waar ze waarschijnlijk de nieuwste hits van de nieuwste artiesten op hoog volume beluisteren... Misschien waren ze 10.. Misschien 14.. Misschien zijn ze jouw kinderen.. Misschien jouw zusje.. Misschien jouw kleinzoon.. Misschien je neefje of nichtje.. Voor ik het wist schoten ze naar links. Geen richting aangevend... Voor ik het wist lagen ze, met hun fietsen, onder mijn wielen. En stortte de dood en immens diepzwart verdriet zich in de levens van iedereen die de kinderen kende. Iedereen.. En mÃjn leven.. Hun ouders zouden het mij nooit vergeven. Ook al hadden ze hun kinderen laten fietsen zonder zichtbare verlichting... Ik zou voor hen levenslang 'dat monster in die vrachtauto' zijn!! En voor de wet ben ik als bestuurder aansprakelijk wegens hun dood... Maar dankzij mijn snelle reactievermogen, mijn perfecte remmen, en een hart in m'n keel, konden ze gelukkig onverlicht doorfietsen, levend(ig) en wel!! Mijn geschrokken getoeter beantwoordden ze, zoals pubers doen: met boos opgestoken middelvingers, uitgestoken tongen, en ze fietsten verder het duister in... Op weg naar het huis waar hun ouders blij waren dat ze veilig weer thuis waren... Het was maar 5 centimeter tussen thuiskomen of niet... 5 centimeter tussen, 'hoi papa en mama, ik ben weer thuis' of twee agenten aan de deur die vragen of u 'de ouders bent van..' #Doedatlichtaan #Donkeredagen Een verhaal van een chauffeur.... #chauffeur #fiets #verlichting (bij Netherlands) https://www.instagram.com/p/Cn4IT18IY-d/?igshid=NGJjMDIxMWI=
