#leestip

Uitgelezen: De weg terug van Erich Maria Remarque.

Na Van het westelijk front geen nieuws was ik benieuwd hoe het de overlevenden van de Eerste Wereldoorlog zou vergaan. In De weg terug pakt Remarque de draad direct weer op. De oorlog is voorbij, maar voor de jonge soldaten begint nu een minstens zo moeilijke strijd: die om hun plaats terug te vinden in een samenleving die hen nauwelijks begrijpt.

Acht vrienden keren terug naar een Duitsland dat feestviert omdat de oorlog voorbij is. Maar voor hen voelt er weinig als een overwinning. Wat ze aan het front hebben meegemaakt, heeft hen voorgoed veranderd. Ze proberen hun oude leven weer op te pakken, maar merken al snel dat de afstand tot familie, vrienden en de burgermaatschappij bijna niet te overbruggen is. De kameraadschap die hen tijdens de oorlog overeind hield, staat in schril contrast met de onverschilligheid en het onbegrip waarmee ze thuis worden geconfronteerd.

De weg terug is een indrukwekkende psychologische oorlogsroman die laat zien dat vrede niet automatisch betekent dat de oorlog voorbij is. Een tijdloos verhaal over verlies, kameraadschap en de moeilijke zoektocht naar een nieuw begin. Wat mij betreft een waardig vervolg op Van het westelijk front geen nieuws.

Na een storm in 1196 halen vissers een kleuter uit de branding. Het blijkt de enige overlevende van een schipbreuk. De jongen groeit op in een klooster nabij Brugge, maar kiest uiteindelijk voor de vrijheid en gaat op zoek naar zijn afkomst. Onder de naam Madoc leeft hij als ridder, avonturier, minnaar, schrijver en vrijdenker. Hij trekt door een middeleeuwse wereld vol oorlogen, intriges, geloofsfanatisme en ketterjagers, terwijl hij langzaam uitgroeit tot de man die mogelijk achter Van den Vos Reynaerde schuilgaat.

Dros weet die wereld indrukwekkend tot leven te brengen. Monniken, ridders, herbergen en slagvelden voelen nergens decoratief of stoffig aan. Integendeel: de roman bruist van leven, humor en avontuur. Zijn taalgebruik is daarbij misschien wel het mooiste van alles. Woorden als zwalpen, kneteren, arglistig en balsturig vliegen je om de oren, maar nooit geforceerd. Het geeft het boek juist kleur en ritme.

Tegelijkertijd is het veel meer dan alleen een avonturenroman. Tussen de duels, liefdes en achtervolgingen door stelt Dros vragen over religie, macht, literatuur en vrijheid van denken. Willem/Madoc is geen onfeilbare held, maar iemand met twijfels, angsten en beperkingen. Juist daardoor leef je voortdurend met hem mee.

Slim is ook de raamvertelling waarin een hedendaagse mediëvist een oud handschrift ontdekt en probeert te achterhalen wie Willem werkelijk was. Daardoor speelt Dros een mooi literair spel met geschiedenis en fictie. Het maakt Willem die Madoc maakte tegelijk bloedstollend, intellectueel uitdagend en verrassend toegankelijk. Een roman waarin de Middeleeuwen niet alleen zichtbaar worden, maar bijna tastbaar.

Je bent op fietsvakantie in Frankrijk of je bent het niet. Daarom was De laatste Tour van Inge Duine voor mij uitgelezen vakantielectuur. Deze sportthriller draait om doping, matchfixing en de schimmige achterkant van het wielrennen.

Het verhaal speelt zich af in 1997, vlak voor de start van de Tour de France. De fictieve wielrenner John Ryder, kopman van de Belgica-ploeg, geldt als topfavoriet voor de eindzege. Maar nog voor de Tour goed en wel begonnen is, wordt hij dood aangetroffen in zijn hotelkamer. Zelfmoord, moord of toch een gevolg van dopinggebruik? Aan de norse Franse rechercheur Pierre Thilliez de taak om de waarheid te achterhalen.

Al snel blijkt dat Ryder doping in zijn bloed had, maar daarmee is de zaak allesbehalve opgelost. Ondertussen probeert de Amerikaanse journaliste Patricia Wale, samen met haar Britse collega Stephen Dunham, de onderste steen boven te krijgen. Patricia ziet hierin bovendien haar kans om haar droomjob bij L’Équipe waar te maken. Tegelijkertijd volgt het verhaal ook Maarten Bergerink, meesterknecht van Ryder, die niet alleen op de fiets maar ook mentaal worstelt met een geheim dat het hele peloton kan doen ontploffen.

Wanneer vervolgens ook de drager van de gele trui tijdens een bergrit in een ravijn stort, nemen de twijfels alleen maar toe. Toeval of opzet? En alsof dat nog niet genoeg is, wordt er geknoeid met de remmen van Patricia Wale. Zij raakt zwaargewond, terwijl Stephen Dunham het niet overleeft.

Je bent op fietsvakantie of je bent het niet. Dus natuurlijk ging De proloog van Bert Wagendorp mee in de fietstas. Een boek dat je meteen het peloton in trekt: de spanning, de nervositeit, het afzien. De topfavoriet voor de proloog van de Tour krijgt geen oog dicht. Gedachten razen door zijn hoofd, de angst grijpt hem naar de keel. Naast hem ligt Van Sprundel, de onverstoorbare Brabantse meesterknecht.

Uitgelezen ‘De jonge jaren van Blueberry’ (21 delen) van Michel Blanc-Dumont en Colin Wilson, geschreven door Jean-Michel Charlier en François Corteggiani, vertelt het verhaal van Mike Steve Donovan, de zoon van een rijke plantagehouder in het zuiden van de Verenigde Staten. Donovan oogt als een keurige dandy, maar schijn bedriegt: hij kan uitstekend schieten en vechten. In zijn jonge jaren is hij een overtuigd aanhanger van het zuiden en jaagt hij voor zijn vader op gevluchte slaven.

Donovan is verliefd op Harriet, de dochter van een naburige plantagehouder. Hun toekomst samen lijkt vast te liggen, totdat Harriets vader wordt vermoord. Donovan wordt van de moord verdacht en moet hals over kop vluchten. In het noorden sluit hij zich aan bij het leger van de Unie. Wanneer hij naar zijn naam wordt gevraagd, valt zijn oog op een struik met bosbessen: zo ontstaat de naam Blueberry.