#dogmus

Bugün pazartesi!

Yani haftanın ilk günü.

Hani benim en sevdiğim gün.

Hani her ne olursa olsun, hep umutla başladığım günü hayatın…

Pazartesi ve ne mutlu ki yine birlikteyiz.

Bildiğiniz üzere ben köşe yazmaya Türkiye’nin en çok okunan haber sitesinde, İnternethaber’de başladım.

İlk göz ağrım.

İlk orada tanıştık sizlerle.

Sevdik birbirimizi.

Yazmaya bir süre ara verdikten sonraki bu ilk yazıma, tam da yeni bir başlangıç yaparken, geçmişe bir teşekkür etmeden başlayamadım.

Vefa, önemlidir benim için.

Bende her daim özel bir yeri olacak olan ve hala çok sevdiğim tüm İnternethaber ailesine ve en başta tecrübesinden ve bilgisinden çok şey öğrendiğim, ex patronum Hadi Özışık’a teşekkür ederim.

Ve yol beni buraya getirdi…

Yepyeni bir sitede, yeni bir köşede buluştuk bugün.

Yeni doğmuş bir bebek gazetesiz.

Öyle heyecanlı ki…

Umut dolu, azimli, sıcak, insani.

Önce emekleyecek, sonra yürüyecek, düşecek arada bir belki, koşacak sonra da.

Ve okuruyla paylaşacak iyi kötü her şeyi.

Her duygusunu,

her düşüncesini,

her başarısızlığını,

her başarısını.

Henüz o kadar bebek ki, sarıp sarmalayın, sevin, gülümseyin ona işte.

Yanında olun; emeklemesinde, yürümesinde, düşmesinde, yaralanmasında, büyümesinde.

Gazetesiz gerçek bir gazete.

Duyguları olan bir gazete.

Yaşayan bir gazete.

Ve hemen bir tık ötenizde.

Ve ben de zaten nasıl da özlemişim hem yazmayı hem sizi.

Siz de beni özlediniz biliyorum.

Yazmadığım süre içinde mesajlarınızın, maillerinizin ardı arkası kesilmedi.

“Ne zaman başlayacaksın yazmaya” dediniz her gün bıkmadan.

Bazen kızdınız “hadi ama artık” dediniz.

Bazen isyan ettiniz “haftaya seninle başlamayı özledim nerdesiiinn” diye.

Bazen boğazıma düğümlediniz bir şeyler, “yasemin, yazılarına ihtiyacım var,” diye.

Ama hiç unutmadınız, hiç vazgeçmediniz benden.

Ben de sizden. 

Artık buradayım işte.