#didihamann

Ég átti svo góðan laugardag, einn þann besta í langan tíma. 

Ég vaknaði um hálf 12 alveg útsofin og fersk. Þið vitið, þegar maður vaknar í rólegheitunum, teygir úr sér hægt og rólega á meðan maður vaknar, engin vekjaraklukka að pirra mann, sólin skín smá inn á milli gardínanna og ferskur andvarinn blæs létt inn um opinn gluggann. 

Klukkutíma seinna hringdi síminn. Það var Agnar að spyrja hvort ég kæmi með honum á Górilluna að horfa á leikinn, Dietmar Hamann yrði þarna líka. Ég var ekki lengi að segja já og var tilbúin á núll einni. 

Ég var eins og smástelpa. Fyrsta skiptið sem ég hitti fræga, erlenda persónu. Ég titraði. Ha ha. Tróðst svo framfyrir röðina til að fá mynd af mér með honum (en það var bara því ég tók ekki eftir röðinni fyrr en ég var að stilla mér upp við hliðina á honum). 

Smá hjónasvipur? djók.

Agnar fékk líka mynd.

Og svo skrifaði hann á bolinn minn (Tja bolinn hans Axels, eða Hauks, en ég var í honum).

Stemningin á Górillunni var gríðarleg þrátt fyrir leiðinlegt 0-0 jafntefli og mig langaði mest til að fara á árshátíð Liverpool klúbbsins um kvöldið.