#decidophobia

You stand in front of a menu for ten minutes and still can’t choose. You delay a reply to an important email for days. You’ve been thinking about a decision for so long that the window for it has passed — and part of you feels relieved.

If this sounds like you, you’re not just indecisive. You may have something called decidophobia — a genuine, documented fear of making decisions that goes far beyond the ordinary anxiety most people feel when faced with difficult choices.

Understanding it is the first step toward changing it.

What Is Decidophobia?

Decidophobia is an intense, irrational fear of making decisions — including minor everyday ones like what to eat or what to wear, not just major life choices.

The term was coined by philosopher Walter Kaufmann in his 1973 book Without Guilt and Justice: From Decidophobia to Autonomy, where he described it as “the dread of making fateful decisions.” In modern psychology, it is classified as a specific phobia — a type of anxiety disorder characterized by a disproportionate fear of a specific situation or object that poses no real objective danger.

What distinguishes decidophobia from ordinary indecision is the level of distress involved and the way it disrupts daily functioning. Someone who takes time to think through an important choice is being thoughtful. Someone with decidophobia experiences genuine anxiety, sometimes panic, at the prospect of any decision and goes to significant lengths to avoid having to make them.

Signs and Symptoms of Decidophobia

Decidophobia can show up differently in different people, but the most common signs include:

1-Paralysis in front of choices

Even simple decisions — what to order, which route to take, what to reply to a message — produce disproportionate stress. You find yourself frozen, unable to commit, going back and forth without resolution.

2-Chronic avoidance

You delay decisions for as long as possible, hoping circumstances will change, someone else will decide, or the choice will become irrelevant on its own. Deadlines pass. Opportunities close. The avoidance provides short-term relief and long-term cost.

3-Seeking constant reassurance

You check with others — friends, family, anyone available — before making even small decisions to validate the choice. This isn’t gathering information. It’s outsourcing the responsibility of deciding because the possibility of being wrong feels intolerable.

Related: 15 Signs of a Controlling Friend — And When to Walk Away

4-Reliance on others to decide for you

In more significant cases, you may find yourself consistently deferring to whoever is nearby — a partner, a parent, a friend — allowing them to make choices that affect your own life. This can gradually erode your sense of autonomy and attract people who are comfortable making decisions on your behalf, which is not always in your best interest.

5-Physical anxiety symptoms

When faced with a significant decision, the body responds as if to a threat. Racing heart, shallow breathing, nausea, sweating, trembling, or tightness in the chest are all physical manifestations of the anxiety that accompanies severe decidophobia.

6-Catastrophizing outcomes

Every option feels loaded with potential for disaster. Minor decisions take on exaggerated weight. The worst-case scenario occupies your attention far more than any realistic assessment of what’s likely to happen.

7-Procrastination as a coping mechanism

Not all procrastination is laziness. For people with decidophobia, delaying a decision is a way of managing the anxiety attached to it. The delay provides temporary relief — but often results in the decision being made by default, in worse circumstances, or not at all.

8-Persistent rumination after deciding

Deciding doesn’t end the anxiety. After making a choice, you continue to review it — questioning whether you chose correctly, imagining how the other option might have gone, and replaying the decision until the next one arrives. The relief of having decided is brief if it comes at all.

Causes of Decidophobia

Understanding where decidophobia comes from matters because the cause often shapes the most effective approach to addressing it.

1-Perfectionism

Bilim buna, Decidophobia, demiş.

          Yani kararsızlık... Çok zararsız görünen ama stres, kaygı bozukluğuna neden olan bir sorun. Elinizi kolunuzu bağlar, hareket etmenize izin vermez. Alsam mı almasam mı, yapsam mı yapmasam mı, sağ mı doğru, sol mu doğru... Bu ikilemler uzadıkça uzar ama altında hep korkular vardır.

           Her yanlış karar verme korkusunun altında aynı korku yatmıyor, korkular kişinin deneyimine göre değişiyor. Kişi bazen pişman olma korkusu, bazen zarar görme, hayal kırıklığına uğrama, verdiği karardan geri dönememe, yanlış seçimi telafi edememe gibi korkular taşır. Aslında temelde, bu korkuların dibinde yatan belirsizlik ve güvensizliktir, insan kendine güvenemediği için kararsızdır. O aldığı kararın (olumsuz) sonucunu taşıyabileceğine inanmaz, o gücü kendinde göremez, çünkü daha önce o sonucu taşıyamamış ve yeniden aynı şeyleri yaşamamak için kendine korkulardan bir koruma kalkanı örmüştür. Sonrası: ya yanlış kararlar alıp, kendi kendinize deneyiminizi güçlendirirsiniz ya da karar almaktan kaçarsınız..

          Tabi bu kararsızlık, korkular öyle birden peydah olmuyor, buna neden olan bir öyküsü, travması var. Bazen çok küçük ve basit bir olay diyebileceğiniz bir an bile, sizde bu izi bırakmış olabilir. Yeter ki onun ne olduğunu bilin. Bunu bilirseniz kendi şimdiki halinizle, o zamanki haliniz yan yana gelecek ve siz kendinizi şimdi ve öncesiyle daha net göreceksiniz. İşte tam o anda yeniden bakın.. o yanlış karar veren, yanlış seçim yapan kendinize bakın. Kaybettiğiniz neydi, hayatınızda aksi olsaydı nasıl olurdu? O yaşadığınız şeyde pişmanlığınız kendinizle mi ilgili yoksa dışardan aldığınız tepkiyle mi ilgili, kararınız sizin miydi yoksa başkasının kararına, tamam mı, demiştiniz...vs.. Bunun gibi sorular büyük resmi biraz daha net görmenizi sağlar. 

            Asıl sınav bu farkındalıktan sonra, bir karar verme eşiğinde başlıyor. O an kendinizi fark edin, yine ayağınız geri geri mi gidiyor, yine endişe mi sardı? Diyelim karar verdiniz, sonucu belli olana kadar endişe mi yaşıyorsunuz yada endişe ettiğiniz sonuç için delil mi arıyorsunuz.. 

Sorun kendinize;

      *Kararın sonucu olumsuz olsa en fazla ne kaybederim? 

      *Bunu taşıyacak güce sahip miyim, sahip değilsem neden öyle hissediyorum?

     En fazla ne kaybederim?

           Tüm bu fark ettiklerinizden sonra hadi bir deneme yapın. Gözlerinizi kapatın ve hayal edin. En zorlandığınız kararı verin, ve korkularınızı tek tek gerçekleştirin. Hatta çitayı yükseltin ve kendinizi gözlemleyin, duygularınızı izleyin. Kararınız olumsuz sonuçlandığında ne yapıyorsunuz? Çaresiz, üzgün, pişman mısınız yoksa kendinizi çözüm bulacak yada yolunuza devam edecek güçte mi hissediyorsunuz? 

          Tüm bunlar sizinle ve olay-durumları karşıladığınız duygularla ilgilidir ve çözümü de yine sizin kendi sınırlarınızı kırmanızla, güçlü olduğunuzu kabul etmenizle başlar..

           Benim olay örgümde tam tersi bir durum yerleşmişti. Ortaokuldaydım ve meslek liselerine giriş sınavı için belge dağıtıyorlardı. Ben bir karar verdim ve sınava girmeyeceğim, dedim ve belge almadım. Bunu babam öğrenince çok kızmıştı ama kızmasının temelinde, "hayatının fırsatını kaybettin, tüm geleceğini çöpe attın, artık böyle bir imkanın olmayacak.. bitti! " temasıydı. Bu bende öyle bir pişmanlık ve acı yarattı ki tüm gün kendime kızıp ağladığımı hatırlıyorum. Hissettiklerim öyle derindi ki.. çözümü yoktu, geri dönülemezdi, kaybetmiştim ve bu benim yanlış kararım yüzünden olmuştu, hayatımın fırsatı kaybolmuş, geleceğim çöp olmuştu... 

           Derken o gün bugündür bende hep bir fırsatları kaçırma korkusu, hayatımı mahvedecek kararlar alma korkusu oldu. Ve ne yazık ki aldığım kararlar da benim için hep hüzün oluyordu, bu da korkularımı perçinliyordu. 

            Sonunda kaynağı bulup kökene inince çok üzüldüm. O kızın, yani benim, meslek lisesine girmeyişine sevindim. Motor meslek yada elektronik seçenekleri zaten hayalim değildi. Aslında kaybettiğim hiçbir şey olmamıştı, kaybı babam yaşamıştı, o benim kararımı yanlış bulmuş ben de onu onaylamıştım. Asıl önemlisi bu kararı benim olarak kabul ettikten sonra aldığım kararlarda güvensizlik yaşamamdı. Kendimi iradesiz, güçsüz hissetmeme neden olmuştu. 

            Tam o anda “karar verme” durumuna bakış açımı değiştirdim. Kararım ne olursa olsun, sonucunda ben yeni şeyler öğrenecektim... biraz daha büyüyecektim. Her yanlış kararım bana doğru karar verme yolunda deneyim kazandıracaktı. Aslında öyle de oluyordu. Kaybedince kazanmayı öğreniyorduk, çünkü zaten bir kere kaybetmiştik... 

O zaman yanlış karar, yanlış olur muydu?

Artık daha rahat yürüyebilirdik, düşmekten korkmadan...