Kendi Halinde Yazılar

50 bin tl verip balkan turuna çıkan arkadaşım bana ırmaklı köy manzarası atıyor. Bunun için oraya kadar gitmeye bu parayı vermeye gerek var mı bilemedim. Sanırım doğa yada tarihi eser değil de, hikayesi olan yada sanatsal merkezleri olan yerleri görmek isterim.

Aslında son konuşmamızda çok iyi değildi, "gerginim iyi değilim" demişti. Normal olan sorunu dinlemek, belki yardımcı olmaktı ama tüm cesaretimi toplayıp aramam o kadar zor olmuştu ki, bir daha o aramayı yapmam, konuşmayı gerçekleçtirmem belki çok mümkün olmayacaktı. Ha konuştum da bişi mi oldu...onun için değil belki ama benim için oldu.

Arkadaşım "manyak mısın, ayrılınca hediyeleri neden geri veriyorsun" dedi. Çok düşündüm bunun üzerine.

İnsan babasını kaybedince annesini de kaybetmekten öyle korkuyor ki, annesi öksürse canı sıkılıyor. Sanki büyümüşsün de içindeki çocuk sahipsiz, yalnız kalacakmış gibi korkuyorsun kaybetmekten.

Kardeşime dedim ki, söylenilenin %25 ini dinleyip %5ini anlıyormuşsunuz, doğru mu? -doğru bize yetiyor ki, dedi. Nasıl yani beynin üst loblarını kullanmıyonuz mu, dedim. -bak bu %6 ya giriyor, dedi kaçtı..

En sevmediğim şey, yaz gelince kışlıkları kaldırmak, kış gelince yazlıkları kaldırmak. Giyinme odası denen şey zorunlu olmalı evlerde. Yazlık kışlık hepsi bir yerde olmalı. Ne bu hurçlara tık kaldır, sonra arada hava soğur üstten çıkar, sonra yine uğraş geri kaldır.

Hayatın sırrı.. böyle olursan herkes seni sever ve seni kabul eder ama hep böyle olursan..

Hangi taşı kaldırsam altından diş sıkması çıkıyor. Beyin sisinin nedeni de diş sıkması çıktı. Hatta beyin kaymasından, postür bozulmasına kadar giden bir sorun silsilesi yaratıyormuş. Ve bunu yapan ilkel hayvan bezi amigdala.. şaka mısın sen amigdala biraz huzur yaa

Annelik hep korkutmuştur beni ama günümüz şartlarını ve toplumun yozlaşmasını görünce, bazen korkmak iyidir, diye düşünüyorum.

Ne yaptıysam olmuyor, lanet beyin sisinden kurtulamıyorum. Kafamın içi tıka basa dolu sanki, hiç bir şeye odaklanamıyorum, hiç bir şeyi net hatırlayamıyorum. Hele kaygılıysam bu daha beter hale geliyor. Öyle mi, böyle mi, şöyle mi derken beynim çatlayacak gibi oluyor. Yıllardır bitmeyen çilem oldu.

Kendini ifade etmek, aklına takılanı açıklığa kavuşturmayı istemek ve bir şey canını sıkmışsa bunu dile getirmek takdir edilesi bir özellik. Herkes böyle olsa ne sorunlar birikir, ne öfkeler kalır.. ama takdir edilmediği gibi eleştirilebiliyor.