Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Sexy Back

Na widok energicznym krokiem wchodzącej do sali treningowej postaci Chanyeol natychmiastowo zmarszczył brwi.

- Sala jest zajęta, młody - rzucił szybko, obracając się w stronę Jongina.

Dopiero krótkie rozpoznanie oraz zmierzenie z góry na dół całej sylwetki towarzysza wzrokiem sprawiło, że Park zauważył laskę tuż za jego plecami, a zaraz potem usiadł na podłodze dokładnie w miejscu, w którym jeszcze przed chwilą stał.

- Będziesz musiał jeszcze się ze mną pomęczyć, hyung - odparł młodszy z szerokim uśmiechem na twarzy, a w tym samym momencie Chan rozłożył się krzyżem na panelach, kręcąc głową.

- Co ja ci zrobiłem, Jongin, żeby mnie tak maltretować, bo naprawdę nie mam pojęcia… Rozumiem, że nie jestem najlepszym tancerzem na świecie, ale to chyba nie znaczy, że trzeba mi kazać się zamęczać, czyżby CEO mieli jakiś uraz do mojej osoby…? - mamrotał pod nosem wyższy chłopak, bardziej do siebie niż do tego, który stał nad nim i śmiał się cicho.

- Nie traktuj mnie jak najgorszego zła.

- A nie jesteś nim?

Na to pytanie Jongin już chciał stopą trącić ramię wyższego kolegi, jednak ten natychmiastowo złapał jego nogę w kostce i uniósł w górę, marszcząc groźnie brwi.

- Z kopami na hyunga? Pięknie dzisiaj zaczynasz, młody, naprawdę pięknie - przyznał Chan, kręcąc głową kolejny raz niczym surowy nauczyciel, choć w tym przypadku oczywiste było, że jeśli ktoś miał kogoś nauczyć czegokolwiek dotyczącego tańca, to rola ta nie należała do niego.

Minęło dobre kilkanaście minut narzekań Chanyeola odnośnie tego, że przecież drugi raz, że zostanie zamęczony, że mięśnie spłoną mu żywcem, zanim nagle zmienił zupełnie swoje nastawienie i pociągnął młodszego na środek sali, rzucając laskę w jego stronę. 

Laskę, której oczywiście nie złapał. 

Laskę, która odbiła piękny, długi ślad na jego czole. 

Mimo, że starszy trochę się wystraszył, kiedy Jongin zachwiał się i prawie walnął o glebę, to już po niedługiej chwili zaciskał mocno dłoń na ustach, byle tylko nie parsknąć śmiechem prosto w twarz młodszego w tej jakże poważnej sytuacji.

- Naprawdę przepraszam, młody, nie chciałem wcale zabić cię tą laską, przysięgam - powtarzał kolejny raz z kolei poprzez własną dłoń, stojąc tuż przy swoim towarzyszu i przykładając nasączony wodą, lodowato zimny ręcznik do jego głowy.

Po kilku długich minutach, w których Jongin nieustannie ubolewał nad swoją głową, Chan nie wytrzymał w końcu pozwolił sobie parsknąć głośnym śmiechem, mówiąc tylko, że “powinien zobaczyć swoją minę, kiedy dostał prosto w łeb”. Mimo, że Jonginowi nie było do śmiechu, to dało się zauważyć po nim niezbyt dobrze skrywane rozbawienie, które wreszcie zdołało wyjść na światło dzienne.

Chociaż chcieli poćwiczyć układ, to udały im się zaledwie dwie próby, bo młodszemu wyraźnie kręciło się w głowie i mimo wszystko postanowili dać za wygraną, by spróbować wtedy, kiedy nikt nie będzie miał już guza wielkości śliwki na środku czoła.

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Ma Boy

- Jongin, wytłumacz mi jeszcze raz, dlaczego muszę się tego nauczyć.

- Przyda ci się kiedyś, zobaczysz jeszcze.

Na te słowa Chanyeol odruchowo uniósł brew, spoglądając na młodszego chłopaka ze szczerym niedowierzaniem.

- Próbujesz mi właśnie powiedzieć, że na pewno kiedyś przyda mi się coś takiego…? Powiem ci szczerze, bardzo ciężko w to uwierzyć - mruknął starszy, po czym padł na jedno ze stojących w środku sali krzeseł, dysząc ze zmęczenia podczas, gdy Kim jak gdyby nigdy nic kolejny raz obrócił się w jego stronę i zrobił body wave, na który ten nie miał już siły nawet patrzeć. Dlatego właśnie już po chwili zamknął oczy i udał, że zupełnie nie interesuje go ta część choreografii mimo, że ona właśnie występowała najczęściej. Po prostu najzwyczajniej w świecie pewien był, że choćby nie wiadomo jak się starał, w duecie będą wyglądać bardzo marnie. A raczej on będzie, w przeciwieństwie do swojego towarzysza.

- Chanyeol - usłyszał już po chwili z bardzo bliskiej odległości upominający głos, a gdy otworzył oczy, Jongin stał tuż przed jego twarzą z wręcz niespotykaną powagą.

- Skończmy na dziś, młody, błagam cię. Ja tego nie zrobię.

- Postaram się dorównać twojemu… poziomowi, okej?

Na te słowa starszy posłał mu niemal natychmiastowonajbardziej piorunujące spojrzenie, na jakie tylko było go stać.

- Chciałeś powiedzieć mojemu brakowi jakiegokolwiek poziomu w tej kwestii. Choćbyś tańczył najgorzej jak umiesz, to i tak jestem w beznadziejnej sytuacji.

- Ale to nie jest takie trudne, no spójrz!

Kiedy niższy chłopak zrobił krok do tyłu i bez najmniejszego problemu powtórzył kilka razy element, Chanyeol wywrócił oczami.

- No pewnie, banalnie proste. Chyba, że się jest mną. Spadaj już na obiad, młody, jak wrócisz to będę Michaelem Jacksonem - rzucił szybko Chan, zmieniając własne nastawienie, a zaraz potem wstał, by sprzedać pięknego kopa koledze, który w odpowiedzi westchnął ciężko, jednak chcąc nie chcąc wyszedł na obiad ze świadomością, że jeśli tego nie zrobi, to starszy w ogóle nie podniesie się z krzesła.

Minęła godzina, przez którą Park bez choćby najmniejszej chwili wytchnienia powtarzał do znudzenia choreografię piosenki, jednak z każdą chwilą coraz bardziej tracił nadzieję na jakąkolwiek poprawę, co zdecydowanie nie pomagało w próbach. Pod koniec wreszcie dał za wygraną, jednak wtedy właśnie trafił go grom z jasnego nieba i cudem doznał olśnienia odnośnie tego, jak zatańczyć utwór. Na co zresztą mogli wpaść o wiele wcześniej i oszczędzić sobie wysiłku.

Co prawda była to damska choreografia, więc od początku wszystko wydawało się dziwne, ale oni uparli się, by zrobić to porządnie i bez żadnych zmian… jednak nie pomyśleli w ogóle o wersji prostszej, albowiem bardziej komediowej. Kiedy młodszy wrócił do sali, Chan z niezwykle zadowoloną miną wycierał pot ręcznikiem, śmiejąc się do siebie.

- Rozumiem, że już ci zupełnie odbiło… - mruknął na wstępie Kim, na co ten zaśmiał się jeszcze głośniej.

Nic nie mówiąc, włączył po prostu utwór i usiadł na krześle, powoli zaczynając swoją wersję, wytworzoną już wcześniej w głowie. Każda poza była wymuszona do granic możliwości, co sprawiało, że całość wyglądała rzeczywiście niezwykle groteskowo i tak naprawdę Park nie musiał wcale robić nic wyjątkowego, dzięki czemu prezentował się dużo lepiej niż tańcząc oryginał pod przymusem.

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Erase

Kiedy wchodził do budynku wytwórni wciąż tak naprawdę nie miał najmniejszego pojęcia, co go czeka. Nie do końca wiedział nawet, z kim będzie tańczył akurat tę choreografię, dlatego, nie chcąc być w tyle, już dzień wcześniej bez wytchnienia ćwiczył wszystkie kroki i dziękował w duchu, że nie należy do najtrudniejszych, choć niektóre momenty wciąż ciążyły mu ponuro w głowie, jak gdyby nie wyobrażał sobie odtańczenia ich. Szczególnie, gdy nawet nie miał świadomości, kto został wybrany na jego partnerkę.Jako, że w sali treningowej zwykle nie było krzeseł, musiał najpierw wziąć jedno z pomieszczeń dla pracowników, po czym, ciągnąc za sobą mebel, ruszył w znanym już doskonale kierunku, łapiąc za klamkę sali, a zarazem zupełnie nie zdając sobie przy tym sprawy, że tuż za nim ktoś czeka na wejście do tej samej. Dopiero przy odwróceniu się w celu zamknięcia drzwi zauważył stojącą w progu Jiyeon i automatycznie zamarł. Znali się ledwie chwilę i raczej nie wiedział o niej zbyt wiele, więc wciąż przetwarzał w głowie dane, mrugając kilkakrotnie. Dopiero, kiedy dziewczyna uśmiechnęła się w jego stronę, dość zakłopotany skłonił się nisko i z uśmiechem zaprosił ją do środka, starając się wyglądać naturalnie.

- Wyglądałeś, jakbyś zobaczył ducha, Chanyeol - rzuciła dziewczyna z lekkim rozbawieniem podczas, gdy on ustawiał krzesło na środku sali, spoglądając na nią w lustrze.

- Przepraszam, po prostu… chyba nie spodziewałem się ciebie - przyznał szczerze i wzruszył ramionami, jednak widząc jej minę, pokręcił głową przecząco. - Nie zrozum mnie źle! Jest mi bardzo miło, naprawdę. Po prostu zadziwiło mnie, że akurat z tobą będę tańczyć.

- Nic w tym dziwnego - odpowiedziała już chłodniej, przez co chłopak zagryzł wargę.

- Nie chciałem cię urazić, naprawdę.

- Nie ma sprawy, Chan… możemy zaczynać?

Słysząc to pytanie obrócił się w kierunku swojej towarzyszki, która siedziała już spokojnie na jednym z krzeseł, ustawiona do rozpoczęcia próby. Niemal od razu kiwnął głową na potwierdzenie i sam stanął na swojej pozycji, uprzednio włączając utwór, który rozbrzmiał natychmiast w całej sali.

Początkowo szło im bardzo dobrze. Jak na zdolności taneczne Chana szło im właściwie perfekcyjnie, nie licząc faktu, że raczej żadne z nich nie było w stanie przekazać emocji utworu, tym bardziej, kiedy ledwo się znali i znajomość ta polegała głównie na kilku “Dzień dobry” rzuconych na powitanie przy mijaniu się. Bez wątpienia partia Jiyeon była dużo bardziej skomplikowana niż ta Chanyeola, a on sam widocznie się z tego cieszył, bo przynajmniej był w stanie odtańczyć wszystko bez większego problemu.

Wszystko, dopóki nie dotarło do momentów, w których tańczyli razem.

O ile jeszcze był w stanie pogodzić się z myślą, że czuje właśnie czyjąś dłoń na swoim udzie, o tyle moment choreografii, w którym kolejno musieli dotknąć własnych ust sprawiał, że automatycznie odchylał się od ręki dziewczyny, tracąc panowanie nad własnymi ruchami. Za którymś razem z kolei, kiedy okazało się, że to tak naprawdę jedyny poważny problem, chłopak usiadł przy ścianie i westchnął ciężko, kręcąc ponownie głową.

- Przepraszam, przepraszam, przepraszam. Poprawię to, po prostu… Nie przywykłem do zmuszania się w takich kwestiach.

- Chanyeol, po prostu nie odchylaj głowy, bo zwyczajnie zaczynasz się gubić. Ja zrobię dokładnie to samo co ty, nawet nie dotknę twoich warg, więc wyluzuj. Nie zamierzam cię męczyć - wyjaśniła spokojnie Jiyeon już któryś raz z kolei, na co on odpowiedział kolejnym westchnięciem.

- Dobra. Zróbmy to porządnie, bo nigdy stąd nie wyjdziemy - rzucił ze zdeterminowaniem, a na widok jej uśmiechu sam po raz pierwszy od początku treningu wyszczerzył zęby.

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Good Boy

- No dobra, to które z nas lepiej tańczy?

- Żadne.

- Daj spokój - żachnął się Chanyeol, popychając lekko ramię koleżanki z wyraźnie rozbawioną miną. - Nie wiem dlaczego nie masz przy sobie zeszytu. Powinnaś wiedzieć, dla ciebie każde spotkanie ze mną to lekcja, nieważne gdzie - dodał poważnym tonem, jednak widząc wyraz jej twarzy od razu się zaśmiał. - Wiem, że jestem mistrzem tańca, ale nie musisz być taka uprzejma. Któreś z nas musi co najmniej dobrze udawać, że umie tańczyć i to na pewno nie będę ja, więc pogódź się z tym, że to twoja rola. Poza tym na pewno tańczysz dużo lepiej ode mnie. No, przyznaj to.

Po dłuższej chwili milczenia, przez którą chłopak wpatrywał się w Minah uporczywie, ona sama westchnęła ciężko.

- Dobra, jestem lepsza. Zadowolony?

- Powiedzmy - dodał ze skrzywieniem, jednak już po chwili podniósł się i wyciągnął dłoń, by pomóc w tym również dziewczynie.

Powinni trenować od dobrej godziny, jednak po przyjściu na salę rozmowa zeszła na tak ważne tematy jak podbijanie świata, więc dali sobie odetchnąć.

Zanim w ogóle zaczęli.

Kilka minut rozgrzewki i już stali obok siebie z minami prawdziwych gangsterów, przez co każde po raptem kilku sekundach miało ochotę wybuchnąć śmiechem. Choreografia była banalna, ale zachowanie powagi przez cały utwór w przypadku tych dwoje wydawało się nie lada wyczynem.Właściwie wszystko szło całkiem gładko, nie licząc faktu, że co jakiś czas parskali śmiechem, patrząc na siebie w lustrze, jednak zaraz potem wracali do choreografii i ciągneli dalej. W ten sposób przetańczyli co najmniej kilka prób, nie starając się nawet tego powstrzymać.

- Jezu, twoja mina wygląda, jakbyś zjadła coś niestrawnego, a nie była groźna, przestań - rzucił Chan jako, że wyraz twarzy towarzyszki rzeczywiście nie dawał mu spokoju, a to sprawiało, że nie potrafił też przestać nieustannie się śmiać.

- Odezwał się gangster Park - odgryzła się szybko, popychając go, przez co automatycznie zgubił rytm utworu, lecz zamiast do niego wrócić, rzucił w dziewczynę ręcznikiem.

Na widok oburzonego wzroku wyszczerzył tylko zęby w uśmiechu. Na niewiele to się zdało, bo już po chwili sam oberwał ręcznikiem po ramieniu, a zaraz potem wrzeszczał wniebogłosy, biegając w wokół sali, byle tylko uciec przed niespodziewanym atakiem młodszej.

- Za co to, za co, Bang Minah!!! Jesteśmy wspólnikami! - krzyknął jeszcze na swoją obronę, po czym padł na panele, udając błaganie o litość by usłyszeć jedynie głośne westchnięcie.

- Chciałam ci tylko pokazać, że potrafię być groźna - odparła jak gdyby nigdy nic, a Chanyeol odruchowo zmarszczył brwi.

Oczywiście pod nosem dopowiedział sobie, że do gangstera jej jeszcze daleko, ale zrobił to na tyle cicho, by być pewnym, że nie ma możliwości dostania kolejnej porcji ataków. Przez chwilę jeszcze starał się wyglądać na niezwykle obrażonego, jednak nie zajęło to długo, bo Minah włączyła muzykę i sama zaczęła ćwiczyć, przez co ponownie wybuchnął niepohamowanym śmiechem i skończył dopiero, kiedy zdołał doturlać się do ściany, przy której ułożył głowę.

- Z kim ja pracuję… - westchnęła dziewczyna ze zrezygnowaniem, a już krótką chwilę później podeszła do swojego tanecznego partnera i pociągnęła go za rękę, targając na środek sali bez najmniejszego wahania. - Tańczymy, Chan, świat się sam nie podbije, musimy to załatwić jak najszybciej, więc streszczaj się.

- Może ja już jestem konający i nie chcę ćwiczyć?

- Nie zgrywaj głupa, to było tylko kilka prób. No, raz dwa.

Po kilku kolejnych pociągnięciach starszy stwierdził, że chciałby zachować swoją rękę w obecnym stanie i wyrwanie jej mogłoby sprawić wiele problemów, dlatego wreszcie podniósł się.

Jako, że było już późne popułdnie, oboje jak najbardziej mieli ochotę wyjść z sali, ale zamiast tego wciąż tkwili tam, doprowadzając do perfekcji synchronizację oraz mimikę, która właściwie okazała się największym ze wszystkich problemem. Kiedy wieczorem uznali, że efekty są zadowalające, przybili sobie piątkę z uśmiechami na twarzach.

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Trouble Maker

Dziesięć minut.Siedem.Trzy.

Chanyeol raz za razem spoglądał na złoty zegarek na nadgarstku, odliczając nerwowo do umówionej godziny, o której oboje mieli stawić się na treningu. On sam trafił na miejsce już dużo wcześniej. Co prawda nie miał ku temu powodów jako, że wpatrywał się w choreografię co najmniej pięćset razy przez cały wcześniejszy dzień i znał ją już doskonale… ale to właśnie sprawiało, że czuł się jeszcze dziwniej. Kiedy tylko myślał o tym jak usłyszał swoje imię połączone z “Trouble Maker” odruchowo zaciskał wargi, a jako, że trochę już znał swoją przyszłą partnerkę do układu wiedział, że nie będzie łatwo. Żadnemu z nich.

O dziwo, Sooyeon zjawiła się punkt ósma na treningu, a jej mina świadczyła wystarczająco dobitnie o tym, że nie ma chęci rozmawiać, dlatego Chan nawet nie próbował.

- Zaczynamy? - zapytał cicho, podnosząc się, jednak w odpowiedzi usłyszał tylko prychnięcie, które automatycznie wziął za zgodę.

Bez zbędnych słów, niemal od razu ustawili się na miejscach plecami do siebie. Chłopak przyjął swoją pozycję i spojrzał na dłoń, która trzęsła się ze zdenerwowania, jak gdyby mieli zrobić najgorszą rzecz na świecie.

A to przecież był dopiero początek.

O ile pierwsze takty piosenki nie były problemem, o tyle już moment, w którym jego dłoń powędrowała do podbródka Jess sprawił, że niemal od razu posłała mu lodowate spojrzenie, na co sam zareagował przepraszającą miną i z automatu się odsunął.

- Chanyeol, nie jesteś dzieckiem, przestań się zachowywać, jakbym miała cię ugryźć - rzuciła rozzłoszczona szatynka, stopując muzykę.

- Wcale tak nie wyglądasz, księżniczko - odgryzł się natychmiast, jednak już po chwili tego pożałował. - Po prostu postarajmy się to odegrać chociaż w jakiejś małej części, dobrze? Ty nie rzucasz we mnie gromami z oczu, a ja się biorę w garść. Zróbmy to porządnie - dodał, zaciskając dłonie w pięści i stając na wyznaczonym miejscu.

- Łatwo ci mówić, nie ja ciebie obmacuję, Park.- Oh, wcale nie, bo wszystko w tej choreografii powinienem zrobić ja. Skończmy już, bo nigdy nam to nie wyjdzie. Po prostu udawaj, udawaj najlepiej jak potrafisz, noona.

Mimo, że utwór już się rozpoczął, całkiem wyraźnie usłyszał kolejne prychnięcie księżniczki. Tym razem jednak bardziej niż przerażony bliskością, był zdeterminowany, by zakończyć te ćwiczenia jak najszybciej, a zarazem starał się ignorować zupełnie każde spojrzenie Jess, któremu daleko wciąż było do nawet wyjątkowo sztucznie udawanego pożądania. Wyglądała raczej jak największa cierpiętnica, kiedy musiała przesuwać dłońmi po udach młodszego chłopaka, co zresztą robiła najdelikatniej jak się dało, a i on starał się jak mógł unikać dotykania jej skóry. W połączeniu sprawiało to, że wyglądali, jakby woleli umrzeć niż zatańczyć to wspólnie.

Po kilku kolejnych próbach usiedli przy ścianie, oddychając ciężko z powoli odczuwanego już zmęczenia. Młodszy podał wodę towarzyszce, po czym sam wziął drugą, upijając łyk.

- Musimy coś z tym zrobić - powiedział głośno, w odpowiedzi dostając kolejne lodowate spojrzenie.

- Myślisz, że nie zauważyłam?

- Jung Sooyeon, nigdy nie będę potrafił wczuć się w tą rolę, jeśli nie przestaniesz się tak zachowywać, bo ja odruchowo sam staram się jak mogę, żeby na ciebie uważać. Tutaj chyba nie chodzi o to, żebyśmy uważali. Przynajmniej spróbujmy wyglądać jak… no wiesz.

Po chwili, w której dziewczyna nieustannie patrzyła spod przymrużonych powiek na jego wyraźne zakłopotanie, usłyszał wreszcie pytanie.

- Co wiem, Chan?

- Nie męcz mnie w ten sposób, noona. Doskonale wiesz, o co mi chodzi, więc weźmy się w końcu za to i bądźmy przez chwilę… parą, a nie dwojgiem ludzi znikąd - rzucił, starając się przy tym brzmieć spokojnie mimo, że wcale nie czuł się najlepiej przy wypowiadaniu tego typu słów.

Na szczęście ta krótka wymiana zdań tym razem zadziałała i chyba uspokoiła starszą, dzięki czemu i Chanyeol choć trochę się wyluzował. Chociaż daleko im było do perfekcji, to gdyby nie zagłębiać się w szczegóły można było uznać, że wyglądają razem dobrze, a przynajmniej się nie nienawidzą, co już samo w sobie wydawało się sukcesem. Kilka prób później oboje mieli już dość, jednak mogli przyznać, że nauczyli się najważniejszego - jak to przetrwać.

- Daliśmy radę - rzucił chłopak po dłuższej chwili, posyłając szeroki uśmiech w stronę noony.

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - zmieniony na Now

Po niemal godzinnym spóźnieniu, które spowodowane było bardzo wieloma czynnikami, począwszy od całkowitej niechęci aż na zaspaniu kończąc, Chanyeol zjawił się w sali treningowej, a pierwsze co ujrzał przed sobą to biała plama zamiast obrazu nim jeszcze zdążył porządnie wejść do środka.

- Siedzę tu od godziny, debilu - usłyszał jakże radosne powitanie swojego tanecznego partnera, by chwilę później ściągnąć wreszcie ręcznik z twarzy.

- Mi też miło cię widzieć, Baek. Zaspałem - rzucił tylko cierpko mimo, że ostatnie słowo zdecydowanie miało usprawiedliwiający ton, by chociaż trochę załagodzić złość starszego.

Żadnemu z nich nie było to na rękę. Ze wszystkich ludzi na świecie akurat oni musieli zatańczyć to razem i już nie chodziło nawet o płeć, ale o sam fakt, że obaj nie należeli do wybitnych tancerzy i chociażby próba odtańczenia tego dobrze miała być największą udręką. Szczególnie, że dzień wcześniej spędzili dobre kilka godzin na kłóceniu się o to, który będzie tańczyć którą wersję choreografii.

- Zacznijmy to tańczyć zanim ty zaczniesz robić dramę o cały świat - rzucił Chan, a napotykając na sobie prawie groźne spojrzenie Baekhyuna, westchnął ciężko. - Daj spokój, bae. No już, zaczynamy. Kto pierwszy ta-

- Ty - odparł starszy przez zaciśnięte zęby, a Yeol wzruszył tylko ramionami. Wolał mieć za sobą tą część jak najszybciej.

Kiedy tylko ustawili się na miejscach, a z głośników poleciała muzyka, zupełnie znieruchomiał. Miał wrażenie, że nie pamięta ani kroku z właściwie żadnej części, ale na szczęście w momencie, w którym powinni ruszyć, niemal automatycznie zareagował, starając się z całego serca nie wyglądać jak ktoś, komu wciśnięto miotłę w… kręgosłup. 

Przez co, rzecz jasna, wyglądał jeszcze gorzej. 

W momencie, kiedy poczuł dłoń Baekhyuna na swojej talii wybuchnął niekontrolowanym śmiechem i niemal od razu padł na ścianę, nie zwracając nawet uwagi na lecący nieustannie w tle utwór.

- Przepraszam, Baek, ja naprawdę nie wiem jak my to zrobimy - przyznał po dłuższej chwili podczas, gdy niższy chłopak wciąż wyglądał, jakby miał go zabić.

- Chan, nie obchodzi mnie jak, musimy to zrobić. Od nowa.

Przy kolejnym razie Chanyeol dotrwał mniej więcej do momentu, w którym musiał osunąć się i podnieść z pośladkami w górze, jednak tym razem i Baekhyun ledwo wytrzymał. Nie byli w stanie zatańczyć poprawnie kilku sekund, więc świadomość, że utwór trwa o wiele dłużej napawała ich niemalże przerażeniem, lecz dzięk temu właśnie jakimś cudem wzięli się w garść. 

Do trzech razy sztuka. 

Na szczęście te słowa sprawdziły się w ich przypadku. Chanyeol z całego serca próbował zagrać seksowne ruchy, a Baekhyun całkiem dobrze udawał, że mu to wychodzi, zarazem udając też, że wychodzi mu i własna część tańca, na której Chan z niezwykle poważną miną starał się nie okazać, że jego wnętrzności właśnie płaczą ze śmiechu. Problemem okazał się moment, w którym starszy miał przysunąć ręce do twarzy młoszego jako, że niezbyt dobrze to wyglądało, kiedy zwyczajnie musiał sięgać w górę. Ta chwila sprawiła, że obaj się roześmiali, nie przerywając jednak tańca, który z każdym ruchem wyglądał coraz bardziej komicznie i jedyne, do czego się nadawał, to do kabaretu. Ewentualnie bardzo słabej parodii.

Stojąc plecami do siebie wciąż widzieli w lustrze rozbawione twarze, mimo to nieustannie walczyli ze śmiechem, który prawdopodobnie zupełnie wyprowadziłby ich z równowagi, a na taki ruch pozwolić sobie nie mogli. Nie tym razem. Chociaż momentami Baek kompletnie znikał za plecami sporo większego od siebie Chana, to chyba tylko cudem dotrwali do końca utworu. W chwili, gdy muzyka zupełnie ucichła obaj wybuchnęli gromkim śmiechem, a kolejne kilka minut starali się doprowadzić do ładu, by nie parskać za każdym spojrzeniem w swoją stronę.

- Zamieńmy się, błagam, ja nie dam rady, Baek. Nie dziś. Twoja kolej - wymamrotał Chanyeol, leżąc plackiem na panelach i spoglądając błagalnie na przyjaciela.

Kiedy usłyszał zgodę niemal od razu odetchnął z ulgą, bo wiedział, że dla obojga tak będzie lepiej. On sam wreszcie postara się nie wyglądać jak aktor komediowy, a Baek wykorzysta własne ponętne biodra do dobrych celów. Idealnie.

Miało być idealnie.

Tak naprawdę jedynym sukcesem był fakt, że udało się przetańczyć wszystko bez ataku śmiechu (jednak z nieustannymi komentarzami PCY “kręć biodrami mocniej, bae!”). Byli też w miarę zgrani… mniej więcej przy piątym podejściu. Kiedy minęła kolejna godzina zdali sobie sprawę, że na dzień dzisiejszy nie wskórają już nic lepszego, więc odtańczyli ostatni raz, który i tak poszedł nadspodziewanie dobrze jak na dwóch kompletnie zielonych w tego typu i jakiegokolwiek innego choreografiach facetów, więc przybili sobie piątkę, a zaraz potem kolejny raz padli na panele, śmiejąc się.

- Nie jest tak źle, prawda? - zapytał starszy, oddychając ciężko.

- Oczywiście, że nie jest źle, bae. Jest katastrofalnie.

- Czyli co, mecz i pizza?

Dziennik treningowy - Dance editionUkład - OK

Oślepiony słońcem, z przymrużonymi oczami spojrzał na budynek wytwórni i westchnął, jakby sam widok zdołał go przytłoczyć. Cały wcześniejszy wieczór słuchał utworu, do którego zarazem usiłował zapamiętać choreografię, nie chcąc wypaść całkiem beznadziejnie, przez co na miłe “Dzień dobry” ochroniarza odpowiedział tylko “Okej” z palcami ułożonymi w okrągłe “o” i poszedł dalej, prosto do sal treningowych, bez zastanawiania się nad własnymi słowami. Co prawda umówieni byli o ósmej na rozpoczęcie treningu, ale Chan już punkt siódma przekroczył próg pierwszej sali z nadzieją, że krótkie przećwiczenie przed przyjściem młodszej cokolwiek da. Mimo, że w duchu dziękował za tak prostą choerografię, to jego duma wciąż cierpiała na myśl, że nie ma innego wyjścia niż rzeczywiście zatańczyć to jak najlepiej razem z Sooyoung, co wcale nie wydawało się aż tak proste. Samo zapamiętanie ruchów okazało się jednak dziecinnie wręcz łatwe i po kilku próbach wiedział już doskonale, co robić, więc położył się na panelach w oczekiwaniu, aż mała Soo zaszczyci go swoją obecnością. Dosłownie kilka sekund po spojrzeniu na zegarek jego partnerka taneczna pojawiła się w drzwiach, dzięki czemu na ustach Chana momentalnie pojawił się uśmiech, a zaraz potem przeistoczył w zdeterminowaną minę jako, że przecież Soo wciąż udawała była śmiertelnie obrażona. Gdy skinięła tylko głową na powitanie zrobił to samo, marszcząc brwi w niezadowoleniu, jak gdyby go to niezwykle uraziło. Widząc, że młodsza akurat się przygotowywała sam wyciągnął z plecaka długowłosą perukę z zaplecionymi warkoczami, która już po chwili znalazła się na jego głowie, przez co kiedy tylko dziewczyna odwróciła się w jego stronę, momentalnie parsknęła śmiechem, starając się szybko zamaskować to kaszlem.

- Co to jest, oppa?

- Wczuwam się w rolę - odparł nadzwyczaj poważnym tonem, w duchu jednak niezwykle ciesząc się na jej reakcję. - Zaczynajmy.

Mimo zdeterminowania i szczerej chęci, które towarzyszyły Chanyeolowi od samego początku, wcale nie szło tak łatwo. Bardziej skupiał się chyba na rozśmieszeniu Sooyoung niż perfekcyjnie odtańczonej choreografii, stąd najczęściej ciężko było im się choć trochę zgrać i w tym tkwił główny problem, tym bardziej, że dziewczyna zakrywała swój śmiech jak tylko potrafiła, wciąż nie dając za wygraną. Po kilkunastu próbach, które właściwie szły z minuty na minutę coraz gorzej, stanął tuż przed nią i pociągnął lekko za ramiona, zmuszając do spojrzenia sobie w oczy.

- Rozumiem… a właściwie nie rozumiem powodu twojego obrażenia, ale wyluzuj się, mała, bo nigdy tego nie skończymy. Nie musisz od razu pałać do mnie miłością, po prostu się trochę uspokój, mhm? I baw - powiedział głośno i wyraźnie, dźgając przy tym palcem jej policzek. Co prawda peruka automatycznie sprawiała, że odebranie jego poważnie należało do niemal niemożliwych, szczególnie w połączeniu z prawilnym dresem, ale tym razem jakoś się udało. Po drodze na swoje miejsce złapał jeszcze butelkę i napił się szybko, by chwilę później wrócić do ćwiczeń.

Jak się okazało już po pierwszym razie rada zadziałała, bo Joy przestała w końcu spinać się i zaciskać szczękę na widok każdej, coraz to durniejszej z min PCY, których swoją drogą wcale nie ubywało. Kiedy powiedzieli sobie głośno, że na dziś to już ostatni raz, zrobił wszystko co tylko było w jego mocy i przez ten jeden taniec utrzymał powagę na tyle, by wymachiwać kończynami we właściwym kierunku oraz wyglądać przy tym tak uroczo, by zrobiło się niedobrze każdemu, kto miał możliwość ujrzenia tego. Postarał sie też o to, by tym razem niemal idealnie zgrać się z młodszą, dzięki czemu próba wyszła mniej więcej tysiąc razy lepiej niż wszystkie poprzednie razem wzięte, a towarzyszka wciąż patrzyła na niego w zupełnym osłupieniu.

- Powiesz mi, dlaczego nie mogłeś tego zrobić od razu? - zapytała niemalże ze złością, ocierając przy tym pot z czoła.

- Nie - wymamrotał pod nosem i wystawił jej język, wyraźnie rozbawiony.Dopiero po dłuższej chwili, przez którą patrzyli na siebie z dwóch najbardziej odległych od siebie kątów sali, podszedł wreszcie i nim zdążyła zaprotestować, zamknął ją we własnych ramionach.