#dün.

İyi olanların azlığıyla dolduruyoruz heybemizi hep. Mavi bir gökyüzünün altına sağanak düşen umutsuzluk ikilemlerinden kaçamıyoruz hiçbir zaman ve mutsuz zamanları yaşamak yirmili yaşlarımın en boğuk gecelerine şahit oluyordu. Dedim ya. Geçmişe dönük acılara ağlamak güne değmiyordu. Ama hayıflanırken sigara yakmaktan başka da bir lüksümüz yoktu .  Esaretin tanımını bir bahar sabahına aitleştirmiştik. Ve basitti dökülmesi dizlerimize , dizelerimize. Oysa yalnız değildik. Bulamıyorduk birbirimizi yolun en başında. . Aramıyorduk çoğu zaman. Düşüyor kalkıyor bir kez daha sarılmak istiyorduk hep. Esaretin böylesini ilk kez çocukken yaşamıştım. Kanayan dizlerimin bedelini aldığım bir tokat sillesini kurtuluş bilip sarılmıştım ben. Ordan bu yana da bitmek bilmedi aldanışlar.  Kaybedilen zamanın ötesinde , harcanan tek şey kendimizdi bu mevsim. Konuşmak ritüellerin en temizi olmalıydı. Öylesine bir dünya da , yarına ait hüzünlerin olmadığını ve gerçekten ölümün olduğunu kabullenebilecek bir kaç ayın üzerine , takılıp kalmak ve gerçekten yalnız hissetmek gibisiydi bugün. Ama bugün daha umut dolu.Yirmili yaşlarım hakkediyor en çok mutlu olmayı.  Sokağımın aydınlanmaya henüz yüz tutmuştu bu sabah. Ve nerede ne aradığım sorgulamadan uykuya daldım ve unuttum miligramlık adamlıklarımı.