#continuedincomments

Gate - 60 / Limitation Line 1 is “Acceptance” The left-angle cross for this #transit is interesting when it states: “there is a great balance between tradition and change. Progress is about change, but when left unchecked it creates chaos.” Last night I had a dream I got into an argument with someone about the difference between change and #transformation. I had to go about convincing him that “change” just leads to more of the same, and that true progress only comes through #transformation of the individual. Do you even want transformation? Most people don’t, I guess. I walked out to the sidewalk and said Look at all these suffering people who would benefit id you just accepted the limits that there is only transformation, and no change. I’m not sure if I got him to believe me, but I went on my way and got in my car that seemed to be running despite the breaks hardly working and a dog barking in the backseat, and although my material conditions were meager and unbeholden, I had quite a level of love and conviction in the plotline of my story that I was trying to transmit which seemed to go past any worries about the outcome of illusory argument. Transformation seems to be a natural part of the biological cycle. Caterpillars into butterflies. Our human cells get a full-grade update every 7 years, but I am essentially still “me” even if every cell has been thrown away. So what changes? What gets transformed? It must be invisible to our own human perceptions, but if only my inner perception can sense something is coming and going, does that mean the goodness found in that transition is still there? #continuedincomments https://www.instagram.com/p/CnmOcrqtdA-/?igshid=NGJjMDIxMWI=

ലോക്ക്ഡൗൺ കാലത്തെ ചെറുകഥ മത്സരത്തിന് എഴുതിയതാണ്. Result വരുന്നതുവരെ share ചെയ്യരുത് എന്നാണ്. ഇനി അതിൽ point ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഇന്ന് ചാച്ചിയുടെ ഏഴാം ചരമദിനം. ചാച്ചിയ്ക്ക് ഇത് സമർപ്പിക്കുന്നു. _____________ ചാച്ചി ____________________ അന്നു ജോർജ്ജ് രണ്ടാഴ്ച കാലത്തേയ്ക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് ജോലി ചെയ്താൽ മതി എന്ന ലീഡിൻ്റെ വാക്ക് കേട്ട് പെട്ടിയും കിടക്കയും സിസ്റ്റവും വാരിക്കെട്ടി വീട്ടിലേയ്ക്ക് വന്ന മാർച്ച് മാസത്തിലെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ഓർമ്മയിൽ തെളിയുന്നു. രണ്ടാഴ്ച മൂന്നായി, മൂന്ന് നാലായി... അങ്ങനെ പോയി പോയി ഒരു കൊല്ലത്തോടടുക്കാറായി. ജോലിസ്ഥലങ്ങൾ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പറിച്ചു നട്ടതിൽ പിന്നെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കുന്നതിൽ നിർവൃതി അടയുന്ന പുതുയുഗ മനുഷ്യനെ പറ്റി പലയിടത്തും വായിച്ച് കേട്ടു. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ ഈ ചിന്ത എൻ്റെ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി അകത്തോട്ടോ പുറത്തോട്ടോ എന്നില്ലാതെ എന്നെ വല്ലാതെ പ്രയാസപ്പെടുത്തുന്നു.കോളുകളുടെയും മീറ്റിങ്ങുകളുടെയും ഇടയിൽ ജോലികളത്രയും 'രാവിലെ' 'രാത്രി' എന്നുള്ള സമയരേഖകൾ ഭേദിച്ച് ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തിങ്കൾ മുതൽ വെള്ളി വരെയുള്ള ഓഫീസ് ജീവിതത്തിൽ നിന്നൊരല്പം ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത് വാരാന്ത്യങ്ങളിലാണ്. ആഴ്ചാവസാനമുള്ള ഈ അവധി ദിവസങ്ങളിൽ ചെയ്തു തീർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളുടെ കുറിപ്പെഴുതിയിടാറുണ്ട്. പതിവ് ശനിയാഴ്ചകൾപ്പോലെ തയ്യാറാക്കിയ കുറിപ്പ് കയ്യിലെടുത്തപ്പോഴാണ് ചുവന്ന വൃത്തത്തിൽ 'ചാച്ചി' എന്ന് കുറിച്ചിട്ടിരുന്നത് കണ്ടത്. ചാച്ചി എൻ്റെ വല്യപ്പനാണ്. ചെറുപ്പം മുതലേ എൻ്റെ സർവ്വ തല്ലുകൊള്ളിത്തരത്തിനും കൂട്ട് നിൽക്കുന്ന എൻ്റെ അപ്പൻ്റെ അപ്പൻ. കർക്കശക്കാരനായ വല്യപ്പൻ എന്ന പതിവ് സങ്കല്പങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, എന്തും പറയാവുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു ചാച്ചി .സ്ക്കൂൾ വിട്ട് വരുന്ന എന്നെ നിറപുഞ്ചിരിയോടെ കാത്ത് നിൽക്കുന്നതുമുതൽ, ഒരോ മണിക്കൂറിലുമുള്ള ഇന്ത്യാവിഷൻ വാർത്തയ്ക്കു മുൻപ് റിമോട്ടിനു വേണ്ടിയുള്ള തല്ല് വരെ - ചാച്ചിയെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഒരുപാടാണ്. അടുത്തിടയ്ക്കുണ്ടായ ഒരു വീഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ചാച്ചി കിടപ്പാണ്. ഇടയ്ക്ക് ചാച്ചി ഉറക്കെ വിളിക്കാറുണ്ട്. തിരക്കിൻ്റെയിടയിൽ പലപ്പോഴും ആ വിളി മറക്കാറാണ് പതിവ്. ജോലി കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും രാത്രി ആയിട്ടുണ്ടാവും. പിന്നെ പകലെപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു നേർച്ച പോലെ പോയി വന്നാലെ ഉള്ളു. തിരക്കുകളൊക്കെ ഒതുക്കി തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ മറന്നുപോയ മുഖങ്ങളിൽ ഞാനുമുണ്ടാവുമോ എന്നെനിക്ക് പലപ്പോഴും പേടി തോന്നാറുണ്ട്. #continuedincomments https://www.instagram.com/p/COQKP_UpxLo/?utm_medium=tumblr

PIC CREDIT : Pinterest ----ആത്മാവ് പാടുമ്പോൾ – ഭാഗം 6---- മനുഷ്യർ മനസ്സ് മടുപ്പിക്കുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് കുറച്ച് നേരം എങ്കിലും ഒളിച്ചോടണം എന്ന് തോന്നുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ മാനം നോക്കിയിരിക്കുക എനിക്കും രവിക്കും ശീലമാണ്. നിശ്ചലമായ ആകാശത്തിനു മനസ്സിനെ തണുപ്പിക്കാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക കഴിവാണ് എന്നാണ് രവി പറയാറ്. കുസൃതി കാട്ടി പിണങ്ങിപ്പോയ ഒരു കുട്ടി തിരിച്ചു വരുന്നതും കാത്തു പഠിപ്പുരയിൽ നിൽക്കുന്ന അമ്മയെപോലെയാണത്രെ ആകാശം. കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ആ പഠിപ്പുരക്കപ്പുറം ഇറക്കി വെച്ച് ആ സ്നേഹാലിംഗനത്തിലേക്ക് ഓടി കേറുകയേ നാം ചെയ്യേണ്ടതുള്ളൂ . അത്ര മാത്രം . സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പിനെ രാത്രിയുടെ കറുപ്പ് മെല്ലെ വിഴുങ്ങുന്നതും നോക്കി ഞങ്ങളിരുന്നു. കറുക്കുന്ന ആകാശത്തോടപ്പം എൻ്റെ ഹൃദയവും ഇരുളുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. മനസ്സും മാനവും ഒരുപോലെ മ്ലാനമാകുന്നതുപോലെ.. “ രവി ?”, ഞാൻ വിളിച്ചു . “ഉം ..” എൻറ്റെ നേരേ തല തിരിച്ചു രവി വിളി കേട്ടു. ശരിയായ വാക്കുകൾ കണ്ടെത്താനാവാതെ ഞാൻ വിഷമിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ പറയണം എന്നുണ്ട്. എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ കനപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ മനസ്സിലുള്ളതൊന്നും വെളിയിൽ വരാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല. രവി എന്നെ നോക്കി മെല്ലെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു . എന്നിട്ടു പതിയെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി . “കമല ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ : – നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വരെ ഒന്നിനെയും മനസ്സിലാക്കാനോ അകമഴിഞ്ഞ് സ്നേഹിക്കാനോ മനുഷ്യന് കഴിയാറില്ല.,ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ല എന്നുറപ്പായാൽ പിന്നെ സങ്കടങ്ങളായി , പരിഭവങ്ങളായി നഷ്ടബോധങ്ങളായി…. “ അത് ശരിയാണെന്നു എനിക്കും തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ അതാവാം മനുഷ്യനെ മൗനം ഗ്രസിക്കുന്ന ഇത്തരം വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവൻ ഓർമ്മകളെ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാവാം ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വേവലാതികളിൽ അവൻ ഭൂതകാലസ്മരണകളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നത്. “ഭാവി രവിയെയും ഭയപ്പെടുത്താറുണ്ടോ?”, ഞാൻ ചോദിച്ചു. “ഭാവി ഭയപ്പെടുത്താത്ത മനുഷ്യരുണ്ടോ കമല? മനുഷ്യനുള്ളടത്തോളം ഭയങ്ങളുമുണ്ട്, എന്തെല്ലാമൊക്കയോ പ്രതീക്ഷകളുമുണ്ട്. ഒരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും ആ പ്രതീക്ഷകൾ പിന്നെയും പിന്നെയും ദുരേയ്ക്ക് തെന്നി മാറുന്നതായി ഇടയ്ക്കെനിയ്ക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. എത്ര വേഗം സഞ്ചരിച്ചാലും എത്തി പിടക്കാനാവാത്ത എന്തോ ആണ് നീയും ഞാനും സകല മനുഷ്യരും തേടുന്നുതെന്ന് തോന്നുന്നു, അല്ലേ?” “ആവാം”, ഒരല്പം സംശയിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “എന്ത് വേണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് എനിക്കും ഒരിക്കലും ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഇതല്ല വേണ്ടത് എന്ന് മാത്രം മനസ്സിടയ്ക്ക് മന്ത്രിക്കും.” #continuedincomments https://www.instagram.com/p/COiM9A9pXwL/?utm_medium=tumblr