#conclusies

Je conclusies die zijn overhaast

Geen bewijs en doorgeraasd

Wat ik schrijf is verward verwoord

Voel me eenzaam en ongehoord

Noem me een hopeloze dromer

Het maakt me moe en tien keer slomer

Ga geagiteerd door het leven

Aan evolvement onderheven

Vroeger was ik suikerzoet

Beste lezer, in mijn eerste blog schreef ik een brief naar de persoon die mij het zwaarste heeft misbruikt in mijn leven. Ik heb dit gedaan omdat ik de woorden nooit veilig tegen hem zou kunnen zeggen zonder mijzelf in gevaar te brengen. Ik kan het hem nooit vertellen en hij zal dit nooit te weten komen als het aan mij ligt. Ik heb het ook gedaan omdat ik mijzelf wou optrekken uit een moeilijke periode. Maar de redenen waarom ik het online heb gezet is omdat niemand van mijn familie weet dat ik dit heb meegemaakt. Ze hebben er geen flauw benul van. Ik wilde graag iets nalaten zodat ze toch ooit op een manier zouden kunnen ontdekken wat er is gebeurt, moest ik er ooit niet meer zijn of als er ooit iets met me zou gebeuren dat ik niet onder controle heb. Zodat ze misschien een hint kunnen nemen uit mijn blog, als ze die al dan niet ontdekken en kunnen nagaan wie het op mij zou kunnen gemunt hebben. De reden waarom ik het beide in het Nederlands en in het Engels zet, is omdat ik praat met mensen uit het buitenland online. Ik vind daar een stukje comfort in, ook al blijft er nog zo’n grote afstand die mij van hun verwijderd. Of ik hun al dan niet als vrienden beschouw, dat hou ik liever voor mijzelf. Mensen komen en gaan. Ben je echt vrienden als je mekaar zo oppervlakkig kent en dan later ontdekt dat je elkaar toch niet leuk genoeg vind om contact te houden? Ik geloof van niet, maar dat valt de tijd uit te wijzen soms. Maar goed, daar wil ik de focus niet op leggen.

Mijn misbruiker loopt nog steeds ergens rond en als hij een opening ziet om terug te komen in mijn leven, dan zal hij daar misbruik van maken. De berichten waar ik over schreef in vermomming op een scherm, dat was redelijk recent. Het is daarom dat ik de behoefte kreeg om deze blog te schrijven. Bovendien is alles wat ik geschreven heb, volkomen waar. De woorden die ik schrijf over mijn ziel, mijn hart en alles wat daarin gebeurt zijn heel figuurlijk geschreven, maar voor mij houd het toch een grond van waarheid. Ik ben altijd al een dromer geweest en dat kan ik niet verbergen. Wat ik daarmee wou uitdrukken is dat ik steeds verander. Dat ik steeds mijn innerlijke stem opnieuw verlies en terug moet vinden. Dat stemmetje dat weet wat goed voor me is en dat weet wat ik moet doen om een leven te leiden dat voor mij draaglijk genoeg is om te kunnen lachen. Ik wilde uitdrukken dat ik steeds mijzelf pijn doe door op een onzelfzuchtige manier te leven waarin ik mijzelf weg cijfer. Dat ik steeds opnieuw moet nadenken over hoeveel dat al dan niet voor mij betekent en wat ik nu eigenlijk moet doen om mijzelf als prioriteit te stellen. Dat ik steeds opnieuw voor mijzelf moet zorgen en nieuwe manieren moet vinden om verder te gaan in het leven. Dat ik het moeilijk heb om mijn grenzen te stellen en met mensen om te gaan. Dat ik mijzelf soms laat gaan. Dat ik soms leef zonder echt te leven en maar gewoon mee ga met de stroming, of soms zelfs er tegenin.

Maar er zijn een paar sterke eigenschappen die ik heb: uithoudingsvermogen, doorzettingsvermogen en kwetsbaarheid. Ik verdraag zoveel pijn dat ik soms niet snap hoe het menselijk mogelijk is om dat allemaal te kunnen verwerken. Elke keer dat ik mijzelf wou doden heb ik het kunnen weerstaan en heb ik steeds opnieuw gezegd dat dit het niet waard is. Dat ik niet hoef weg te lopen. Dat ik het wel aan kan en dat ik niet werkelijk uit het leven wil stappen. Ik heb erkend dat wat ik voelde, ondraaglijk was om mee te zeulen voor de rest van mijn leven maar dat ik dat niet hoefde te doen. Dat er wel een manier was om van dat vreselijke gevoel af te komen. Dat gevoel was een combinatie van verdriet, woede, angst en wanhoop. Verdriet voor de goede tijden die ik niet meer mee maakte. Woede voor de dingen die mij overkomen waar ik geen controle over heb. Angst voor wat mij mogelijk te wachten stond en wanhoop, omdat ik geen draaglijke manier zag om verder te leven. Het feit dat ik deze emotionele pijn heb kunnen meemaken, verschillende keren opnieuw zonder er op in te spelen, dat is mijn uithoudingsvermogen. Ik heb keer op keer opnieuw gekozen om te leven, zelfs al zag ik helemaal geen manier om dat te doen op een dragelijke manier. Dat is doorzettingsvermogen. Ik was behoorlijk beschaamd dat ik zelfs heb overwogen om te sterven achteraf en dat ik mij heb laten mee slingeren door de emoties. Maar op de dag van vandaag geloof ik niet dat het volledig mijn fout is en probeer ik mijzelf dat wel te vergeven.

Ik ben kwetsbaar, maar hoe is dat in vredesnaam een sterke eigenschap? Ik voel al mijn emoties met 10 000 volt zonder enige ontkomen aan. Ik heb het hart op de tong. Ik kan niet liegen en als ik het doe, merk je het direct. Ik ben volkomen onvolmaakt en heb behoorlijk veel problemen op mijn kerfstok. Problemen waar mensen met slechte bedoelingen, misbruik van kunnen maken, maar alleen als ik dat laat gebeuren. Maar ik ben altijd mijzelf. Ik ben mijzelf wanneer ik fouten maak. Ik ben mijzelf wanneer ik berouw toon. Ik ben mijzelf wanneer ik probeer weg te lopen van mijn problemen. Maar ik ben ook mijzelf als ik mijn woorden nakom. Maar het meest van al, ben ik mijzelf wanneer ik mijn dromen, wensen en behoeftes in het leven najaag. Dat zal ik altijd blijven doen, wat er ook gebeurt. Dat is mijn sterkte. Als ik mijn kwetsbaarheid gebruik, ten goede van mijzelf, is er niets dat mij innerlijk nog kan raken. Maar ik kan niet beloven dat ik dit reeds continu kan blijven doen, want op het einde van de dag ben ik niet meer dan één van de vele mensen die op de aarde rondloopt. Ik ben niet onoverwinnelijk. Wij leven allemaal in dezelfde wereld en geen één van ons is veilig. Zelfs al zou je iedereen opsluiten die mij op de één of andere manier heeft misbruikt, dan zou ik nog niet veilig zijn. Jammer dat ze niet allemaal gaan vluchten naar Berlijn. Dat is eigenlijk waar het allemaal op neer komt.

Maar waarom noem ik mijzelf dan de sterkste die is ontsnapt? Ik ben niet de sterkste, zeker niet, maar het is mijn manier om mijzelf erkenning te geven voor het moment dat hij mij probeerde te doden, maar dat ik nog steeds helemaal alleen op eigen kracht mijzelf heb gered zonder de hulp of ondersteuning van iemand anders die daar aan heeft bijgedragen. Dat heb ik alleen aan mijzelf te danken. Dus ik ben sterker, maar niet onoverwinnelijk. Ik ben sterker dan hem in vele opzichten maar ik vergeet het constant, omdat hij maar 1 zwak moment nodig heeft om mij weer helemaal kapot te maken.

Wat ik er eigenlijk van probeer mee te nemen is dat niet alles volledig mijn schuld is, maar dat ik mijn problemen wel allemaal zelf moet zien op te lossen. Misbruik, geweld en verkrachting gebeurt elke dag. Om nog maar niet te noemen, vele andere misdaden in de wereld. Niemand wilt dat het zich overkomt. Maar de reeds genoemde misdaden zijn mij overkomen en ik moet daar mee kunnen omgaan. Gestoord, toch?! Ja, dat kan wel zijn maar ik wil niet elke dag van mijn leven er voor de volle 10% voor gaan omdat ik bang ben om het opnieuw mee te maken. Dat is ook gestoord. Dus wat kan ik dan in vredesnaam doen om mijzelf te bewaken, zonder mijzelf te isoleren van de volledige populatie op aarde? Ik kan met mijn volledige attentie leven in het moment en mijzelf bewust maken van wat er rondom mij gebeurt. Een trucje om hier beter in te worden, dat heet meditatie. Dat is iets dat iedereen kan beoefenen en de professionele dokters die mij vertellen dat ik dat niet kan omdat ik net onder de bar zit van normaal begaafdheid, die mogen voor mijn part hun hoogwaardig diploma in de fik steken want ze weten verdorie helemaal niets van Autisme Spectrum Stoornis. Niemand dat mij daarin kan tegenspreken want het klopt helemaal dat ze te weinig informatie hebben over de stoornis om er mee kunnen om te gaan, want anders zou het waarschijnlijk wel beter met mij gesteld zijn vandaag. Maar volgens mij zullen er mij altijd wel dingen blijven ontgaan wanneer ik attent probeer te zijn op mijn omgeving. Ik ben geen supermens.. en dat heeft niets te maken met mijn autisme! Dat is menselijk. Ik kan mijn kwetsbaarheid verbergen en toch een stukje van mijzelf openstellen tot wanneer ik mij al dan niet veiliger voel bij iemand om iets meer te delen over mijzelf. Dan bestaat er nog altijd een kans dat er mij iets zal ontgaan en dat mijn kwetsbaarheid toch zichtbaar word. Ik kan vluchten of vechten als er een situatie is die erom vraagt, maar er is niet altijd een plaats om naartoe te vluchten. Soms zijn er ook bedreigingen die te groot zijn voor mij om te overwinnen. Dus zal ik daar ooit het haasje van zijn? Misschien. Maar zal ik daar spijt van krijgen? Nooit! Dus dit is de manier waarop ik er mee wil leven. Angst voor bedreigingen die er niet zijn, zijn irrationeel. maar ik voel het wel. Die angsten zijn mij aangeleerd door mijn misbruiker, expliciet en impliciet. Ik heb ze ook impliciet opgevangen van andere mensen die ik in mijn leven heb gehad. Het is daarom dat ik mijn herinneringen aan de gebeurtenissen niet in leven probeer te houden. Ik heb er ook niet in detail over geschreven zoals je kan zien. Dat komt omdat het niet belangrijk voor me is. Wat belangrijk voor mij is, zijn de lessen die ik eruit trek en meeneem in mijn leven.

Wat ik heb geleerd is dat ik zo lang verdrietig, bang en wanhopig kan blijven als ik wil. Dat heb ik zelfs lang vóór de gebeurtenissen geleerd. Ik heb geleerd dat die zware sombere tijden zelfs sombere herinneringen kunnen oproepen die ze nog zwaarder maken dan ze al zijn. Maar het belangrijkste dat ik geleerd heb is dat ik nieuwe kracht kan vinden als ik gewoon vooruit blijf gaan desondanks het sombere uitzicht. als ik niets doe, blijf mopperen en gewoon mee ga met de stroming, zal alles misschien even somber en zwaar blijven als het is. Het zal misschien zelfs somberder en zwaarder worden. Maar als ik kies om aandachtig te zijn, te zoeken naar oplossingen en initiatief probeer te nemen om uit die sombere, zware periode te komen, zal het mij misschien lukken. Misschien kan ik zelfs mijn dromen najagen en vreugde ontdekken in kleine verbeteringen. Daarvoor heb ik alles over.

De loopgraven van de tijd

Toch opnieuw een nieuwe mijlpaal voor mezelf.

Ik heb nog wel horden te nemen, maar niemand me afnemen wat ik de voorbije acht jaar vanaf nul uit de grond heb gestampt. De geschiedenis van mijn streek op mijn persoonlijke manier geschreven: het is een fascinerend tijdverdrijf, een hobby als geen ander waarbij iedereen voluit kan meeleven met mijn strapatsen en ontboezemingen en vooral mijn…

9/10, love ur blog and rn i’ve been listening to consideration by rihanna 

Thks a lot honey, and now I’ll love your forever ♥ Just checked it out and followed