The one that got away

Watch your step, or you’re gonna fall apart 

Hold yourself together inside the dark 

Don’t look down, you won’t get far 

Dear reader, in my first blog I wrote a letter to the person who abused me the most in my life. I did this because I could never safely say the words to him without endangering myself. I can never tell him and he will never know if it is up to me. I also did it because I wanted to pull myself out of a difficult situation. But the reasons why I put it online is because nobody in my family knows I have experienced this. They have no clue. I wanted to leave something behind so that they could one day find out what happened, should I ever disappear or if something ever were to happen to me that I cannot control. So maybe they can take a hint from my blog. I’ll leave them the option to discover this if they want to and discover who my letter might’ve been addressed to. The reason why I put both in Dutch and in English is because I talk to people from everywhere online. I find a bit of comfort in that, even though there is still such a great distance away from them. Whether I consider them friends or not, I prefer to keep that to myself. People come and go. Are you really friends if you know each other so superficially and then discover later that you do not like each other enough to keep in touch? I don’t think so, but in time such things can be exposed. Anyway, I don’t want to put too much focus on that.

My abuser is still out there somewhere and if he sees a chance to come back into my life, he will abuse it. The disguised messages I wrote about, were fairly recent. That is why I felt the need to write this blog. As a matter of fact, everything I have written is completely true. The words that I write about my soul, my heart and everything that happens in it are written very figuratively, but it still holds true to me. I've always been a dreamer and I can't hide that. What I wanted to express with that is that I am constantly changing. That I keep losing my inner voice and have to find it again. That little voice that knows what is good for me and what makes me happy. I wanted to express that I always hurt myself by living selflessly by counting myself away. That I have to keep thinking about how much that’s actually worth to me and how I should prioritize myself instead. That I have to take care of myself over and over again and find new ways to move on in life. That I have a hard time setting boundaries and dealing with people. That I sometimes live without really living and just go along with the flow, or sometimes even against it.

But there are a few strong qualities that I have: endurance, perseverance and vulnerability. I bear so much pain that sometimes I don't understand how it is humanly possible to handle all of that. Every time I wanted to kill myself, I could resist it and I kept saying it wasn't worth it. That I don't have to run away. That I can handle it and that I don't really want to step out of life. I acknowledged that what I felt was unbearable to drag along for the rest of my life, but I didn't have to. That there was a way to get rid of that terrible feeling. That feeling was a combination of sadness, anger, fear and despair. Sadness for the good times that I no longer experienced. Anger for the things that happen to me over which I have no control. Fear of what may have been waiting for me and despair, because I didn’t see a bearable way to live on. The fact that I was able to experience this emotional pain several times without responding to it, is what I call endurance. I have chosen again and again to live, even though I saw no way of doing it bearably. That is what I call perseverance. I was quite ashamed that I even considered dying afterwards and that I let myself be swept away by my emotions. But to this day I do not believe that it is entirely my fault and I try to forgive myself for that.

I am vulnerable, but how on earth is that a strong characteristic? I feel all my emotions with 10,000 volts without any way to escape it. I speak from the heart mostly. I’m a horrible liar if I chose to lie, which I often don’t do. I am completely imperfect and have allot of things troubling my mind. Problems that people with bad intentions can take advantage of, but only if I let it happen. But I am always myself. I am myself when I make mistakes. I am myself when I show remorse. I am myself when I try to run away from my problems. But I am also myself when I hold true to my promises. But most of all, I am myself when I pursue my dreams and desires in life. I will always do that no matter what. That is my strength. If I use my vulnerability to my own benefit, then I cannot be messed with. But I cannot promise that I can do this continuously, because at the end of the day I am no more than one of the many people walking the earth. I am not invincible. We all live in the same world and none of us is safe. Even if you locked up anyone who somehow abused me, I wouldn't be safe. too bad not all of them can run away to Berlin. That is actually what I’ve been trying to express.

But why do I call myself the strongest one that got away? I am not the strongest, certainly not, but it is my way of acknowledging my strength to survive on that moment he tried to kill me. For the moment that I saved myself on my own without the help or support of anyone else. I only owe that to myself. So I am stronger, but not invincible. I am stronger than him in many aspects, but I constantly forget, because he only needs 1 weak moment to completely destroy me.

What I actually try to take from it is that not everything is entirely my fault, but that I have to solve all my problems by myself. Abuse, violence and rape happen every day. Not to mention many other crimes in the world. Nobody wants it to happen to them. But the crimes that I mentioned have happened to me and I still have to live, knowing that this has happened to me. Crazy, right ?! Yes, that may be, but I don't want to live by only 10% of my capability every day of my life because I'm afraid to experience it again. That is also crazy. So what on earth can I do to guard myself without isolating myself from the entire population on Earth? I can live with my full attention in the moment and make myself aware of what is happening around me. A trick to become better at this is called meditation. That is something that everyone can practice and the professional doctors who tell me that I cannot because my IQ is below average, they may light their high-quality diploma on fire if you ask me, because they know absolutely nothing about Autism Spectrum Disorder. Nobody can contradict me in that because it is absolutely true that they have too little information about the disorder to treat their clients with it, because otherwise I would’ve likely been better off today. But I think certain things will always go unnoticed to me when I try to be attentive to my environment. I am not a superhero.. and that has nothing to do with my autism! That is human. I can still open up to people without sharing my vulnerability to them and decide whether I want to do that when I get to know someone. Then there is still a chance that something will get past my attention and that my vulnerability will show. I can flee or fight if there is a situation that requires me to do so, but there is not always a place to flee. Sometimes there are also threats that are too big for me to overcome. So will I ever have to pay for that horribly? Perhaps. But will I regret it? Never. So this is the way I want to live with it. Fear of threats that are not there are irrational. but I can feel it. Those fears were taught to me by my abuser, explicitly and implicitly. I also received them implicitly from other people I have had in my life. That is why I am not trying to keep my memories of events alive. I have not written about it in detail as you can see. That's because it's not important to me. What is important to me are the lessons that I learn and take with me in my life.

What I have learned is that I can choose to be sad, scared and desperate for as long as I want. I learned that even long before the events. I have learned that those tough, sad times can evoke even worse memories that make the situations even harder to deal with on their own. But the most important thing I learned is that I can find new strength if I just keep moving forward despite the sad view I have on life. If I just keep sulking and going through the motions of life without participating, everything will perhaps remain as difficult as it is to bear. It may even become harder to bear. But if I choose to be attentive, look for solutions, and try to take the initiative to get out of that bleak, tough situation, I may succeed. Maybe I can even pursue my dreams and discover joy in small improvements. That is worth everything to me.

Beste lezer, in mijn eerste blog schreef ik een brief naar de persoon die mij het zwaarste heeft misbruikt in mijn leven. Ik heb dit gedaan omdat ik de woorden nooit veilig tegen hem zou kunnen zeggen zonder mijzelf in gevaar te brengen. Ik kan het hem nooit vertellen en hij zal dit nooit te weten komen als het aan mij ligt. Ik heb het ook gedaan omdat ik mijzelf wou optrekken uit een moeilijke periode. Maar de redenen waarom ik het online heb gezet is omdat niemand van mijn familie weet dat ik dit heb meegemaakt. Ze hebben er geen flauw benul van. Ik wilde graag iets nalaten zodat ze toch ooit op een manier zouden kunnen ontdekken wat er is gebeurt, moest ik er ooit niet meer zijn of als er ooit iets met me zou gebeuren dat ik niet onder controle heb. Zodat ze misschien een hint kunnen nemen uit mijn blog, als ze die al dan niet ontdekken en kunnen nagaan wie het op mij zou kunnen gemunt hebben. De reden waarom ik het beide in het Nederlands en in het Engels zet, is omdat ik praat met mensen uit het buitenland online. Ik vind daar een stukje comfort in, ook al blijft er nog zo’n grote afstand die mij van hun verwijderd. Of ik hun al dan niet als vrienden beschouw, dat hou ik liever voor mijzelf. Mensen komen en gaan. Ben je echt vrienden als je mekaar zo oppervlakkig kent en dan later ontdekt dat je elkaar toch niet leuk genoeg vind om contact te houden? Ik geloof van niet, maar dat valt de tijd uit te wijzen soms. Maar goed, daar wil ik de focus niet op leggen.

Mijn misbruiker loopt nog steeds ergens rond en als hij een opening ziet om terug te komen in mijn leven, dan zal hij daar misbruik van maken. De berichten waar ik over schreef in vermomming op een scherm, dat was redelijk recent. Het is daarom dat ik de behoefte kreeg om deze blog te schrijven. Bovendien is alles wat ik geschreven heb, volkomen waar. De woorden die ik schrijf over mijn ziel, mijn hart en alles wat daarin gebeurt zijn heel figuurlijk geschreven, maar voor mij houd het toch een grond van waarheid. Ik ben altijd al een dromer geweest en dat kan ik niet verbergen. Wat ik daarmee wou uitdrukken is dat ik steeds verander. Dat ik steeds mijn innerlijke stem opnieuw verlies en terug moet vinden. Dat stemmetje dat weet wat goed voor me is en dat weet wat ik moet doen om een leven te leiden dat voor mij draaglijk genoeg is om te kunnen lachen. Ik wilde uitdrukken dat ik steeds mijzelf pijn doe door op een onzelfzuchtige manier te leven waarin ik mijzelf weg cijfer. Dat ik steeds opnieuw moet nadenken over hoeveel dat al dan niet voor mij betekent en wat ik nu eigenlijk moet doen om mijzelf als prioriteit te stellen. Dat ik steeds opnieuw voor mijzelf moet zorgen en nieuwe manieren moet vinden om verder te gaan in het leven. Dat ik het moeilijk heb om mijn grenzen te stellen en met mensen om te gaan. Dat ik mijzelf soms laat gaan. Dat ik soms leef zonder echt te leven en maar gewoon mee ga met de stroming, of soms zelfs er tegenin.

Maar er zijn een paar sterke eigenschappen die ik heb: uithoudingsvermogen, doorzettingsvermogen en kwetsbaarheid. Ik verdraag zoveel pijn dat ik soms niet snap hoe het menselijk mogelijk is om dat allemaal te kunnen verwerken. Elke keer dat ik mijzelf wou doden heb ik het kunnen weerstaan en heb ik steeds opnieuw gezegd dat dit het niet waard is. Dat ik niet hoef weg te lopen. Dat ik het wel aan kan en dat ik niet werkelijk uit het leven wil stappen. Ik heb erkend dat wat ik voelde, ondraaglijk was om mee te zeulen voor de rest van mijn leven maar dat ik dat niet hoefde te doen. Dat er wel een manier was om van dat vreselijke gevoel af te komen. Dat gevoel was een combinatie van verdriet, woede, angst en wanhoop. Verdriet voor de goede tijden die ik niet meer mee maakte. Woede voor de dingen die mij overkomen waar ik geen controle over heb. Angst voor wat mij mogelijk te wachten stond en wanhoop, omdat ik geen draaglijke manier zag om verder te leven. Het feit dat ik deze emotionele pijn heb kunnen meemaken, verschillende keren opnieuw zonder er op in te spelen, dat is mijn uithoudingsvermogen. Ik heb keer op keer opnieuw gekozen om te leven, zelfs al zag ik helemaal geen manier om dat te doen op een dragelijke manier. Dat is doorzettingsvermogen. Ik was behoorlijk beschaamd dat ik zelfs heb overwogen om te sterven achteraf en dat ik mij heb laten mee slingeren door de emoties. Maar op de dag van vandaag geloof ik niet dat het volledig mijn fout is en probeer ik mijzelf dat wel te vergeven.

Ik ben kwetsbaar, maar hoe is dat in vredesnaam een sterke eigenschap? Ik voel al mijn emoties met 10 000 volt zonder enige ontkomen aan. Ik heb het hart op de tong. Ik kan niet liegen en als ik het doe, merk je het direct. Ik ben volkomen onvolmaakt en heb behoorlijk veel problemen op mijn kerfstok. Problemen waar mensen met slechte bedoelingen, misbruik van kunnen maken, maar alleen als ik dat laat gebeuren. Maar ik ben altijd mijzelf. Ik ben mijzelf wanneer ik fouten maak. Ik ben mijzelf wanneer ik berouw toon. Ik ben mijzelf wanneer ik probeer weg te lopen van mijn problemen. Maar ik ben ook mijzelf als ik mijn woorden nakom. Maar het meest van al, ben ik mijzelf wanneer ik mijn dromen, wensen en behoeftes in het leven najaag. Dat zal ik altijd blijven doen, wat er ook gebeurt. Dat is mijn sterkte. Als ik mijn kwetsbaarheid gebruik, ten goede van mijzelf, is er niets dat mij innerlijk nog kan raken. Maar ik kan niet beloven dat ik dit reeds continu kan blijven doen, want op het einde van de dag ben ik niet meer dan één van de vele mensen die op de aarde rondloopt. Ik ben niet onoverwinnelijk. Wij leven allemaal in dezelfde wereld en geen één van ons is veilig. Zelfs al zou je iedereen opsluiten die mij op de één of andere manier heeft misbruikt, dan zou ik nog niet veilig zijn. Jammer dat ze niet allemaal gaan vluchten naar Berlijn. Dat is eigenlijk waar het allemaal op neer komt.

Maar waarom noem ik mijzelf dan de sterkste die is ontsnapt? Ik ben niet de sterkste, zeker niet, maar het is mijn manier om mijzelf erkenning te geven voor het moment dat hij mij probeerde te doden, maar dat ik nog steeds helemaal alleen op eigen kracht mijzelf heb gered zonder de hulp of ondersteuning van iemand anders die daar aan heeft bijgedragen. Dat heb ik alleen aan mijzelf te danken. Dus ik ben sterker, maar niet onoverwinnelijk. Ik ben sterker dan hem in vele opzichten maar ik vergeet het constant, omdat hij maar 1 zwak moment nodig heeft om mij weer helemaal kapot te maken.

Wat ik er eigenlijk van probeer mee te nemen is dat niet alles volledig mijn schuld is, maar dat ik mijn problemen wel allemaal zelf moet zien op te lossen. Misbruik, geweld en verkrachting gebeurt elke dag. Om nog maar niet te noemen, vele andere misdaden in de wereld. Niemand wilt dat het zich overkomt. Maar de reeds genoemde misdaden zijn mij overkomen en ik moet daar mee kunnen omgaan. Gestoord, toch?! Ja, dat kan wel zijn maar ik wil niet elke dag van mijn leven er voor de volle 10% voor gaan omdat ik bang ben om het opnieuw mee te maken. Dat is ook gestoord. Dus wat kan ik dan in vredesnaam doen om mijzelf te bewaken, zonder mijzelf te isoleren van de volledige populatie op aarde? Ik kan met mijn volledige attentie leven in het moment en mijzelf bewust maken van wat er rondom mij gebeurt. Een trucje om hier beter in te worden, dat heet meditatie. Dat is iets dat iedereen kan beoefenen en de professionele dokters die mij vertellen dat ik dat niet kan omdat ik net onder de bar zit van normaal begaafdheid, die mogen voor mijn part hun hoogwaardig diploma in de fik steken want ze weten verdorie helemaal niets van Autisme Spectrum Stoornis. Niemand dat mij daarin kan tegenspreken want het klopt helemaal dat ze te weinig informatie hebben over de stoornis om er mee kunnen om te gaan, want anders zou het waarschijnlijk wel beter met mij gesteld zijn vandaag. Maar volgens mij zullen er mij altijd wel dingen blijven ontgaan wanneer ik attent probeer te zijn op mijn omgeving. Ik ben geen supermens.. en dat heeft niets te maken met mijn autisme! Dat is menselijk. Ik kan mijn kwetsbaarheid verbergen en toch een stukje van mijzelf openstellen tot wanneer ik mij al dan niet veiliger voel bij iemand om iets meer te delen over mijzelf. Dan bestaat er nog altijd een kans dat er mij iets zal ontgaan en dat mijn kwetsbaarheid toch zichtbaar word. Ik kan vluchten of vechten als er een situatie is die erom vraagt, maar er is niet altijd een plaats om naartoe te vluchten. Soms zijn er ook bedreigingen die te groot zijn voor mij om te overwinnen. Dus zal ik daar ooit het haasje van zijn? Misschien. Maar zal ik daar spijt van krijgen? Nooit! Dus dit is de manier waarop ik er mee wil leven. Angst voor bedreigingen die er niet zijn, zijn irrationeel. maar ik voel het wel. Die angsten zijn mij aangeleerd door mijn misbruiker, expliciet en impliciet. Ik heb ze ook impliciet opgevangen van andere mensen die ik in mijn leven heb gehad. Het is daarom dat ik mijn herinneringen aan de gebeurtenissen niet in leven probeer te houden. Ik heb er ook niet in detail over geschreven zoals je kan zien. Dat komt omdat het niet belangrijk voor me is. Wat belangrijk voor mij is, zijn de lessen die ik eruit trek en meeneem in mijn leven.

Wat ik heb geleerd is dat ik zo lang verdrietig, bang en wanhopig kan blijven als ik wil. Dat heb ik zelfs lang vóór de gebeurtenissen geleerd. Ik heb geleerd dat die zware sombere tijden zelfs sombere herinneringen kunnen oproepen die ze nog zwaarder maken dan ze al zijn. Maar het belangrijkste dat ik geleerd heb is dat ik nieuwe kracht kan vinden als ik gewoon vooruit blijf gaan desondanks het sombere uitzicht. als ik niets doe, blijf mopperen en gewoon mee ga met de stroming, zal alles misschien even somber en zwaar blijven als het is. Het zal misschien zelfs somberder en zwaarder worden. Maar als ik kies om aandachtig te zijn, te zoeken naar oplossingen en initiatief probeer te nemen om uit die sombere, zware periode te komen, zal het mij misschien lukken. Misschien kan ik zelfs mijn dromen najagen en vreugde ontdekken in kleine verbeteringen. Daarvoor heb ik alles over.

I'm sorry you have a difficult life. I'm sorry you can't feel emotions the same way other people do. Emotions such as: motivation, lust for life, joy, love and a sense of belonging. I know how all of that feels. But I also know how it feels to lose all of that in one hit. The knock of the hammer, as people sometimes say it in our country. It is the unfortunate events and the discouragement of life that sometimes affect us all deep into the core of our souls. You do not see other people experiencing this because you only bear hatred in your heart. I did not see you. I’ve only seen the mask that you wore. I saw the beauty that you faked. Love makes us blind. You lied, abused, blackmailed, raped and choked me until I almost blew out my last breath. I saw the light in my eyes and I saw my life flash pass right in front of me. 

I know what you think of me. You are jealous of the beauty of my heart. My capability to draw motivation from the worst times of my life. I see what is dying in the inside of my soul. I see the light in my eyes and my life in a flash, again. I am made of flesh and blood and bones. On the inside, I'm definitely bleeding. There is no doubt about that. The path of suffering that I partially endure in life, that is what I am dealing with. Wounds, whether or not invisible, that are deeper than anyone could estimate at first glance. I take a needle and thread and sew them all shut, again. I take a can of water and tend to the various plants in the garden of my soul. The sun rises in the morning as it does every day. My garden is growing. Sometimes the plants are wilted. Sometimes they bloom. Sometimes they die and sometimes weeds grow. Sometimes someone is waving at the gate with a friendly expression. Sometimes I’m brave enough to let those people in. I love life as well as the people who make the sun shine in my heart, if only for a little while. I face life with a smile and a tear. I enjoy life, but I also feel a lot of pain. Yet I continue because I know that the sun will rise again tomorrow. 

I enjoy life. I know my desires and I follow them, although it is often a huge struggle to do so. That is something that can’t be bought or gifted to me. That is something I fight for because I enjoy discovering my talents and abilities. I love people who support me in this but still let me do it myself. You cannot buy love, you cannot force it and you cannot push it away. 

Love arises when 2 souls care about each other. When 2 souls can sincerely look at each other and say ‘This person is an asset to my life. I want to give this person a little extra courage to put a smile on his face. This person can come and cry on my shoulder if he needs my comfort. He can come home in my arms repeatedly and doesn't have to give anything back because he is doing more than enough for me.’ That is love. But sometimes love grows lonely. Sometimes love dies, like a withered flower. That happens when the loneliness takes a hold and the misfortune of life becomes too overwhelming. When the emotions go out unanswered. When the communication is watered down. I don't know if you’ve ever known love, but I know my own version of it. Even when love dies, I get up and continue to live. 

Why do we people exist? That’s a question everyone sometimes asks. It is human nature. Some people never think they can find a clear answer to that, even if it is only the personal question to be able to answer what the essence of life means to them. What their personal goals are to achieve. Some people think they know what that is and want to keep fighting for it. Other people live in peace with what they have already achieved and may have only a few things to do before they leave on earth. I personally consider myself a fighter. A survivor. I have not yet found what I was looking for. Perhaps you already knew that, but sometimes when life shines its light on me, I believe it will be all right. Then I get a renewed motivation. Sometimes it is because of the happiness of discovering my own qualities and sometimes it is someone who gives me a pat on the back and says "head up, girl. Shoulders straight. Chest forward. You can do it. "Then I feel for a moment as if I belong here in this strange world. because of you I am a survivor. 

I will never understand you. Perhaps there is still a piece of humanity buried deep within your soul if you actually have it. Maybe not. I only know that you have left deep wounds in my soul. The people I meet in my life have to be careful that they don't step in or find themselves lost in it. I'm trying to protect them so much for that. But how do I just heal the damage that you have done to me? You have abused me in my weakest moments. You have damaged my dignity worse than it already was. You drove me to the edge of madness and pushed me into the dirt with my face in it when I was weak. Because of you I don't trust anything anymore for what it is at first sight. You made me believe that I deserved it all and that the world would be better without me. But why? Because I am a person of flesh and blood? Because I took after my parents when they didn't give me the love I needed? Because you bring out the worst in me? Because you don't understand me. Because I fall and get up while I learn from my mistakes. Did you have to blind me for 2 years to do that? To never let me go where I want to go? To never let me draw my own conclusions from my own mistakes? If my actions were even wrong to begin with, because I couldn't do anything right for you. Does the world really have to revolve completely around you? Can't the world just go its own way while you do, without tormenting someone else? 

Even for more than 2 years I have been blind. I was afraid of living and making mistakes. I'm still struggling with it. There you are again. Messages on a screen in disguise. Has it really not been enough? Are you really not going to stop until I blow my last breath? You have driven me away from the city that I held so dear to my heart. I barely come in there. Only passing by. I want to go pursue my life and heal my wounds, but there you are again. Is it such a shame that I did what I could to defend myself against your abuse? All the pain you caused me. The suffering and the sorrow. The sleepless nights. The bruises on my body. The fear that you have planted in my once so open, peaceful world within myself. If you really don't stop until I blow out my last breath, then it will be like that. But until that day comes, I will still do what I can to defend myself. To heal the wounds and chase the life I dream of. Nobody will stop me in that. 

Het spijt mij dat je een zwaar leven hebt. Het spijt mij dat je geen emoties kunt voelen zoals andere mensen dat voelen. Emoties zoals: motivatie, levenslust, vreugde, liefde en een gevoel van ergens te kunnen behoren. Ik weet hoe dat allemaal voelt. Maar ik weet ook hoe het aanvoelt om dat allemaal in één slag te verliezen. De klop van de hamer, zoals men dat weleens zegt. Het zijn de zware tegenslagen en de ontmoediging van het leven die ons allemaal wel eens diep raken tot in het binnenste van onze ziel. Jij ziet niet dat andere mensen dit meemaken, omdat jij alleen maar haat draagt in je hart. Ik zag je niet. Ik zal alleen maar het masker dat je droeg. Ik zag de schoonheid die je vervalste. Liefde maakt blind. Jij hebt mij voorgelogen, misbruikt, gechanteerd, verkracht en verstikt tot ik bijna mijn laatste adem uit blies. Ik zag het licht in mijn ogen en ik zag mijn leven aan mij voorbij flitsen. 

Ik weet wat jij van mij vind. Jij bent jaloers op de schoonheid van mijn hart. Mijn capaciteit om motivatie te putten uit de slechtste periodes van mijn leven. Ik zie wat er dood gaat in de binnenkant van mijn ziel. Ik zie het licht in mijn ogen en mijn leven in een flits, nogmaals. Ik ben een mens van vlees en bloed. Aan de binnenkant, bloed ik zeker. Daar is geen twijfel aan. De lijdensweg die ik gedeeltelijk doorsta in het leven, daar snijd ik me aan. Al dan niet onzichtbare wonden die dieper zijn dan eender elk persoon zou kunnen inschatten op het eerste zicht. Ik neem een naald en draad en naai ze allemaal terug dicht. Ik neem een kruik water en geef terug water aan de bloemetjes, in de tuin van mijn ziel. De zon komt ‘s morgens op zoals die elke dag doet. Mijn tuin, die groeit. Soms zijn de plantjes verwelkt. Soms bloeien ze open.Soms gaan ze dood en soms groeit er onkruid. Soms staat er iemand aan het poortje te zwaaien met een vriendelijk gebarend gezicht. Dat soort mensen durf ik wel eens binnen te laten. Ik hou van het leven alsook van de mensen die de zon doen schijnen in mijn hart, al is het maar voor heel eventjes. Ik ga het leven tegemoet met een lach en een traan. Ik geniet van het leven, maar voel ook enorm veel pijn. Toch doe ik verder omdat ik weet dat morgen de zon terug opkomt. 

Ik geniet van het leven. Ik weet wat mijn behoeftes en wensen zijn en ik ga die achterna, hoewel het dikwijls een enorme strijd is. Dat is iets dat niemand voor mij kan kopen of blijven geven. Dat is iets waar ik voor vecht omdat ik plezier haal uit het ontdekken van mijn talenten en capaciteiten. Ik hou van mensen die mij daarin steunen maar mij het toch zelf laten doen. Liefde kan je niet kopen, kan je niet forceren en kan je niet weg duwen. 

Liefde ontstaat wanneer 2 zielen om elkaar geven. Wanneer 2 zielen oprecht naar elkaar kunnen kijken en zeggen ‘deze persoon is een aanwinst op mijn leven. Deze persoon wil ik een extra zetje geven om een lach te kunnen toveren op zijn gezicht. Deze persoon mag op mijn schouder komen huilen als het niet meer gaat.Hij mag steeds opnieuw thuis komen in mijn armen en hoeft daarvoor niets terug te doen, omdat hij zo al meer dan genoeg voor me doet.’ Dat is liefde. Maar soms groeit die liefde eenzaam en alleen. Dan gaat die liefde dood, zoals een verwelkte bloem. Dat gebeurt wanneer de eenzaamheid te hard knijpt en de tegenslag van het leven te veel word. Wanneer de emoties niet worden beantwoord. Wanneer het contact word verwaterd. Ik weet niet of jij dat kent, maar ik weet wel wat het voor mij betekent. Zelfs wanneer de liefde dood gaat, sta ik op en ga ik verder. 

Waarom bestaan wij mensen? Dat vraagt iedereen zich ooit weleens af. Het is menselijk. Sommige mensen denken daar nooit een duidelijk antwoord op te vinden, al is het maar de persoonlijke vraag om te kunnen beantwoorden wat de essentie van het leven voor hun betekent. Wat hun persoonlijke doelen zijn om te behalen. Sommige mensen denken te weten wat dat is en willen ervoor blijven strijden. Andere mensen leven in vrede met wat ze al hebben bereikt en hebben misschien slechts een paar dingen te doen voor ze de aardbol verlaten. Ik beschouw mijzelf persoonlijk als een vechter. Een strijder. Een overlever. Ik heb nog niet gevonden waar ik naar zocht. Wellicht wist je dat al, maar soms wanneer het leven mij toelacht, dan geloof ik dat het in orde komt. Dan krijg ik nieuwe strijdlust om er terug tegenaan te gaan. Soms komt het door het geluk van het ontdekken van mijn eigen kwaliteiten en soms is het iemand die mij een schouderklopje geeft en zegt ‘kop op, meid. Schouders recht. Borst naar voren. Je kunt het.’ Dan voel ik mij wel eventjes alsof ik hier thuis hoor op deze vreemde aardbol. door jou ben ik een overlever. 

Ik zal jou nooit begrijpen. Misschien zit er nog een stukje menselijkheid begraven diep in het binnenste van jou ziel, als je die werkelijk hebt. Misschien juist niet. Ik weet alleen dat jij diepe wonden hebt achter gelaten in mijn ziel. De mensen die ik tegemoet kom in mijn leven, moeten oppassen dat ze er niet in stappen of zichzelf er in verloren vinden. Ik probeer hun daar zo hard voor te beschermen. Maar hoe genees ik de schade nu gewoon die jij mij hebt aangedaan? Jij hebt mij misbruikt in mijn zwakste momenten. Jij hebt mijn waardigheid erger aangetast dan die al was. Jij hebt mij tot het randje van de waanzin gedreven en mij met mijn gezicht in de grond geduwd wanneer ik zwak stond. Door jou vertrouw ik niks meer voor wat het is op het eerste zicht. Jij hebt mij doen geloven dat ik het allemaal verdiende en dat de wereld beter af zou zijn zonder mij. Maar waarom? Omdat ik een mens ben van vlees en bloed? Omdat ik de slechte gewoontes van mijn ouders heb overgenomen toen zij me de liefde niet schonken die ik nodig had? Omdat jij het ergste in mij naar boven haalt? Omdat jij mij niet begrijpt. Omdat ik val en op sta terwijl ik leer uit mijn fouten. Moest jij mij al 2 jaar verblinden om dat te kunnen doen? Om mij nooit vrij te laten gaan en staan waar ik wil? Om mij nooit mijn eigen conclusies te laten trekken uit mijn eigen fouten? Als die al dan niet al fout waren, want voor jou kon ik niets goed doen. Moet de wereldbol echt helemaal rond jou draaien? Kan die niet gewoon zijn eigen gangen gaan terwijl jij dat ook doet, zonder een ander te kwellen? 

Zelfs langer dan 2 jaar ben ik blind geweest. Ik was bang om te leven en fouten te maken. Ik worstel er nog steeds mee. Daar ben jij toch weer. Berichten op een scherm in vermomming. Is het dan echt nog niet genoeg geweest? Ga jij dan echt niet stoppen tot wanneer ik mijn laatste adem uitblaas? Jij hebt mij verjaagd uit de stad die mij zo dierbaar lag naar mijn hart. Ik kom daar amper nog binnen. Slechts een tussenstap. Ik wil mijn leven achterna gaan en mijn wonden genezen, maar daar sta je weer. Is het dan zo’n zonde dat ik gedaan heb wat ik kon om mij te verdedigen tegen jou misbruik? Alle pijn die jij mij aandeed. Het leed en het verdriet. De slapeloze nachten. De bloeduitstortingen op mijn lichaam. De angst die jij hebt gezaaid in mijn ooit zo openlijke, vredevolle wereld binnenin mijzelf. Als je echt niet stopt tot als ik mijn laatste adem uitblaas, dan zal het zo zijn. Maar tot die dag komt, doe ik nog steeds wat ik kan om mij af te weren. Om de wonden te genezen en het leven achterna te jagen waar ik van droom. Niemand zal me daarin tegen houden.