#burato

Patada tras patada perdín a pedra que levaba comigo. Caeu nun furado que había no chan. Achegueime paseniño atè o lugar do conflicto e arrepiado contemplei o prodixio. A natureza coa súa forza constructora e destructora trazara unha paradoxa espacio temporal. A pedra desaparecera por completo e eu con xesto incrédulo ficaba estático ante os acontecementos. Léveme o demo, pensei. Que raio sucedeu aquí? A caso a terra afúndese aquí e non chega a ningún lado? Contrariado polo suceso agacheime, para contemplar máis de preto semellante cousa. Non se vía nada, só escuridade e nada máis. Collín un carabullo que había tirado e tratei de averiguar o fondo, mais non era abondo para poder sabelo, xa que non chegaba ao final. Asustado boteime cara atrás, o burato parecía crecer por momentos, tratando de engulirme como castigo por ter lanzado aquela pedra ao seu interior.

Ultimi giorni per l’iscrizione alla Giornata di Simulazione di Roma del 17 Maggio