#bugüne

Şu şurada bi dursun.

Takıntılı bir insanım. Hissettiğim her şeyi dile dökme çabasında ve galiba bu nedenle biraz acınasıyım. Kendimi ifade edememeye başladım bu aralar, kafam sürekli bir başka aleme dalıyor. Gözlerim de öyle.

Totemlerim var. İçimden ve beşten geriye sayarım. Hiç tutmadı bugüne kadar ama olsun, biliyorum ki bundan sonra da sayacağım.

Çabuk etkilenir, çabuk sinirlenir, çabuk affederim. Kavga etmeyi sevmem ama iyi tartışırım. Çok çabuk düşse de modum, hep bi külah dondurmaya tavım.

Gitmekten nefret ederim. Gidemediğim için beklerim. Beklemekten daha çok nefret ederim. Bir de benden giden insanların sırtlarına bakmaktan.

Sevdiğim insanları boyunlarından öperim. İnsanın kendi kokusu oradadır çünkü. En çok boynumdan huylandığım için onu kimseye öptürmedim, belki de o kadar sevildiğimi hiç düşünmedim.

Sürekli olarak saçlarımı keserim. Çünkü kimsenin değiller ve ben artık kimsesizliğe alıştım.

Alışmak denen kavrama çok yatkın ve öfkeliyim. Çünkü insanın en büyük yarayı alışkanlıklarından aldığını öğrendim.

Uyumayı severim. Uyurken yastığıma sarılmayı. Sarılmayı severim aslında genel olarak, çünkü bunun güvenle mutlaka bir alakası olması gerektiğine inanırım.

Uzun süreli kahkaha atan insanlara hayran olsam da hiç onlar gibi uzun kahkahalar atamam. Ama büyük gülümserim hep, yüzüm kırışacaksa yaşlılıktan değil de bu yüzden kırışmalı.

Kendimi kabullenmek konusunda başarısızım. İnsanların hakkımda ne düşündüğünü pek umursamasam da kendimin kendimle ilgili düşüncelerini duymamak için kulaklarımı tıkayıp hızlıca uykuya dalmaya çalışırım.

Şarkı söylemeye bayılırım. Sesimin güzel olduğunu düşünmesem de en büyük hayallerimden birinin gitar çalıp şarkı söylemek olduğunu söylemeliyim. Hem şarkı sözlerimi herkesin duymasını ister hem de bestelerimi birilerine söylerken çok utanırım.

Her dönem muhakkak çok istediğim bir şeyi hayal ederim. Genel olarak hayal kurmayı severim ama kurduğum hayalleri gerçekleştirmek konusunda tam bir umutsuz vakayım.

Söz veririm sık sık. İnsanlara verdiğim sözleri tutmaktan henüz kendime verdiklerimi hiç tutamadım.

Hayatımı pişmanlıklarla geçirmeye bayılırım. Bazen aşırı duygusal bazen aşırı gerçekçi olsam da bir çocuk tarafım vardır ki bir tek o zaman gerçekten benmişim gibi hissederim.

Bugüne kadar hayatıma giren tek bir insana gerçek beni göstermeyi başarabildim. Sonrasında gizlenmeyi tercih ettim ve bunu artık korkutucu boyutlara ulaşan bir alışkanlık haline getirdim.

Tüm bunlara rağmen bir gün ben de sevilir miyim, işte bundan emin değilim. Sahip olacağıma inanmak istediğim mutluluğun çok uzun zaman önce parmaklarımın arasından kayıp düşmüş olabilme ihtimalinden hep korkarım. Bir de ‘hak ettiğimi düşündüğüm sevgiye razı’ olacağımdan ve bu yüzden ölene dek sevgisiz kalacağımdan.

İnsanlara fazla güvenip bütün değeri bir anda üstlerine yüklerim. Artık bunu yapmamam gerektiğini bildiğim içinse daha fazla üstelerim. Çünkü bana bir şeyi yapma derseniz en çok onu yapmayı severim. Sonunda yaşadığım hayal kırıklıklarından şimdi bahsetmeyelim.

Ruhsal durumum babamın ruhsal durumuna göre şekillenir. Onun yüzünden masal konusunda fazla hassasım ve galiba bu yüzden de hep bana hikaye anlatan adamları severim.

Her bahar aşık olduğumu sanarım. Kendimi buna inandırır, çekebileceğim tüm acıları kendime yükler ve bilhassa beni asla sevmeyecek adamlara taparım. Sonra bir sabah uyanıp şiir olsalar hep güzel kalacaklarına ikna ederim kendimi. Bir gün artık adlarından ziyade hissettirdikleriyle kalırlar hatırımda. Bir yerden sonra ise hiç olmamışlar gibi siler atarım.

İnsanlardan zor ancak bir anda vazgeçerim. Ama bi tık fazla sevdiklerim için hep uzun çabalar veririm. Sadece çabam boşa ise bir anda dönüp gidebilirim.

Eskisinden ziyade, artık daha az kalp atışlarım kadar konuşurum. Zamanında çok susturuldum, belki ondan. Belki de artık içimde yaşadığımdan.

Önceden herkese çok kendime az konuşurken, şimdilerde bi kendimle konuşmaya tahammül edebilmekteyim.

Birini bekliyorum ben. Kim olduğunu bilmiyorum. Sadece o geldiğinde ona neden bu kadar geç kaldığını sormak istiyorum. Sonra gelirken üşüdüyse diye ayaklarını ısıtmak. Gelmezse diye de bunu buraya bırakıyorum. Onsuz ne kadar berbat biri olduğumu bilsin diye.