#boypagibig

Troy: “Now who'd of ever thought that... oh”

Troy & Gabriella: “We'd both be here tonight... yeah”

*sing with me*

Huhuhuhuhu

*flashback 2014*

Me: “Alam mo ba yung ‘Can I Have This Dance’ na kanta? Yung sinayaw natin sa Social Dance? HSM3!”

Ikaw: “Hindi ko pa nga napapanuod yung una non, ano ba yun?”

Me: “Wala kang childhood!!! Panuorin mo!!!”

Wala lang. Naisipan ko lang buhayin ‘tong blog kong magdadalawang taon nang patay at pilit nirerevive. Now, I’m coming back for real. <3 Kahit wala naman akong babalikan dito kasi inactive na yung significant other ng blog na ito.

Hirap naman kasing balikan ng blog *kinilabutan* na ‘to...

Ang hirap ding i-delete kasi you know, sayang. Two years ago inubos ko dugo’t pawis ko dito. Kakapalit ng theme, kakasulat ng blog, kakalagay ng mga links, kakaisip sayo,  kakareblog at kakabasa sa mga sulat mo.

‘Di ba, ‘di ba!!!

Dalawang taon akong hindi makasulat kasi naiiyak ako, kasi masakit, kasi hindi ko tanggap yung katotohanan. Ngayon hindi ko na alam kung ano na lang ang mga nanatiling totoo...

Susubukan Gagawin kong tungkol sa akin ang blog na ito, hindi na tulad ng dati nitong sadya ngunit kailangan niyang umayon sa panahon dahil ngayon, ako na lang mag-isa. Wala nang taong sinusulatan, wala nang dahilan para mabuhay JK, magmula ngayon lahat ng laman ng blog na ito ay tungkol na lamang sakin at wala na dapat akong babalikan pa ngunit ang tanging paraan lang para maging maayos ang kasalukuyan ay ang ayusin ang nakaraan.

This is about closure. The closure that I wasn’t able to get. The closure I surely deserve.

Wala na si Girl Pag-Ibig, kasama siyang umalis ni Boy Pag-Ibig. Kung nasaan man sila ngayon ay natitiyak kong nakaukit yun sa nakaraan, at doon sila mananatili. At least doon, nakasisiguro akong naging masaya sila.

Ako nga pala si Iya, hindi ko na alam kung sino ako ngayon. Hindi na mahalaga, ang tanging mahalaga na lamang ay ang malaman ko kung ano na?

Ang mabuhay sa kasalukuyan kung laging ganito, sana hindi.

Hi @/self, ako ito, kilala mo pa ba ako? Sinusulatan kita ngayon para maalala mo. Simulan mo na ngayon.

Bibitaw na in 3... 2... 1...

*sabog confetti*

4/27/2016

“sana”

Sa ngalan nang agreement (joke), nagpromise akong gagawin ko, kung iisipin ko siguro hindi ko kaya. Pero wala eh, mahal ko e. Huuuuu. Charot! Pwera joke, mahirap talagang magpromise nang impossible. Make impossible happen. Kung dati nasa quantum potential yung possibility na yun, nasa wall of light ko na siya ngayon. Diretso ang tingin, walang lilingon at walang kukurap. 1 year agreement, palakasan, patibayan at patatagan. Sino kaya samin ang matatalo dito. Dapat kapag may sumusuway ay may parusa. Pero hindi, sa pagkaalala ko matatag ako. Kinaya ko ngang torturin ang sarili ko sa loob nang 3 taon. Isang taon lang? Sisiw please. Hindi ako dati naniniwalang binablock ang mga pangyayari sa buhay mo to make way for something better. Pero siguro I do now. Ang galing lang nang direksyong kinapuntahan nito. God knows best. Hahayaan ko na lang siya at alam ko namang hindi niya ako pababayaan. Walang problemang walang solusyon. Kapag mas matagal kang maghintay, mas malaki ang makukuha mong reward. Hindi naman sa reward policy or whatever, gusto ko lang gawin 'to para sakin, para sa kanya. Para masaya. Yung reaction niya kahapon na kinikilig siya please, ang cute. Kalalaking tao, ang pula pula niya. At higit sa lahat, mahal na mahal ko siya kahit na anong mangyari. Ang pathetic nito at parang grade one pero this is how we roll. Hahaha. Okay. Ang kasunduan ay kasunduan. Parang lahat ay kaya mong gawin sa ngalang nang pag-ibig. Huuuuu. Charing! Well good luck sakin at may the odds be ever in our favor.

Signed by,

Illiana Clarrize