#bielarus

Diseño original: @dollwich

Hola mis queridas criaturitas de tumblr!

A decir verdad no puedo comentar nada más que no sea cosas que suene como un fan, pero lo intentare.

Este diseño de bielorussia siempre lo he amado junto a todos los dibujos de esa usuaria >u<!

Weez. Yo again.

Boceto de Bielorrusia tipo mutante de Chernobyl¿

Le cambié el cabello porque me apeteció.

¡Con ustedes un Bielorrusia al más puro estilo mutante del fallout humanoide de Chernobyl!

Había visto que algunos artistas en Tumblr se habían creado los suyos así que quería, en principio, hacer a México pero no me llegaban ideas así que me quedé con Bielorrusia y su planta nuclear (--;;)

¡Datos!

-Quedó así gracias al accidente de chernobyl.

-Le molesta, en exceso, el contacto humano.

-Le gusta la naturaleza (a pesar de que no puede tocarla).

-Todo lo que toca, BOOM, radiación automática.

-Altamente radioactivo.

-Sumamente delgado.

-Muy alto, no naturalmente, sino por la intoxicación exagerada.

-Saliva radiactiva¿

-La parte de arriba de su... ¿Ropa? Idk. Está hecha de tela ajustada y flexible. Se la regaló Ucrania.

-Cada que tienen que medir su nivel de radiación tienen que atarlo con correas, ponerle un bozal y encadenarlo.

-Sus ojitos han disminuido poco a poco, pero no se irán.

-Tiene, literalmente, un hoyo en el brazo derecho.

-En su espalda hay más ojos extraños.

-Puede correr a grandes distancias.

-Le gusta Rusia (pero a Rusia le asusta...)

-Tiene pequeñas alas de pájaro en los brazos (olvidé dibujar esas, srry).

-Su cabello originalmente era rojo, pero cambió a blanco for the reason.

-Uno de sus cuernos es de alce, el otro es de un búfalo.

-Sus dedos son muy delgados y largos.

-Se ha vuelto muy salvaje.

-Es muy tímido.

-Tiene una cicatriz en su espalda baja. Nadie sabe de que es y él no quiere hablar del tema.

Creo que pronto aparecerán más cosas de él por aquí~

Ня так даўно беларускамоўная версія сайту аператару сувязі «МТС» спыніла сваю працу. Казалі, што з-за падрыхтоўкі да дэнамінацыі, але асабіста я нешта ніяк не магу звязаць гэта ў нейкі лагічны ланцужок. Адразу, амаль праз пару дзён, у Інтэрнэце з'явілася і петыцыя Аляксандра Кошаля пад назвай «За МТС па-беларуску!» Такая вокамгненная рэакцыя на знікненне беларускай мовы, хай усяго толькі і з сайту «МТС», не можа зараз не пакінуць асалоды ў маім сэрцы, якую я буду смакаваць яшчэ доўга.

Хутка электронная петыцыя сабрала патрэбную колькасць подпісаў за вяртанне роднай мовы ў жыццё афіцыйнай старонкі «Мабільных Тэле Сістэм». 677 чалавек, сярод каторых, канешне, і я, пакінулі свой адбітак на чарговым кроку насустрач якой-ніякой, але ўсё ж беларусізацыі. Як мы ведаем, вялікія рэчы пачынаюцца з дробязяў. Таму нават такая спроба дамагчыся ад якой-небудзь афіцыйнай кампаніі ці дзяржаўнай ўстановы таго, каб яна загаварыла ці «запісала» па-беларуску, з'яўляецца вельмі моцным дасягненнем. Увогуле, ужо толькі жаданне нашых людзей рабіць нешта ў гэтай галіне, выклікае хаця і нейкі маленечкі, але гонар за сваю нацыю. Гонар за тое, што яна не забываецца аб настаўленні Францішка Багушэвіча: «Не пакідайце ж мовы нашай беларускай, каб не ўмёрлі».

Што зараз так актыўна падштурхоўвае беларусаў змагацца за гэтае сваё, беларускае? Што натхняе іх на стварэнне крамаў адзення з гістарычнай і нацыянальная сімволікай? А што – на распаўсюджванне і ўжыванне роднай мовы? Можа, гісторыя з Украінай навучыла беларускі народ чамусьці правільнаму, дала нейкі ўрок? Шанаваць тое, да чаго мы належым, як мінімум, напрыклад. Ва Украіне на сваёй мове гаворыць большасць карэнных жыхароў, і гэта так жа нармальна, як у Польшчы яны гавораць выключна па-польску. У Беларусі такога няма. Для Беларусі гэта нейкі нязбытны цуд.

А яшчэ на днях здарылася нешта зусім дзіўнае, але, канешне, прыемнае і цікавае. Вядомая сетка гіпермаркетаў «Евроопт» адчыніла свой першы ў краіне… беларускамоўны магазін. Так-так, вы не памыліліся, усё верна. Беларускамоўны. Усе шыльды, аб'явы і надпісы выкананы на нашай роднай мове, ды буйным шрыфтам, каб бачна было за кіламетр.

А ў дадатак, ніжэй, адпаведна – драбней, зроблены надпісы на ангельскай і рускай мовах. Пашанцавала ж Гародні на такі цудоўны магазін. Я б у ім дакладна адчувала сябе, як кажуць, у сваёй талерцы. Але рэакцыю астатніх людзей можна чакаць розную і нават неадназначную, бо далёка не ўсе жыхары краіны дастаткова добра ведаюць беларускую мову. Ці ўвогуле ведаюць. Вось персанал гіпермаркету нешта пакуль не гатовы да такіх сур'ёзных перамен.

Дзякуй вялікі Богу, і такі мале-е-енечкі – ураду Беларусі. За тое, што не ўмешваецца ў жаданне і імкненне беларусаў быць самімі сабой. За тое, што хоць неяк дазваляе нам развіваць  культуру сваёй нацыі, ужываючы яе ў штодзённым жыцці. І зноў – цікава, аж не магу ніяк перастаць гадаць – што прымушае ўрад на гэткі вялікі для нацыі падарунак – нейтралітэт?..

Але, ведаеце… Галоўны «дзякуй»атрымліваюць усё ж беларусы. За тое, што пераступілі ўсе свае жахі наконт таго, каб пачаць нешта рабіць з ажыўленнем беларускай мовы. За тое, што яны змагаюцца за сваё нацыянальнае. За тое, што кожную раніцу я пачала прачынацца ўжо не проста з надзеямі, а з дужай верай на лепшыя перамены ў маёй краіне. За тое, што, кожны дзень, адчыняючы сайты незалежных беларускіх СМІ, седзячы на кухні кватэры ў Санкт-Пецярбургу, я загадзя ведаю: мяне чакае шмат цудоўных навін. І што яны абавязкова будуць аб тым, як нейкі чарговы беларус зрабіў чарговы крок насустрач мары вялікай колькасці сучасных беларусаў – канчаткова стаць ля вытокаў сваёй нацыянальнай культуры і быць ужо, нарэшце, паўнавартаснай еўрапейскай дзяржавай. Дзякуй табе, беларус, які змагаецца за  сваю самасвядомасць, і не баіцца цяжкасцяў на шляху да вялікай падзеі – ператварэння Беларусі ва ўзор сапраўднай любві да ўсяго роднага і таго, як насамрэч патрэбна яго абараняць. За тое, што мяне, хутчэй за ўсё, насуперак маім жахам наконт «не паспець застаць таго дня, калі ўся краіна загаворыць па-беларуску», калі я вярнуся ў Менск, чакае вялікая і цікавая будучыня.