#bestwaveever

Pero as of now, na tapos na ang training, wala na kami sa training room, sa floor na kami nakasalang na at nasa totoong mundo na, wala ng petiks, wala ng movie every friday, serious mode na. Masaya naman magsagot sagot ng tawag at may mga kulitan pa din naman, ang sobrang nakakalungkot lang, konti na lang kami natira, 22 kami nagsimula sa nesting, ngayon humigit kumulang 10 na lang. Naiintindihan ko naman na kailngan talaga lumipat din ng iba dahil malayo at maliit sahod o kesyo mahirap ang account. Kaso hirap pala kapag na-attach ka sa mga tao, ramdam mo yung lungkot, yung pagkawala nila, kahit sa ilang linggo lang na pagsasama apektado pa din ako ng pagiging konti namin o pagkawala ng iba. Tapos maaalala na lang bigla yung mga ginagawa sa training room, yung bonding, kulitan, picturan. Hahaha. Nakakamiss talaga.

Kung nasan man kayo mga kaibigan, tandaan niyo kayo ang unang set of friends ko sa unang buhay ng pagiging employed ko, hinding hindi ko makakalimutan ang samahan haha. Alam ko magkikita pa tayo, kaya galingan natin sa karera ng ating buhay! God bless us all!