#berthaud

Rues non-asphaltés à Berthaud : le PPS Benydin concède des retards dans les travaux

Rues non-asphaltés à Berthaud : le PPS Benydin concède des retards dans les travaux

Les citadins résidant à l’avenue Berthaud, Quatre-Bornes, sont très remontés. La raison évoquée: ils déplorent le fait que plusieurs rues latérales de la région ne soient pas asphaltés.  « Depi 2014 bann politiciens de l’allians lepep ti promet nu ki zot pu fer tout pou redress sa problem la, me ziska zordi nanier…

... To konfrontacja ich dwóch światów – poukładanej, sterylnej i racjonalnej rzeczywistości Clary oraz witalnej, rozbuchanej codzienności Lily – jest kołem zamachowym wydarzeń. Starsza siostra, która od lat żyje w mieście, ma stałą pracę i stabilny związek, próbuje z całych sił wlać w dni spędzane na wsi porządek i regularność. Element niewiadomej stale podsycany przez obecność Lily ją przeraża, tylko kontrola daje jej komfort. Młodsza siostra czuje, że zakłada się na nią kaganiec i wyrywa się z całych sił. Nieznośna wolność Lily fascynuje i uwodzi, ale też przeraża Clarę. Chwilami budzi w niej obrzydzenie, a nawet nienawiść. Fabienne Berthaud nie obdarza żadnej ze swoich bohaterek większą uwagą, rozdziela akcenty po równo. Obie postaci pełne są rys i defektów, obu życie po równo przygina kark, choć każdej w inny sposób. Z czasem okazuje się, że to nie po danej ze stron, ale na przecięciu tych dwóch światów kryje się odpowiedź. Choć Berthaud nie daje żadnych recept, zdaje się skłaniać ku „po prostu bądź”, zamiast „staraj się być kimś”. 

Całą moją recenzję napisaną dla Portalu Filmowego znaleźć można tu.