#berijn

Görli

Hartje Allah, staat er op een poster aan de gele bakstenen muur, waarmee het Görlitzer Park is omringd. Hartje Jesus en Hartje Shiva, is over de vele graffiti geplakt. Alle culturen zijn hier vertegenwoordigd, hier in Kreuzberg tussen Skalitzer Straße en Landwehrkanal. Ooit een vervallen stationsgebied en exterritoriale zone tussen oost- en west, is Görli nu een culturele ontmoetingsplaats met een veelzeggende boodschap op de buitenmuur: Hartje eachother a bit more.

Fluitende joggers, honden en driedekker buggies schieten de smalle ingang tussen de bakstenen pijlers in. Görli is een geliefd park voor alle Kreuzbergers, te voet of te fiets. Een  burgerinitiatief in de jaren tachtig pleitte voor de omvorming van de veertien hectare verontreinigde grond tot groenvoorziening voor het meest achtergestelde stadsdeel van West-Berlijn. Hoewel pas na de Wende voltooid, had het park al veel eerder een plek veroverd in het Kreuzbergse hart.

Bij binnenkomst, zijn alle bankjes aan het zigzaggende met bomen omzoomde pad, bezet. Geannexeerd door jonge jongens; ik kies voor een omweg bovenlangs. Op een van de twee heuvels heb je een mooi uitzicht over het hele park. Aan de noordkant zijn drie resterende goederenloodsen in gebruik als café en club. Aan de zuidkant bevinden zich sportvelden en de Kinderbauernhof, en in het zuidoostelijk puntje doemt een tweede heuvel op. De brede glijbaan is helaas net niet te zien.

 Verzonken in prettige herinneringen, bots ik bijna op tegen een oude bebaarde man die tussen het rommelige struikgewas yoga-oefeningen doet. Voor iedereen is hier plaats, denk ik terwijl ik via de betonterrassen aan de andere kant naar beneden hop. De kale stenen zijn het enige wat nog rest van de Pamukkale, een speciaal voor de Turkse Kreuzbergers nagemaakt sinterterras. De kalksteen bleek helaas maar tegen één Berlijnse winter bestand. Maar nog steeds kun je er wel goed zitten kijken wat er beneden allemaal gebeurt.

Kijken en bekeken worden, daar draait het om. Vooral in de zomer, wanneer de grasvelden met mensen, barbecues en afval zijn bezaaid. Een enorme zitkuil in het midden van het park, gevormd door een ingestorte voetgangerstunnel, is daarvoor zeer geschikt. De stenen resten worden als podium gebruikt, voor concerten, theaterstukken en open-airs. Zelfs in de winter voel je, de krater doorkruisend, alle ogen op je gericht. Het risico om door een frisbee te worden geraakt, is gelukkig wel minder groot.

Maar heel veilig, voel ik me niet. Rammelende gespen van rondslingerende riemen, liggen nog vers in mijn geheugen en gehoor. Jonge jongens verlieten hun bankjes en gingen elkaar te lijf. Om geld, drugs, een meisje misschien? Terwijl ik langs de droogstaande granieten fontein richting uitgang loop, zijn alle bankjes bezet. Vanonder de rijkelijk begroeide pergola’s van gele baksteen klinkt gefluister en gesis, maar rozen- of wietgeur ontbreekt. Grote gouden ringen glanzen in de novemberzon en ik denk alleen: wel lief zijn voor elkaar.