Erika, een goede vriendin appt mij, omdat haar paard Latelet (Lat voor intimi) plotseling ernstig kreupel is. De dierenarts die erbij was gehaald, dacht aan een hoefzweer, maar die behandeling leverde niks op. Vervolgens heeft Lat een pijnstiller gekregen. Erika vraagt of ik met Lat zou willen praten om te vragen wat er gebeurd is?

Natuurlijk wil ik dat! Lat en Tinky zijn een paar jaar kudde-genoten geweest en Lat was toen ook één van mijn zeer gewaardeerde coachpaarden. We hebben elkaar al een paar jaar niet meer gezien of gesproken, maar we hebben meteen contact! Ze is wat geïrriteerd merk ik, als ik vraag hoe het gaat en wat er gebeurd is. Ik krijg het gevoel dat ze er eigenlijk liever niet over praat, want ze vindt het te stom voor woorden! Ze laat me een soort ‘filmpje’ zien. Sommige dieren communiceren met woorden, anderen laten beelden zien. Lat hoort bij de tweede groep. En ik zie een heleboel paardenbenen, stof, zand, gedoe en een hoef die ‘dubbelklapt’ zoals ook een mens wel eens zijn enkel verzwikt. En ze is daardoor gevallen en nu doet haar voet veel pijn. Verder staat Lat met haar hoofd te schudden. Ik voel dat ze probeert een suf gevoel kwijt te raken. Ik leg uit dat ze een pijnstiller heeft gekregen en dat daar waarschijnlijk die suffigheid vandaan komt. “Nou ja, dat moet dan maar”, zegt ze. En ik voel een doffe pijn in mijn lies. Wat dat betekent, weet ik niet. Lat is chagrijnig, maar als ik zeg dat de dierenarts aan een hoefzweer dacht, is de boot helemaal aan: Ze is ronduit pissig! Ze heeft geen hoefzweer meldt ze! Ik beloof de boodschap over te brengen aan Erika.

Als ik Erika verslag doe via de app, reageert ze meteen. Ze kan alles plaatsen. De dierenarts dacht dat Lat scheef liep om zo de pijn in haar voet te compenseren. Daarnaast moest de dierenarts drie pogingen doen voordat de prik met pijnstiller gelukt was. Ik snap dat daar dat doffe gevoel in mijn lies vandaan komt. Ik beloof dat ik die avond nog even bij Lat zal kijken, maar die antwoordt meteen in mijn hoofd: “Dat hoeft niet!” Ik moet een beetje lachen, want dit is helemaal de Lat die ik ken: kort, krachtig en to-the-point!

Als ik de volgende dag in de loop van de middag weer contact maak met Lat, is ze al een stuk rustiger. Ze voelt zich ook veel beter en ze wil het er niet over hebben. Als ik daarvan Erika op de hoogte breng, vertelt zij mij dat ze intussen een osteopaat heeft laten komen en die bevestigde dat er wel het één en ander scheef zat in het lijf van Latje, alsof ze flink onderuit was gegaan. En daardoor liep ze scheef. Dus er was wel enig werk aan de winkel! Erika stuurt me nog een filmpje dat die middag was gemaakt en dat laat zien dat Lat alweer heel relaxt in de wei stond. 

Een paar dagen later appt Erika mij opnieuw dat Lat weer heeft gestapt en gedraafd. Ze is weer zo goed als nieuw! Erika is erg blij en opgelucht. Alles is op zijn pootjes (of benen) terecht gekomen. Maar het moge duidelijk zijn: net als bij een mensenpatiënt loont het soms de moeite om even aan de paardenpatiënt te vragen wat er gebeurd is. Dat kan veel onnodig gedoe, tijd en stress schelen!

Bovenstaande beschrijving is met toestemming van paard en haar mens. Bij uitzondering mochten de namen van beiden genoemd worden.