#dierentolk

Ik word gebeld door een lieve vriendin, beetje overstuur. Een goede vriendin van haar fokt hondjes. En zij vertelde dat een hondje is teruggegeven, want het ging niet goed: ze sluit zich af, maakt geen contact met de andere hondjes, ze is niet zindelijk. Dat legt een grote druk op deze vriendin. Kan ik wat doen? Ik kan natuurlijk niets beloven, maar wil wel even ‘kijken’, zoals ik dat noem.

Ik kijk en zie een zwart pluizenbolletje, hoog in haar energie, heel moe en bang, gespannen. Ze wil dicht tegen me aan zitten. En ik zie een muur met een witte houten deur, die open staat. En daarachter is het naar, veel lawaai, donker, schaduwen, veel geschreeuw. Mijn pluizenbol is heel bang. Ik zeg dat we de deur dichtdoen. Daar hoeft ze nooit meer naartoe. Ze blijft bang. Ik plaats er een muur voor en nog een glazen plaat. Ze kan nu toch nog zien of er wat gebeurt, zonder dat het haar kan raken. Eindelijk ontspant ze zich een beetje. Ze klemt haar pootjes om mijn arm, dicht tegen mij aan en ze valt in slaap.

Ik weet niet wat er achter die deur zit, maar ze heeft het in ieder geval als heel naar ervaren. Ik vertel mijn vriendin wat er allemaal is gebeurd. En ik zeg dat pluizenbol een knuffel nodig heeft of een dekentje dat ze in haar pootjes kan klemmen en heel veel liefde. We overleggen wat en hoe ze dit aan haar vriendin zal vertellen. Hoe open staat ze tegenover dit soort dingen? Ze besluit om het gewoon te vertellen, haar vriendin is gevoelig en werkt zelf ook vooral vanuit haar intuïtie. En ze zal me een lijstje sturen van hondjes van haar vriendin, die misschien pluizenbol willen helpen. De eerste naam die ze doorgeeft is van een hond die onlangs van ouderdom is overleden. En ik zeg meteen: Stop maar, ze heeft zich al gemeld. Zij wil wel op pluizenbol passen.

Als ik wat later op de dag een appje krijg, vertelt mijn vriendin dat ze gehoord heeft dat pluizenbol rond het middaguur ineens snoepjes aannam, met de frisbee speelde, zelf in de auto sprong, een speel- en een slaapkameraadje heeft en dat haar vriendin lekker knuffelt met haar en intussen heeft besloten dat pluizenbol altijd bij haar mag blijven.

En toen ik vanmorgen even keek, zag ik dat het overleden hondje bij pluizenbol was, dat ze neus aan neus slapen. Ik bedenk ook dat ik nog niet gekeken heb hoe laat mijn vriendin mij gisteren vroeg of ik kon helpen: 11.55u. 

Een uitdrukking die mijn paardrij-instructeur gebruikte om duidelijk te maken dat paarden levende wezens zijn en geen gebruiksvoorwerpen. En het is zo waar! Vaak verbaas ik me over het schijnbare gemak waarmee mensen dieren aanschaffen en dan weer wegdoen als ze geen tijd of zin meer hebben of als ‘hij niet meer voldoet’. Ik snap daar niks van. Maar dat kan natuurlijk ook volledig aan mezelf liggen, ben ik te gevoelig, sentimenteel, een aansteller,  … (vul maar in!)

Hoe dan ook, vooral als ik met dieren praat, merk ik hoe weinig mensen echt met hun dier communiceren: hij moet luisteren, doen wat ik wil, zit, lig, doorlopen, de trailer in … En dan verbazen en irriteren mensen zich dat hun dier toch niet altijd zo lief en gehoorzaam is als zij willen. En dan komen ze bij mij om eens met hem te praten, want … Vaak is mijn eerste vraag: “Heb je hem al gevraagd wat er aan de hand is?” De meeste mensen zijn dan verbaasd, want hun dier praat niet. Think again! Ieder dier praat! Alleen luister jij wel? Het antwoord is dus: Nee! Dus hoe lossen we dit op? Behalve dat het dier getraind moet worden (of bijv. gemuilkorfd of gepaaid met snoepjes om over erger maar niet te spreken) om te luisteren en onze commando’s op te volgen, is het misschien een idee om ook even naar ons eigen gedrag te kijken?

Zijn we ons er wel van bewust dat dieren een ziel hebben, een hart, gevoel, emotie? Hoe zou jij het vinden als op een dag ineens de verhuiswagen voor de deur staat, al je spullen erin gegooid worden, en je de mededeling krijgt: “Je gaat nu verhuizen.” Ik neem aan dat je daar nou niet echt blij van wordt. En waarom moet je paard dat dan wel zijn, of het in ieder geval maar lijdzaam ondergaan? Hoe zou jij het vinden als je op een dag lekker gaat wandelen, een huis wordt binnengebracht met allerlei rare luchtjes en andere dieren en dan een of andere man of vrouw in je begint te knijpen, je bek opentrekt, een stokje in je kont duwt en je ineens een prik in je nek krijgt? 

Ik merk dat ik hier echt boos over word. Forgive me. Maar ik herhaal: dieren zijn geen harige fietsen! Als je paard moet verhuizen, zeg dat tijdig (dus niet pas 5 minuten van tevoren), leg het uit, probeer je voor te stellen dat ook je paard er tijd voor nodig heeft om zich daar geestelijk op voor te bereiden. Als je hond of kat naar de dierenarts moet, zeg dat tijdig. Ze snappen zo veel meer dan wij denken! 

Erika, een goede vriendin appt mij, omdat haar paard Latelet (Lat voor intimi) plotseling ernstig kreupel is. De dierenarts die erbij was gehaald, dacht aan een hoefzweer, maar die behandeling leverde niks op. Vervolgens heeft Lat een pijnstiller gekregen. Erika vraagt of ik met Lat zou willen praten om te vragen wat er gebeurd is?

Natuurlijk wil ik dat! Lat en Tinky zijn een paar jaar kudde-genoten geweest en Lat was toen ook één van mijn zeer gewaardeerde coachpaarden. We hebben elkaar al een paar jaar niet meer gezien of gesproken, maar we hebben meteen contact! Ze is wat geïrriteerd merk ik, als ik vraag hoe het gaat en wat er gebeurd is. Ik krijg het gevoel dat ze er eigenlijk liever niet over praat, want ze vindt het te stom voor woorden! Ze laat me een soort ‘filmpje’ zien. Sommige dieren communiceren met woorden, anderen laten beelden zien. Lat hoort bij de tweede groep. En ik zie een heleboel paardenbenen, stof, zand, gedoe en een hoef die ‘dubbelklapt’ zoals ook een mens wel eens zijn enkel verzwikt. En ze is daardoor gevallen en nu doet haar voet veel pijn. Verder staat Lat met haar hoofd te schudden. Ik voel dat ze probeert een suf gevoel kwijt te raken. Ik leg uit dat ze een pijnstiller heeft gekregen en dat daar waarschijnlijk die suffigheid vandaan komt. “Nou ja, dat moet dan maar”, zegt ze. En ik voel een doffe pijn in mijn lies. Wat dat betekent, weet ik niet. Lat is chagrijnig, maar als ik zeg dat de dierenarts aan een hoefzweer dacht, is de boot helemaal aan: Ze is ronduit pissig! Ze heeft geen hoefzweer meldt ze! Ik beloof de boodschap over te brengen aan Erika.

Als ik Erika verslag doe via de app, reageert ze meteen. Ze kan alles plaatsen. De dierenarts dacht dat Lat scheef liep om zo de pijn in haar voet te compenseren. Daarnaast moest de dierenarts drie pogingen doen voordat de prik met pijnstiller gelukt was. Ik snap dat daar dat doffe gevoel in mijn lies vandaan komt. Ik beloof dat ik die avond nog even bij Lat zal kijken, maar die antwoordt meteen in mijn hoofd: “Dat hoeft niet!” Ik moet een beetje lachen, want dit is helemaal de Lat die ik ken: kort, krachtig en to-the-point!

Als ik de volgende dag in de loop van de middag weer contact maak met Lat, is ze al een stuk rustiger. Ze voelt zich ook veel beter en ze wil het er niet over hebben. Als ik daarvan Erika op de hoogte breng, vertelt zij mij dat ze intussen een osteopaat heeft laten komen en die bevestigde dat er wel het één en ander scheef zat in het lijf van Latje, alsof ze flink onderuit was gegaan. En daardoor liep ze scheef. Dus er was wel enig werk aan de winkel! Erika stuurt me nog een filmpje dat die middag was gemaakt en dat laat zien dat Lat alweer heel relaxt in de wei stond. 

Een paar dagen later appt Erika mij opnieuw dat Lat weer heeft gestapt en gedraafd. Ze is weer zo goed als nieuw! Erika is erg blij en opgelucht. Alles is op zijn pootjes (of benen) terecht gekomen. Maar het moge duidelijk zijn: net als bij een mensenpatiënt loont het soms de moeite om even aan de paardenpatiënt te vragen wat er gebeurd is. Dat kan veel onnodig gedoe, tijd en stress schelen!

Bovenstaande beschrijving is met toestemming van paard en haar mens. Bij uitzondering mochten de namen van beiden genoemd worden.