#basinda

Son yıllarda yayınlanan birçok öykü kitabı da söz konusu zeminin temelinde kendi ifadesini oluşturdu. Özellikle ilk kitaplar bu konuda ne kadar büyük bir hevesle yola çıktıklarını kanıtladılar. Öykücülüğümüzün daha da ileriye taşınması açısından mutluluk veren bu gelişmelerin artarak devam etmesini diliyor ve son dönemde yayınlanan ilk öykü kitaplarını sizler için listeliyoruz.

21’inci yüzyılda okumanın ne kadar zorlaştığı malum. Konsantrasyonunuzu bozacak onlarca ekranın yanı sıra, sayısı artan ama içleri boşalan pek çok kitap okumaya maruz bırakılıyoruz. Siz de tam da bunlardan yakınan bir okuyucusuysanız, Sinan Sülün’ün Kırlangıç Dönümü derdinize derman olacak. 

Okuyacak yeni isimler ve eserler keşfetmek isteyenler için son dönemlerde edebiyatımızda parlayan, 35 yaş altı 13 yazarın en güzel kitaplarını sizler için derledik. İşte tarihten fanteziye, aşktan acıya, yastan kadın sorunlarına birçok konuya eğilen o romanlar;

Sinan Sülün’ün politik bir arkaplanda gelişen ilk romanı “Kırlangıç Dönümü” son zamanlarda en severek okuduğum kitaplardan biri oldu. Sebebi de öncelikle Ali ile Verda’nın güzel aşk hikayesinin Sülün’ün kaleminde müthiş bir canlılık ve coşkuyla hayat bulmasıydı.

Sinan Sülün Karahindiba'dan sonra Kırlangıç Dönümü ile okurun karşısında! Öyküleriyle tanıdığımız Sülün bu sefer okuyucusunu bir romanla üstelik farklı bir aşk romanıyla selamlıyor. Sülün klasik olabilecek bir aşk hikayesini kalemiyle bambaşka bir hale getirmiş. Karakterlerin yaşamları, toplumsal ve politik doku ve hepsinin yanında Ali ve Verda'nın aşkını anlatırken Sülün, yaşadığımız bu toplumda bizi saf aşka ve umuda inandırıyor.

Tüm bunları masaya koyup Sinan Sülün ile Kırlangıç Dönümü'nü, aşkı, umudu ve dahasını konuştuk:

Sinan Sülün’ün kitabı bizi; farklı olmaya, farklı düşünmeye, farklı bakmaya, inceliklere geri dönmeye çağırıyor. Tıpkı Ali’nin Verda’ya bıraktığı mektupta söylediği gibi: “Ben hayatım boyunca düşlere, başka türlü bir hayatın varlığına inandım Verda, insanlar düşlerindeki gibi mutlu ve eşit olsun istedim.”

Her daim anlamsız olmak zorunda değildir belki de klişeler. Bilakis fazla anlamlı oldukları için, bize bir alternatif önerdikleri ve bize bizliğimizi pat diye gösterdikleri için mi bu kadar rahatsız oluyoruz klişelerden acaba, kibirle hor görüyoruz onları?