#barbara dex

Countrymuziek van alleen maar vrouwen, dat is waar Thank God I’m a country girl voor staat. “Maar de titel is wel gepikt van John Denver”, moest zangeres Barbara Dex toegeven. Nummers van bekende en minder bekende artiesten maar ook bekende en minder bekende nummers van bekende artiesten neem Dex onder handen. Ze kiest in deze show niet voor de platgezongen countrynummers zoals 9 to 5 of Jolene maar weet een balans te vinden tussen bekende en minder bekende nummers.

Van het verrassende Love Sneakin’ Up On You van Bonnie Raitt tot het mooie You Are The Dream van Ilse Delange, elk nummer zingt ze met evenveel overtuiging. Ik moet toegeven dat er ook voor mij enkele nummer bijzaten die ik nooit gehoord had. Crazy van Patsy Cline is zo’n nummer. En ik ben ook blij dat ik zo Bonnie Raitt’s wondermooie You heb leren kennen. Uiteraard komt ook Dolly Parton aan bod maar met een nummer dat niet zo bekend in de oren klinkt bij de meeste mensen. Dumb Blonde was een idee van gitarist Jo Mahieu. Recentere liedjes van countrysterren zoals Ilse Delange en Trisha Yearwood krijgen ook hun moment om te schitteren.

Mijn favoriete nummer van de hele playlist is Blue Bayou. De zucht van herkenning die door de zaal gaat als ze het nummer inzet, was hartverwarmend om te horen. Net als bij Rose Garden trouwens, waar het publiek het refrein gewillig meezong. De danspasjes op Down At The Twist And Shout gingen voor mij iets te snel maar dit was leuk gevonden.

Naakte aap is een concept van CoStA.  De centrale gast in Naakte aap brengt een akoestisch en intiem concert met ruimte voor vragen en verzoeknummers die tijdens de pauze op papiertjes geschreven worden.

Ik had nog nooit een Naakte aap meegemaakt en toen ik zag dat Barbara Dex op die lijst stond was ik meteen verkocht aan het idee.

In het eerste deel koos ze zelf de muziek, al kwamen er tussenin al wel wat vragen waarop ze met de glimlach een antwoord gaf. Ze zette in het Iemand Als Jij, het nummer waar het voor haar allemaal mee begon. Toen ze na afloop vroeg of iemand wist in welk jaar ze daarmee naar het Songfestival was getrokken, bleef het even stil. Tot er aarzelend iemand achteraan in de zaal “1998″ riep. “Nee, maar er zitten kenners in de zaal, ik heb ze al zien zitten.” Met een blik naar mij, waarna ik dan maar  “1993″ riep. Al was ik niet helemaal zeker want ik weet nooit of het het jaar voor of na de geboorte van mijn broer is. Het had dus evengoed 1991 kunnen zijn. Maar oef, het was goed. Nu ga ik het nooit meer vergeten, 1993 dus.

 In het eerste deel passeerden nummers als ‘Een Land’, ‘Jesus on the mainline’, ‘Time to say goodbye’, ‘Leaving this town’ en ‘De roos’. Allemaal nummers die ik haar al eerder heb horen zingen en die ze tot in de laatste noot beheerst. Zo fragiel als ‘de roos’ was, zo swingde ‘leaving this town’. Amusement ten top. Vooral toen ze zich realiseerde dat ze bij een nummer vergeten was haar ‘klokkenspel te gebruiken en Jo Mahieu, de muzikant, dan maar grapte dat iemand dat op het verzoekpapiertje voor na de pauze moest schrijven. Byebye comfort zone voor Dex.

Na de pauze werd een mandje met papiertjes aan Barbara en muzikant Jo Mahieu overhandigd. Barbara gaf toe dat ze nog nooit zo zenuwachtig geweest was voor een optreden. En uiteraard had iemand op een papiertje geschreven dat ze nu toch echt dat klokkenspel eens moest laten horen. Hoezeer ze ook beweerde dat dit ver uit haar comfortzone was, ze deed het toch maar. Achteraf kreeg ze ook een welgemeende applaus van het publiek. 

Vragen over haar tattoos en dromen werden met de glimlach beantwoord al merkte je dat ze toch wel zenuwachtig was als ze opnieuw een papiertje uit het mandje nam. Songs die in het tweede deel passeerden waren onder andere ‘Oh clown’ van papa Marc, ‘Dumb blonde’, en 9 tot 5′ van Dolly Parton, ‘You’ van Bonnie Raitt en ‘Piece of my heart’ van Janice Joplin. “Nu moet ge mischien de monitor wat zachter ztten.” Uhu, want uithalen kan ze wel, die Dex. 

‘Into the groove’ van Madonna kwam ook voorbij. Dat laatste nummer bracht ze in de Nederlandse versie onder lichte dwang van Jo. Ze was onzeker omdat het zo lang geleden was dat ze het nog gezongen had maar stilletjes had ik toch gehoopt dat ze dat nummer zou brengen. Ik hoorde het voor het eerst volledig op het KKF in Olen eind juli en was meteen verkocht. Ze ging inderdaad de mist in bij een strofe maar ik denk niet dat het publiek dat doorhad aangezien het voor hen een nieuw nummer was. En ach, als het wel opviel is het haar vergeven. Ze had immers geen idee dat dit een van de nummers was die ze zou gaan zingen. 

Het meest onder de indruk was ik van haar versie van ‘I am the dreamer’ van Ilse Delange. “Misschie  moet ik haar eens contacteren voor een samenwerking.” You should, Barbara, jullie stemmen zouden geweldig klinken samen.

Na 463 dagen eindelijk nog eens een concertzaal vanbinnen gezien. 7 maart 2020 was ik geëindigd in Ravels met In Een Notendop van Barbara Dex. De eerste na de hele corona is opnieuw Barbara Dex. Full circle, zo me lijkt. Maar deze keer met Daisy Thys en muzikant Pol Vanfleteren.

2 Kempense powermadammen en een toppianist. Girls Just Want To Have Fun, en plezier hadden ze. Al waren ze wel superzenuwachtig. “Als op de eerste schooldag”, zoals Daisy het omschreef. Het was aandoenlijk. Teksten die soms fout gezongen werden (Man, I Feel Like A Woman) of op het foute moment een nummer inzetten (I’m So Excited en Old Time Rock ’n Roll), maar het is hen allemaal vergeven. Het was zo genieten! Het deed niets af aan de kracht van hun stemmen. En zenuwen doen nu eenmaal rare dingen met een mens.

Van Cindy Lauper en The Bangles tot Donna Summer en onze eigenste Yasmine. Ze kunnen het allemaal. De bindteksten tussen de nummers zorgden soms voor een krop in de keel (I’m looking at you, Daisy)maar waren op andere momenten dan weer hilarisch. Al vermoed ik dat sommige van deze momenten helemaal niet uitgeschreven waren. Barabara’s ‘zijde zeker da gij begint?’ was er daar volgens mij eentje van. Maar dat maakt het net zo leuk en maakt ook elk concert uniek. En wat klinken ze goed samen!

Het publiek moest duidelijk nog wennen aan opnieuw in het Fakkeltheater zitten. Ze deden aarzelend mee met handklappen en zingen maar het was nog niet met vol enthousiasme. Dat lag zeker niet aan de nummerkeuze of de performance van de zangeressen. Ik denk dat iedereen gewoon opgelucht was en 100% wilde genieten van die eerste keer na corona. Dat er nog veel mogen volgen!