#babaaziz

– Hasan… Seni bekliyordum. + Beni mi bekliyordun? – İntikalime tanık olman için. + Neden ben? Ben ölümden çok korkarım… – Muhakkak. Eğer bebeğe zifiri karanlıkta anne karnında şöyle denseydi: Dışarıda ışığın dünyası var, yüksek dağları, muntazam denizleri, engebeli düzlükleri, çiçek açan muhteşem bahçeleri, nehirleri, yıldızlarla dolu seması ve parlayan güneşiyle…Ve sen tüm bu ihtişama rağmen, burada karanlıklar arasındasın… Doğmamış bebek, bu ihtişam hakkında hiç bir şey bilmez ve hiçbirine inanmazdı. Tıpkı bizim ölümle karşılaşmamız gibi. Bunun içindir ki, korkuyoruz. + Fakat ölümün içinde nur olamaz. Çünkü o her şeyin sonudur. – Bidâyeti olmayan şeyin,nihâyeti nasıl olur?

É complicado tentar decidir o que mais encanta em Baba Aziz - O Príncipe Que Contemplava Sua Alma (#BabAziz , le prince qui contemplait son âme, #Tunísia/França/Alemanha/Irã, 2006) de #NacerKhemir. A narrativa é realmente poética, de uma sensibilidade espiritual no roteiro de metáforas e sabedorias. Baba Aziz é um dervixe que acompanhado de sua neta, caminham pelo deserto em busca da reunião dos dervixes que acontece a cada 30 anos. Nesse caminho as histórias de outras pessoas se interlaçam, transformando o filme em um livro de história e #fantasia que busca unicamente o sentido do amor, da fé e sabedoria. Com uma trilha sonora sufista belíssima aos ouvidos, sempre embalada pelo Poema dos Átomos de #ArmandAmar, e uma fotografia absurda, Nacer Khemir constrói uma obra de arte. O diretor tunisiano sempre se identificou com a espiritualidade do seu povo, e em #BabaAziz ele mais uma vez resgata a tradição, cultura e fé dos saarianos. Muito bom!

Tezer Özlü, Yaşamın Ucuna Yolculuk

- “Portuga!” - “Hmm…” - “Hep senin yanında olmak isterdim, biliyor musun?” - “Neden?” - “Çünkü dünyanın en iyi insanısın. Senin yanındayken beni kimse azarlamıyor ve ‘gün ışığının yüreğimi mutlulukla doldurduğunu’ hissediyorum.” * Şeker Portakalı’ndan