#babaziz

Yol yoktur, sen yürürsen yol olur…

( Bab'Aziz )

.

.

.

.

.

📽 Bab-ı Aziz 📽

Yazar, şair, ressam ve yönetmen Nacer Khemir’in yönetmenliğini yaptığı Bab-ı Aziz filmi “Allah’a ulaşmak için yaratılmışlar adedince yollar vardır.” sözüyle başlıyor. Filmin başlangıç cümlesi film boyunca peşimizi bırakmıyor.

Kör bir derviş olan Bab’ Aziz ve torunu Isthar uçsuz bucaksız bir çölde 30 yılda bir düzenlenen toplantının yerini arıyorlar film boyunca. Farklı yollardan gelen insanlar bir noktada toplanıyorlar. Böylece farklı yollardan gelip bir noktada toplanan insanları görüyoruz ki bu da bir amaca yönelik farklı yolların olduğunu gösteriyor bizlere. Ancak her yere navigasyonla çizilmiş yollar üzerinden ulaşan bizler için oldukça yabancı bu yolculuk. Bütün bunları düşünürken Bab’ Aziz’in torunu Isthar’a. “İman sahibi asla kaybolmaz benim küçük meleğim.” demesi ile kendimize geliriz.

Filmde hikayeler anlatır Bab’ Aziz torununa kendini bulmanın önemini anlatmak için. Bu da uzak olduğumuz bir durum aslında. Anlatılan hikâyeler her ne kadar uzağımızda kalsa da anlatılmak istenen tam da içimizdedir aslında. Hikâyelerden birinde bir prensten bahseder. Bu prens bir ceylanın peşinden düşer kendini aramak için. Koca bir şehir de onun ardından başlar onu aramaya. Bütün malı, mülkü ve makamı bırakıp kendinin peşine düşen prensi bulduklarında ise o artık kaybolan prens değildir. Bir suyun kenarında kendine bakmaktadır. Kendine aşık olan bir genci anlatan Narkissos mitine benzetilebilir bu sahne. Ancak aralarında mahiyet farkı vardır. Narkissos kendine aşık olmuştur, prens ise kendinde gördüğü hakikate.

Herkes onu bırakıp giderken bu halde bir tek yaşlı bir derviş kalır yanı başında. Uyandığında ise o da artık yoktur. Yalnızca dervişin asası ve hırkası kalmıştır artık yanında. Prens bunları yanına alarak aramaya başlar kaybettiğini yeniden. Bu prensin, Bab’ Aziz olduğu anlaşılır devamında.

Diğer hikayeler için filmi izleminiz gerekiyor. “Allah’a ulaşmak için yaratılmışlar adedince yollar vardır.” diyor ve herkesin kendi yolunu tutturması için öncelikle ‘yavaşlayarak’ kendine giden yolu bulması gerektiğini hatırlatmak istiyorum.

Meryem’in annesi de keşke Kyu Renjo’nun annesi gibi olsaydı, dedim, 

içimden içlek. 

Meryem, zihni uyanmış ve beklemenin aslında ona bağışlanan, kendi içinden doğmayan bir eylem olduğunu anlamış ve tek başına büyük şehir Herat’a yol almıştı. Orda bir kişi idi ve kişi olmak kararlar almayı buyururdu. O gece orda kapısı açılmayan babasının malikanesinin önünde gecelemeye karar verdi. İnançlı olmak kaybolmamaktı çünkü.

‘İnancı olan kişi asla kaybolmaz’ demişti Baba Aziz.

Kyu çok iyi biliyordu ne istediğini. Gözlerinde parlayan hakikatti ve dedektif olmaya niyet etmişti işte. Bir gün okula gitmek üzere çıktı ve arkadaşlarıyla dedektiflik sınavına girdi. Bu sınav öyle bizim bildiğimiz türden tek oturumluk YGS gibi filan değil. Çok oturumlu ve uygulamalı sınavlarla dolu ve öğrencinin banliyö trenine binip çok uzaklara gitmesini dahi kapsıyordu. Bütün bir macera o kadar uzun sürmüştü ki eve akşam gelebildi. 

Meryem ise yaşadığı kulübeye zorla babasının şoförü tarafından getirildi. Gelmişti bir kere. Annesinin nasıl bir tepki verebileceğine dair amerikan komplo teorilerinden hallice kendini kaos içinde buldu. Her şeye rağmen hayat onu bu yüzleşmeye götürecekti.

Kyu’nun ödü kopuyordu yine de kapıyı çaldı. Annesinin tepkisinin neye benzeyeceğine dair aklından hiçbir şey geçmiyordu. Kapıyı açan annesi Renjo Sayuri o çılgın anime karakterine özgü güneşi çatlatırcasına bir saflıkla gözleriyle gülümseyerek etrafa ışık saçtı.

Meryem arabadan indi ve şoförün her ne kadar engellemeleriyle de karşılaşsa arkasını döndüğünde Nana’nın bedeninin evin yanındaki ağacın yükseklerindeki bir daldan aşağı iple sarktığını gördü.

İki çocuk ve iki anne. 

Şu sıra okuduğum, izlediğim kitaplarda bol bol anne ve çocuk görmeye başladım.