#aypremsesi0

Ben isterdim ki bu evrende var olan hiç kimse benim yaşadıklarımı yaşamasın benim üstesinden bin bir zorlukla geldiğim canımı yakan hiç bir şeyi yaşamasın. Kız çocukları çok sevilsin mesela hiç bir erkekten korkmasınlar babaları olsun ilk aşkları, anneleriyle yakın arkadaş olsunlar, korkusuz atsınlar adımlarını. Biliyorum sen bu yazıyı okuduğun zaman benim yaşadıklarımı hatta belki daha fazlasını yaşamış olacaksın en güzel yaşlarında içinde fırtınalar kopuyor olacak. Küçüğüm özür dilerim keşke seni bu dünyadan koruyabilseydim, keşke tüm acılarını senden alabilseydim canımı verme pahasına tüm kötülüklerden koruyabilsem keşke seni. Bilirsin ben keşke demem ama keşke ayağına değen taştan bile koruyabilsem seni.

Sana ulaşmasını istediğim her cümleme başkaları ağladı, ben sana olan özlemimi anlatırken başkalarının gözleri doldu. Seni, başkalarını ağlatacak kadar çok özlediğim ve sevdiğim için tanrıya vermem gereken bir hesap, her şeyimi elimden aldığı için de hayatın bana bir borcu var.

Küçüğüm ruhun kan revan içindeyken başkalarının ruhunda çiçekler açtırmaya çalışıyorsun. N'olur yapma ziyan olacaksın.

Öğreneceksin güzel kızım; insanlara kendini anlatmamayı bu kız delirmiş der gibi baktıkları zaman öğreneceksin. Sonra susmaya başlayacaksın yavaş yavaş, seni soluksuz bırakan acılarına rağmen gülümseyeceksin. Anlayacaksın insandan insana sadece yük olduğunu, daha yolun başındasın bir gece de büyümek zorunda kaldığını sakla herkesten öğrenmen gereken şeyleri öğren ve çek git artık insandan sana sadece yara olur.

Bu his nasıl bir şey biliyor musun öyle bir an geliyor ki artık ne yapacağını bilmediğin bir noktada oluyorsun sanki aniden duygulara alışmaya başlıyorsun. bir şeyleri bırakmayı insanların gitmesine izin vermeyi savaşmamayı tercih ediyorsun. düşüncelerin veya sorunların anlaşılmasını beklememenin daha iyi olduğunu anlıyorsun. elinden geleni yaptığın halde yetmiyor oluşundan dolayı vazgeçiyorsun. artık öyle bir an geliyor ki derinlemesine bir iç çekip ruh halinin bunları taşıyamayacağı kadar yıpranmış olduğunu fark ediyorsun. anlaşılmıyor olmak felaketin oluyor ama bundan öteye, kendinden öteye gidemiyorsun. 

Okuduğum bir kitapta şöyle yazıyordu: "İntihara karar veren insanlar son zamanlarında neşeli olur. Çünkü karar verilmiş ve acı bitmiştir artık." İçimdeki bu neşe belki de ruhumu öldürmeye karar verdiğimdendir.