#aversie

De afgelopen twee dagen heb ik doorgebracht in het ziekenhuis. Ik lag uiteindelijk op een zaal met 1 heer en 2 andere dames. Nu heb ik wel eens vaker in het ziekenhuis gelegen de laatste jaren en weet inmiddels uit ervaring dat niemand daar voor zijn/haar plezier ligt dus je moet er samen het beste van maken. Met mijn nieuwe kamergenoten lukte dat uitstekend. De meneer tegenover mij sprak niet zoveel omdat hij het heel erg benauwd had. Maar iedere keer wanneer een arts bij mij kwam om mij weer een andere diagnose te geven knikte hij bemoedigend mijn kant op, ik knipoogde dan terug. Links naast mij lag Cécile (29), die net operatief was verlost van een vreselijke hernia. En rechts van mij lag Annemarie (77). Annemarie was een verzorgde dame met een hele goede babbel. Zeventien jaar geleden verloor zij haar man aan een hartstilstand en afgelopen vrijdag werd zij zelf getroffen door een herseninfarct. “Als een kip zonder kop liep ik door het huis. En toen heb ik mijn vriendin gebeld. Ik was zo blij dat ik het nummer nog wist.” vertelde ze mij meer dan eens. Maar het telefoonnummer van haar eigen dochter wist ze niet meer. Toen de ergotherapeut bij Annemarie aan bed kwam werd het gordijn tussen onze bedden gesloten maar uiteraard kon ik luid en duidelijk alle oefeningen horen. “Begint u eens bij 107 en trek er telkens 7 af” zei de therapeut. Daar ging ze “107.....100...uh......44....57....50.....43.” Nieuwe oefening en ik hoorde de therapeut aan Annemarie vragen: “Wat is dit?” waarop Annemarie antwoordde “Dat is iets om uit te drinken.” Dat het een glas was kon Annemarie niet benoemen, maar ik, aan de andere kant van het gordijntje, was zo trots op haar dat ze het in ieder geval nog kon beschrijven. Zo werd vervolgens een tomaat ‘iets dat je in de salade doet’ enz. Ik denk ze zeer succesvol zou zijn bij het Amerikaanse TV spelletje Jeopardy. Annemarie heeft mijn verblijf in het ziekenhuis een stuk aangenamer gemaakt. Toen ik lag te kronkelen op mijn bed van de pijn in mijn buik wreef ze moederlijk over mijn rug en toen ik na de zoveelste verkeerde diagnose even moest huilen uit pure frustratie zei ze “Je bent niet alleen hoor! Wij zijn er ook nog!” Herseninfarct of niet, dit was gewoon een hele bijzondere vrouw.