Zak.
Op maandag begint het ritueel, als de kalender gaapt en de buurman zijn containers al in militair gelid aan de stoep parkeert. Ik stroop mijn mouwen op, ontwarren de knopen in de ziel, en trek de vuilniszak uit zijn wieg van plastic. Hij sputtert, deze lompe baby van zwart polyethyleen – slaperig van koffiedik, bananenschillen en het vergeten schelpenzand van een uitgewaaide zondag. Ik fluister…










