#problemen

Mensen die hun leven een 10 geven, daar word ik ook een beetje huiverig van. Vooral omdat ik me dan nog bewuster word van mijn eigen zorgen. Zij lijken zich nergens druk om te maken, rammen zowel versleten spijkerbroeken als lege wijnflessen en oud frituurvet in dezelfde prullenbak. Als ik dat zie, krijg ik eerst een aanval omdat ze totaal niet aan het milieu denken en vervolgens vraag ik me af of ik me zelf niet te veel zorgen maak. Hun zorgeloosheid maakt hun zo gelukkig, wordt het niet eens tijd om me minder zorgen te maken, om naar die 10 te komen?

Ik geef mijn leven duidelijk geen 10, ik denk dat mijn gemiddelde op een 6 zit. Dat klinkt erg pessimistisch, maar dat ben ik ook wel een beetje. De laatste paar weken is het ook een vrij stabiele 6, soms een 5, soms een 7. Maar de afgelopen vier jaar waren lang niet zo stabiel. Er waren weken dat ik elke dag mijn been brak, dagen dat ik drie keer de loterij won. Ik had drieën, vieren maar ook achten en misschien wel negens. Nu, sinds een paar weken schommelt het weer rond dat neutrale zesje.

Zij rammen zowel versleten spijkerbroeken als lege wijnflessen en oud frituurvet in dezelfde prullenbak.

Dus ik ben over het algemeen misschien wel gelukkig, maar niet echt tevreden. Het is alsof ik tien jaar geleden een boom heb geplant, ik in de tussentijd die boom heel veel water heb gegeven, en op andere momenten hem met mijn blote handen uit de grond heb willen trekken. Maar na al die tijd is die boom nog steeds net zo lang als ik.