#aterego

Stoisz przede mną, a w oczach masz gniew. Boże, tak dużo gniewu. W końcu triumfuję, doczekałam się swego dnia, ale nic nie poszło tak jak oczekiwałam. Nie stoisz tu i nie błagasz o wybaczenie. Nie zmienisz się. Trwasz w jednej pozie i patrzysz na mnie. O czym teraz myślisz? Przez chwilę zauważam zrozumienie w twych oczach, ale znów oblekasz się w gniew. - Mów! - krzyczysz rozdzierając ciszę na strzępy. Łzy spływają po moich policzkach, lecz wiem, że muszę być silna. Nie, dziś nie okażę słabości. Nie dziś. Podchodzę do ciebie, po drodze odłamki szkła ranią moje gołe stopy. Nie zatrzymuję się. Ty tylko patrzysz i patrzysz...Staję przed tobą, twarzą w twarz. Jestem silna i ostatni raz spoglądam w twoje głęboko zielone oczy. - Nie straciłeś mnie. Straciłeś siebie.

Odeszła. Otworzyłem oczy. Cisza bolała. Śnieg delikatnie spadał na moje ciało, jakby chciał mnie pocieszyć, otulić swym puchem, jakże zimnym. Może zostanę tutaj do rana? Będę siedział oparty o tą pieprzoną ścianę i zamarznę. Umrę, odejdę w niepamięć. Czemu nie? Co mi pozostało? Walczyć? Ale po co? Dla kogo? Przecież i tak nikt nie będzie o mnie pamiętał.

z “Makaronowy sen”