#artyapping

operaracja kryptogej. ok. beautiful and i love internalized homophobia. ok but fr i think it genuinly amazingly potrays homophobia in smaller communities such as villages through the tiniest things. also just amazing overall

JESUS WHAT A MOVIE... BIG FAN... HUGE FAN EVEN

i think im way too stupid for this movie.

podobało mi się! nie mam zbyt wiele do powiedzenia o tym... było spoko i chyba tyle. przeczytałem przy okazji bo były razem w tym samym zbiorze opowiadań co psie serce. jest tak też diaboliada, może i to przeczytam? bardzo podoba mi się postać persikowa i jego relacja z pankratem. widzę, dlaczego to opowiadanie zostało przepuszcone a przeciwieństwie do psiego serca. wychwalanie armi czerwonej jest obowiązkowe kiedy jest się pisarzem w porewolucyjnym zsrr... dobra to. chyba wszystko LOL nie mam zbyt wiele do powiedzenia o tym opowiadaniu chciałem tylko napisać że jednak coś jeszcze czytam. tak jak mówię może spróbuję teraz przeczytać diaboliadę albo może mistrza i małgorzatę? mam własną kopię ale nigdy jej nie skończyłem (ekhem jebać szkołę). ewentualnie obejrzę w końcu na srebrnym globie albo duch w pancerzu tak jak sobie obiecuję od paru miesięcy... ale na razie muszę się uczyć </3

recenzja: Jezus Maria!!! gdzie tu zacząć. bardzo dawno nie czytałem niczego takiego. mam nawyk podkreślania kwestii które interesują mnie bądź wywołały we mnie jakieś emocje czy może narodziły jakieś pytania, gdy pracuję: zwykle robię to długopisem we własnych książkach czy podręcznikach, wiedząc, że zajrzę do nich ponownie, ale to książka wypożyczona, więc nie mam jak... ale nie mogłem się powstrzymać. pierwsze 50 stron zatem jest nadal czyste, potem zaczynają już się moje szalone granitowe komentarze i przypiski. tak jak wspomniałem w moim poprzednim wpisie ogłaszającym tą "serię" recenzji... nie umiem pisać recenzji. LMAO. nie potrafię ściśle zebrać myśli, więc teraz poopowiadam trochę o wszystkim. woooow..... wyśmienite. obraz szarika jako psa podoba mi się niezmiernie... ah no tak. specjalnie podkreślałem wszystko w tym opowiadaniu dotyczące jego i szarikowa (którzy co jak co są osobnymi, mimo że złączonymi w mózgu, postaciami!). to co NIEZWYKLE podoba mi się w tym jak bułhakow opisał szarika kontra szarikowa to fakt, że szarikow często opisany jest o wiele bardziej zwierzęco niż ludzkie postacie. jezu ale to zabrzmiało głupio. no jaki duh... ale dajcie mi się wyjaśnić !!! szarikow zamiast "mówienia", "odpowiadania", "szepczenia", częściej "szczeka", "parska" czy "wyje": "(...) zaszczekał Szarikow", "(...)zawył Szarikow". jednak ta cecha opisania go pojawia się już chwilę PO eksperymencie z zamieniem psa w człowieka (co, w ogóle nie było celem profesora preobażeńskiego!). w chwili zaraz po eskperymencie, gdy pierwszy raz osobiście widzimy to nowe stworzenie, nie z perspektywy zapisków bormentala, jest opisany WYŁĄCZNIE ludzko, każda zwierzęcość jest pomijana. to przykuło moją uwagę: mimo, że doktor w zapiskach wyraźnie obrazuje nam nadal dzikość ulicznego kundla w tym... czymś... co powstało z psa przygarniętego przez profesora, profesor w tej chwili nie widzi już w nim tego psa, zaakceptował, że pomylił się w swojej hipotezie, że eksperyment wyszedł nie tak. Narrator odnosi się do niego wyłącznie per człowiek - a nawet nie mężczyzna. Tylko człowiek. "stanął założywszy nogę na nogę człowiek (...)", "człowiek zakaszlał chryple". Ah! I jeszcze jak pamiętam o tym. Narrator też zmienia się tu, co zdziwiło mnie i szczerze mówiąc trochę zdezorientowało na samym początku gdy zmienił się z pierwszej osoby (punkt widzenia szarika, kundla jeszcze na moskiewskiej ulicy), na trzecią osobę po tym jak szarik wchodzi do mieszkania filipa filipowicza. ale dobra jeszcze wracając. po tej już pierwszej scenie wprowadzającej... kreację... profesora... to "człowieczeństwo" szarikowa jest umniejszane przez bułhakowa, o czym już wspomniałem powyżej w między innymi te sposoby opisywania jego mowy (szczekanie i wycie zamiast mówienie i płacz, nie będę się już powtarzać) oraz też, jego zachowanie (sytuacja z kotem i łazienką). właśnie! ta sytuacja łazienkowa również była dla mnie niesamowicie interesująca, bo szarikow zachowuje się tam BARDZO jak zbity pies. nie, nie tylko dlatego, że poleciał za kotem, ale dlatego, że nie patrzył na nic gdy to robił - bezmyślnie, dziko, jak ZWIERZĘ ugonił się za nim, rozwalając wszystko na swojej drodze, a następnie w lęku przed konsekwencjami, po tym jak zdał sobie już sprawę, co narobił, zatrzasnął się, skrył i zwił w ciemnej łazience (w której przecież siedział też zamknięty w ciemności przed operacją). ah no tak, przypomniało mi się też - w tej scenie szarikow odnosi się też do filipowicza per tata. Chyba nie pierwszy raz, i w całym opowiadaniu mówi to słowo może jakieś trzy razy, ale. TATA! Szczęka mi opadła gdy wypowiedział je po raz pierwszy. To jego stwórca... Ojciec! Powołał to... Ludzkie coś... do życia, własnymi rękami. Ale przez przypadek.