Setelah pikiran yang berisik dan rasa syukur selesai ditumpahkan... Sisa 6 juni yang diselesaikan pada 7 Juni dan tidak akan hilang selama jurnalnya masih ada.

Waterenough, 7 Juni 2021

00.51 WIB

Selamat tidur,

Naunawaan ko ang kahulugan nito dahil sa Center for Babaylan Studies. Una ko itong narinig sa “Kultivating Kapwa Podcast” panayam kasama si Leny Strobel “Auntie Leny”.

Makahulugan ang Ginhawa para sa akin na nagmula ang salita na ito sa Cebu, isang “Cebuano” na ang ibigsabihin ay breath o paghinga. 

Isa ito sa mga Decolonization work na napapanahon ngayong pandemya, kasama ito sa elements of care na inilunsad ng CFBS. Sa pagkakaroon ko ng interes sa Sikolohiyang Pilipino hinanap ko ang ugat, kahulugan at gamit/koneksyon nito sa pagsasabuhay, katawan at lagyo “embodiment”.

Kaya napangalan ko ang ginagawa kong Journaling. Ginagawa ko na ito nung natuto akong magsulat ng tula hanggang sa napadalas ang pagsulat ko nung nasa formation program ako ng Sienna College.

Journal mula 2016-Present

Ito ang naging espasyo ko kapag naalala ko ang labas at mga taong malapit sa akin. Lumalim rin ang aking pananampalatayang espiritwal sa araw-araw na pagsulat ko ng journal entry o “devotion”.

May ugali akong magduda sa sinasabi ko. Kaya takot akong magsabi ng mga nararamdaman at nararanasan ko.

Lumaki akong bully at na-bully rin. Pero ang karanasan na mas tumatak ay ang na-bully. Totoo nga siguro may mas hihigit sa’yo o baka binalik lang din sa akin ng mundo. Walang takas ang mga kilos natin.

Lahat ng bagay na ito ay natutuhan kong i-kwento. Makapag-express ng sarili sa pamamagitan ng arts. Ang sarap namnamin ng pakiramdam kapag nasa proseso ka ng paggawa. Walang nakatingin sa’yo. Walang pagkakamali. Ikaw ang gagawa ng ikakaligaya ng sarili mo. Mundo mo iyan hindi ka tiga labas. Naniiniwala akong ang lagyo ang sumasabuhay sa oras na iyon.

Kaya itinuring ko itong espasyo na kung saan maari kang Makahinga. Makapaghinga.

Gusto ko ibahagi sa inyo ang Sining ng Pa(g)hinga.  

Unang buwan pa lang ng taon ng 2020 lahat tayo ay nagkaroon ng iba’t ibang pagsubok. Naalala ko yng pangungulit ko sa mga kaibigan ko kung ano ang pwede naming gawin. Iba’t ibang pryekto ang nailunsad at dito rin napangalan ang BooklatJuan: A Storyteller’s Journey. Shempre, kasama nito ang pag-aalala kung paano ito mapagpapatuloy at maisakatuparan ang iba pang proyekto.

Ang taon ng 2020 ay maraming “What if” na ang iilan ay nagkaroon ng “Possible pala ito” na sagot.

Sa dami ng mga nangyari, hindi ko rin masabi kung panget o maganda ito. Walang itsura. Dahil sa dami “What if” ang dami ding posibilidad na ipinanganak. Question-in natin ang mga nangyari. Ang hiling ko lang at pinagsusumikan ko rin itanong sa sarili ko “Paano natin gusto makita ang mundo na ating ginagalawan ngayon?”

Paiiksiin ko na lang sa tatlong puntos ang pasasalamat ko.

1. Pamliya. Ang bawat pamilya ay hindi maiaalis ang conflict sa bawat isa. Pero siguro ang araw-araw na sumubok na maging mabuti (anak) ay malaking bagay na.

Kuha noong Pasko insert Papa Undo

2. Komunidad. Sa buhay mahalagang mayroong support system lalo ngayong new normal at shempre ang magkaroon ng boundaries. Magalak ka sa tawanan at namnamin ang katahimikan kapag kailangan. Ang tunay ay tunay.

Kuha sa Batangas City at Sineguelasan ng BooklatJuan at Project Sigya

3. Pagmamahal sa sarili. Maging grounded at mas kilalanin ang lakas at kahinaan. Sumayaw ka. Kumanta ka. Magsulat ka. Mag-aral ka. Magpinta ka. Mabuhay ka. Sumubok ka. Ang buhay ay hindi natatapos sa kung ano ang pinaniniwalaan mo. Sa healing journey mo ay magkakasama tayo.

tula at larawan ni Kerstin Pinto