Nire izena Kitolis, itsasorako jaioa. Ez urandiko arraña, nire aitakin mazira, txiki txikitan oitua. An galdu neban semea. Legor aizea gau hartan, jaso genduan triketa Aize bonbada gogorra ta popaz gora txanela. Eutsi ikomes, maitea. Alperrik, aita, ezin dot. Itsasoak urak andi ez tan ondorik agiri. Pasako nintzake andik maitea ikusteagatik. Maitasun ta oiñazea biotz barrendik datorskit Itsas zabalak beretzat nai ote daben beldur naiz Arrantzale maitea, ez zaite ez aztu nerekin. Laster da gure pesta. Andre marinera, nai det zure txanela lenengo ikusi nola nasa ertzera urreratzen dozun nere eskuan zurea eztutzen dotala Andik Antiguara etorri zeralako gogoz ezkerrak ematera. Ikusi non loria eguzkiaren berotan Zu zinela iruditu etzanda nire besotan. Ni banitzake eguzkia zu berriz egon loretan, gabian ere zuri begira beti dardar argi zutan.
Kitolis (Aranburu eta Anitua)
