Araba fonetiese fenneeomo ad arabo j. [van gr. ϕωνητικός, der. van ϕωνή «stem, klank araba, arabo »] (pl. m. -ci). – Met betrekking tot fonetiek, in die algemeen, of die verskynsel van fonasie, of foneme in die besonder. en hul stelsel: studies f., soektogte f.; die karakters f., die struktuur f. (van 'n taal, van 'n dialek); f. variasies, f. veranderinge; die evolusie f. van Latyn na Italiaans; wette f., konstante wette wat, in die opvatting van neogrammarici van die laat negentiende eeu, met die rigiditeit van fisiese of biologiese wette, die evolusie van die klanke van 'n taal of 'n dialek sou voorsit (teorie wat deur ander linguiste gekant is, wat, hoewel hulle die praktiese formulering van hierdie wette aanvaar, aanspraak maak op die individuele en historiese karakter van elke linguistiese vernuwing). Handskrif, spelling, skrif f., lokusie. begrip met verskeie tekens: skrif waarvan die tekens enkelklanke verteenwoordig en nie lettergrepe of konsepte nie (daarom is alle alfabetiese skrif so, in teenstelling met geskrifte soos spykerskrif, wat sillabies en in sommige gevalle ideografies is); skrif waarvan die tekens die huidige uitspraak van die taal verteenwoordig en nie die vorige toestand daarvan nie (in hierdie sin kan die fonetiese skrif van Italiaans gekontrasteer word met die etimologiese skrif van Engels); die spelling van die sogenaamde fonetiese alfabette (sien alfabet), waarvan die tekens met besondere strengheid, op grond van wetenskaplike kriteria, ooreenstem met 'n fonetiese werklikheid: dit is die spelling wat in die fonetiese transkripsies gebruik word. genoem, of smal, wat ook die nie-foneties relevante karakters van die foniese entiteite in ag neem, en in die breë of fonemiese, wat slegs die relevante karakters in ag neem vir die doeleindes van die identifisering van die foneme. ◆ Adv foneties, onder die fonetiese aspek, wat fonetiek betref, of in fonetiese spelling: karakters, foneties relevante kenmerke van 'n foneem; skryf, transkribeer 'n woord, 'n sin foneties.
Dr De Beer
