#aptallik

- sevmeyi beceremeyen birinden beni sevmesini bekliyorum iste yaptigim en buyuk aptallikta bu

3 yaşındayken çekilmiş bir videom var 'ben yaparım, ben yaparım anneanne' diyorum 10 kere o ufacık ellerimi kuş kafesine sokmaya çalışırken. O zamandan bu zamana ellerim büyüdü anneannem yaşlandı kafesteki kuşlar öldü o ev satıldı 22 koca yıl geçti. Değişmeyen tek şey ben yaparım diye ciyaklayan bu kız çocuğu oldu. Ayaklarımın üzerine basabildiğim andan beri böyle, annem anlatır bazen daha yeni yeni yürürken tuvaletimi yapınca kalkar kendiliğimden bezimi götürürmüşüm öyle bir bilmişlik işte. Herkesin herşeyine koşabilirim bazılarının daha çok, çoğu arkadaşımın acil durumda aranacaklar listesi başıyım ve begüm hallederler havada uçuşur. Yakınlarımla konuşma paylaşma ihtiyacım haddinden fazladır ama gel görelim kii birinden ufacık bir şey rica etmek zorunda kalayım dünyam başıma yıkılır. Kendi kendine yetememek en büyük fobim kuşkusuz. Aradığımda herşeyime koşacak bir aileye ve üç beş ailemle bir tuttuğum insan var elbette ama aramamak tercihim. Sırtımı dayayacak yerler insanlar bana göre olmadı birilerine güvenmek çok da yapabileceğim birşey değil, o yüzden kalabalık gözüken tek kişilik hayatım oldu genelde. Tüm bu duvarlarımı yelkenlerimi bir insana indirdim, uzun zamandır var hayatımda bir yerlerde ama ben ilk kez çok değil 1 2 ay önce indirdim. Ilk kez birinin varlığını desteğini o varken bana birşey olmaz duygusunu hissettim. O nefret ettiğim başkasına güvenme duygusunu çok severek tüm kalbimi dolduracak kadar hissettim. Bazen ufak tefek sıkıntılarımda aradım bazen aramadım bile ama arayabileceğimi bilmek yetti. Elimi hangi taşın altına soksam yalnız değilim ya hallederim halledemezsem hallederiz dedim. 25 yıllık hayatımda ilk kez ben yaparım ben yaparım yerine ben yaparım yapamazsam da biz yaparız dedim hatta bazen direk o yapar bile dedim kendi kendime. Bugüne kadar.. Şimdiyse ben yapamıyorum o yapmak istemiyor biz yapamıyoruz. Uzanmışım yatağa tek başıma karanlık ve ölümüne sessiz bir evde tavana bakıp yavaş çekimde paraşütsüz uçaktan atlayışımı izliyorum ve nereye düşüp kaç parçaya bölüneceğim göremedim henüz. Sanki 3 yaşıma dönmüş salıncağı takmaya çalışırken kuşları kaçırmışım gibi his. Videoyu başa sarıp sessizce ağlıyorum 'ben yapamıyorum anneanne, ben hiç bir haltı yapamıyorum anneanne'

Hayata neyle baslarsan basla elinde cok az sey kalıyor. Gurur ve aptallık halbuki biz herseyini istemiştik...