#ankara dt

"sevgilim dalında bir üzüm kadar mutlu sabahları vesikalık fotoğrafımı çekiyor"

Işıklar sönüp de selamlama  vakti gelip çattığında doluyor gözlerim her seferinde. Tüylerim ürperiyor, bir garip hâllere bürünüyorum. İçimde bin bir arzu ve âh peydâ olup gidiyor.

Kuğu’nun Şarkısı ‘Bir Evlenme Teklifi’ oyunu için de aynı duyguları hissettim. Lâkin bu sefer gözlerim dolmakla kalmadı, aynı zamanda taştı. Kısacık bir yağmuş yağdı yanaklarıma. Çok güzeldi, çok üzücüydü aynı anda.

Oda tiyatrosunda seyrettiğim ilk oyundu Kuğunun Şarkısı ‘Bir Evlenme Teklifi’. Bir Anton Çehov eseri, Rus klasiği tek perdelik, iki öykünün birleşiminde oluşan minik bir oyun. Öyle güzel harmanlayıp sahneye konmuş ki anlamıyorsunuz iki ayrı oyun izlediğinizi.

Sahneye konuş bir yana, dekor da oldukça ilginçti bana kalırsa. Cansız sandığınız şeylerin, aslında oyuncular olduğunu görüp şaşkına dönüyorsunuz. Oyuncular dediysem, yalnızca üç kişiden; Ahmet Erkut, M. Şekip Taşpınar ve Dilek Bozkurt’tan bahsediyorum. Bu üç güzel, yetenekli insan harika bir oyunculuk sergiliyor.

Başlarken de söyledim ya; çok güzel ama çok üzücü bir öykü izliyorsunuz.

Artık iyice yaşlanmış bir tiyatro sanatçısının, soyunma odasında uyanışıyla başlıyor her şey... Odada kilitli kaldığını, oyunun çoktan bittiğini anlamasıyla kendi geçmişiyle yüzleşmeye başlıyor.

Bir kenara çekilip gençliğini seyrediyor, o çok sevdiği kadını yeniden seviyor...

Sonra... Sonra...

‘‘Benim şarkım söylendi Nikita! Söylendi benim şarkım!...’‘ deyip ayrılıveriyor aramızdan... Sevdiği kadına hiç kavuşamadan...

İvan Vasileviç, fırtınalı bir gecede uçup gidiyor gökyüzüne ışıklar sönüyor. İşte bu sırada sahnedeki fırtına benim gözlerime vuruyor ve ağlıyorum.

Ne de güzeldi... Ne de hoş...

Bazı eserler ücretsiz sahnelenecek

Anadolu Ajansı

Devlet Tiyatroları (DT), 27 Mart “Dünya Tiyatro Günü” dolayısıyla ücretsiz temsiller sergileyecek.

Ankara DT bu kapsamda “Hedda Gabler”i Büyük Tiyatro Sahnesi’nde; “Sarı Naciye”yi Cüneyt Gökçer Sahnesi’nde; “Neşe, Dert, Aşk”ı Küçük Tiyatro’da; “Ramiz İle Jülide”yi Şinasi Sahnesi’nde; “Aklımdaki Kadınlar”ı Altındağ Tiyatro Sahnesi’nde; “Meraklısı İçin Öyle Bir Hikaye”yi Stüdyo…

Bazı hayvanlar daha eşittir

Başlığı okuyunca bilenlerin hemen aklına gelmiştir; Hayvan Çiftliği. George Orwell’in bir romanı. Kitabını okumamış olanların ise tiyatro oyunundan hatırlayacakları muhakkak. 2009′da Sivas Devlet Tiyatrosu oynadığında izlemiştim. Şimdiki kadrosunu bilemiyorum ama öğrencilik yıllarımda (ki 2000′li yılların başı olur) Sivas DT hep iyi bir oyuncu kadrosuna sahip olmuştu. O sezon oynanan Hayvan…

Oyunun bir sahnesinde gözüme kestirdiğim bir aksesuarı autocad'te çizimi yapabilecek şekilde inceleyip, oyundan sonra cebimdeki kırmızı tahta kalemi ile küçük not defterime çizdim. Cebimde her zaman kırmızı, tahta kalemi taşırım. Bir ara çizmeyi ve evde yapmayı planlıyorum. Aslında bu konuda aksesuarın duruşu da bana çok yardımcı oldu, öncen ve yandan görünecek şekilde duruyordu, üstten görünüşünü de kendi kendime oluşturdum. 

Oyundan çıktıktan sonra hava güzeldi, kabanımın önünü kapatmadan yürümeye başladım. Hürriyet sitesini önündeki yaya üst geçidinin ayağında inip İvedik Metrosuna doğru yola koyuldum. Yürürken bir ağacın dibine bırakılmış tomar tomar gazete buldum. Çöp konteynırına atılmamıştı, bir kısmı bir alışveriş poşetinde bir kısmı ise açıkta duruyordu. "Gazete bu, her zaman ihtiyaç oluyor" diye düşünerek tek seferde elime ne kadar gelirse hepsini alıp, kolumun altına koyup yürümeye başladım. Ancak bir süre sonra dikkatimi çekti, gazeteler çok çok temizdi, hiç açılmamıştı, ilk katlandığı şekilde incecik duruyorlardı. Durdum, gazetelerin tarihlerine baktım, 11.01.2013 yazıyor. Gazetelere baktım, Şok, Türkiye, Radikal, Cumhuriyet, Zaman, Hürriyet, Milliyet... hepsi vardı üstelik birer tana de değil üçer beşer tane.Şok gazetesinden iki tane vardı, bu demek oluyor ki her resimden ikişer tane kesip odamın duvarlarına asabilirim! Bunları, gazete satan bir yerin atmış olacağını düşündüm ancak gazeteleri aldığım yerde öyle bir bayii yoktu. Bunlar, o bayiinin iade ettiği gazeteler olsaydı üzerilerinde not kağıdı olurdu ama o da yoktu, Hepsi atılmıştı. Ben de tuttum, hepsini eve getirdim. 

Eve geldim, "Akşam baskısı bunlar, akşam baskısı!.." diye bağırarak gazeteleri dağıtmaya başladım. "Şu anda elimizde herkesin aynı anda aynı gazeteden birer tane okuyabileceği kadar çok gazetemiz var.", "onu kullanma istersen, ben sana açılmamışını vereyim, hangisiymiş o?" gibi espriler de yaptım.