umarsız ölü

her yer gürültülü, her yer poz kesenlerle dolu, her yer bağıra bağıra konuşanlarla dolu, her yerin önünde inşaat var, her yerde yapay bitkiler var.

kitap okumak istiyorum ama işle ilgili durumları halledemediğim için sürekli çalışmak zorunda hissediyorum. çok yoruldum.

bunları düşünürken bir yandan da gözüme güzel bir renk çarpıyor, meğer arkamda batan güneşmiş.

geçen gün düşündüm, büyükşehirde merkezde yaşıyorum ama şehri hiç görmüyorum, hayatım ev, ankara bulvarı ya da batıkent, eskişehir yolu ve polatlı'da geçiyor.

zihnimi toparlamaya çalışıyorum. tüm gün en çok yaptığım şey bu. özellikle işlerden dolayı stresim bu aralar çok fazla. para harcamayı bıraktım diyebilirim. para harcamanın keyfinin yanında stresi, yorgunluğu, uğraşı da çok fazlaymış, yok kargo takibi, yok iadesi, yok aynısının kırmızılısı, yok doğru bedeni falan... üzerimden resmen sigarayı bırakmışım gibi bir yük kalktı. çulsuzluktan kadınlarla iletişimimi de sadece şirkette profesyonel seviyede tutuyorum, zaten etrafımda şirket dışında iletişimde olduğum bir kadın da yok. bu konuda da kafam rahatladı. sağlığımla ve kariyerimle ilgili konulardan bu aralarlık vazgeçtim, çünkü dert etsem de etmesem de zaman ayıramıyorum veya bir şeyi değiştiremiyorum. ağrılarım ve huzursuzluklarımla devam. vücudumda sürekli bir ağrı ya da sızı oluyor, bence bu beni hep diri tutuyor. ama işlerimle ilgili sorunlar, ya sürekli nasıl çözeceğimi, nasıl bir sistem geliştireceğimi, nasıl yürüteceğimi ve yöneteceğimi düşünüyorum.

bugün pfmea toplantısı boyunca müdürüm ve birkaç kişi kendi aralarında sürekli goygoy çevirince uyarmak zorunda kaldım:

demin radyoda çalıyordu ama internette bulamadım, siz bulursanız bana da gönderir misiniz:

Primal Feelings-Pınar Akbay

Aha üç yeni teyze daha onlara katılmaya gidiyor şu anda

. Oğlum bizim mahallede tenis oynayan var lan

. Bu saatte tenisten gelenler var şu anda

. Saat 00.30

. Evet, çapraz komşular da başka bir apartmana misafirlikten dönüyorlar

. Mahalle bayağı canlı ya

. İnsanların sosyal hayatları var

. Hakeza ben de şu anda bir arkadaş misafirliğinden döndüm ve park etmeye çalışıyorum

Arabamı her yıkamaya verdikten sonra sanki başka bir araba almışım gibi hissediyorum ya. Yani aynaların yeri nasıl bu kadar değişebiliyor hiç anlamıyorum gerçekten. Sanki koltuğum bile yükselmiş gibi geliyor bana şu anda. Çok garip ya. Nasıl başarıyorlar bunu hiç anlamıyorum. Direksiyonun açısı falan mı değişti? Daha mı yukarıda duruyordu acaba direksiyonum? Çünkü ben arabayı bir önceki yıkamaya götürmeden önce benim sağ elim direksiyona dizim arasına sıkışmazdı. Bir önceki yıkamayı verdikten sonra sağ elim artık arabaya sığmıyor. Yani ben uzamış olamam. Bunun bir de direksiyon ayarı kilidi olması lazım zaten. Direksiyon ayarı öyle herhangi bir kilidi açmadan değişmesi izin verilen bir şey mi?

yine etik değerlerle ilgili kendimle çelişkilere düşmemeye çalıştığım bir dönemdeyim, bir yandan biliyorum yapay zeka sadece "işimizi elimizden alacak" seviyesinde bir tehlike değil, bilgiyi daraltabilmesi ve manipüle edip hepimizi dev bir Tutuklular Çemberi tablosuna dönüştüreceğini hepimiz biliyoruz ama para ve kariyer uğruna bu gerçeği ört-bas etmeye, iyimser ihtimaller uydurup kullanmaya ve kullandırmaya razı mıyım? bu nerden çıktı şimdi, aslında yaptığım her şeyi yapmadan önce temelde böyle bir filtreden geçiriyorum. geçenlerde önüme bir yapay zeka master programı çıktı, dünyada türkiye dışında neredeyse tüm avrupa ülkelerinde akreditasyonlu, yurt dışına çıkış için güzel bir imkan, 2 sene/4 dönem sürüyor, tez olarak yz ile bir start up kurup sunumunu ingilizce yapıyorsun, eğer beğenilirse yatırımcılar şirketine talip oluyor. diploma da işte yapay zeka sistem mühendisi miydi öyle bir ünvan sağlıyor. pazartesi günü indirimin son günü. kurumdan birisi aradı, yaklaşık 20-25 dakika boyunca mülakat gibi bir şey yaptı, uzun uzun sorular ve cevaplar. sonra bu programa uygun olduğumu çünkü 2 sene süreceği için bunu göze alabilecek katılımcılar aradıklarını vs söyledi sonraki 20 dakikada da programın detaylarından bahsetti. almanyada, kanadada, ingilterede vs hiç duymadığım üniversite isimleri saydı. yani ne bu eğitimden eminim ne yapay zekayı beslemekten eminim ne bu programdan başarılı çıkacağıma eminim ne de bu eğitimin ücretini ödeyebileceğimden eminim.

başımı bir kucağa koyup uyuyakalmak istiyorum, biraz şefkate ihtiyacım var, biraz sakinleştirilmeye, yaz rüzgarları gibi sakin ve canlı bir sese, sıcak nefese, biraz başımın okşanmasına ihtiyacım var. omurgam bile yorgun. bu huzur belki de intiharda. gerçekten bu aralar çok düşünüyorum. işler işin içinden çıkılabilecek gibi değil. daha çok çalışmaya inanıyorsun çünkü çalışınca düzelecek sanıyorsun ama bu sanrıdan kurtulman gerektiğini de biliyorsun ama bilmeye götün de yemiyor çünkü borçların var ve tepen atmamalı ve borçlarını ödemeye devam edebilmek için daha çok çalışman gerektiğine inanıyorsun. her şeyi görmezden gelmeye, başımı çevirmeye çalışıyorum. tahammülsüzlüğümün arkasında 3 ihtimal var: ya kendi meselelerimin asabiyetindeyim ya çok kendini beğenmiş biri oldum ya da çok haklıyım ama toplumun razı olma seviyesi o kadar düştü ki ben abartıyor oluyorum. ama yalnız da değilim çünkü geçen gün "normal olmayan şeylere normal değiliz dememiz gerekiyor" diye bir reels izledim.

dirseğimdeki şişlik için ortopediye gittim. hani "dirsek çürütmek" diye bir deyim var, işte o deyim aslında gerçekn bir hastalıkmış, bana da ondan olmuş. masa başında çalışırken sık sık dirseğine dayanmaktan oluyormuş. iki tane iğne aldırdı ve tek şırıngada birleştirip yumrunun içine enjekte etti. sonra sardı, o şekilde 1 gün bekledim ama şimdi öncekine göre daha fazla ağrıyor, önceden sadece bir yere koyduğumda ağrıyordu, ara sıra hafiften sızlardı. ya benim bu sol kolumu değiştirmem lazım, kol komple çürük galiba. sağ da tuhaf davranmaya başladı.

yaklaşık 2 yıldır ai kullanıyorum. başlarda ai'ı ben de herkes gibi google yerine veya "fotoğrafımı keçeden yapılmış gibi göster" gibi şeyler için kullanıyordum. sonra sonra "lan ai bunun için değil" aydınlanması geldikten sonra işlerimi derinleştirmeye başladım. ve neler yapılabilir görmek için her şey için kodlar yazdırdım, programlar yaptırdım. gerçekten her şey için yaptım bunu. mesela eski sevgilim bir montessori okulunda öğretmendi, oradaki çocuklara montessori ilkelerine uygun olarak synthesizer etkinliği yaptırmak için etkileşimli bir eğitim programı yazdırmıştım; date uygulaması yaptırmıştım; otomasyonlar kurdum vs. böyle böyle prompt nasıl yazılır, hangi ai ne için kullanılır, iş akışı nasıl kurulur, ai ile nasıl konuşulur gibi konularda ilerlemeye başladım. geldiğim noktada artık daha teknik konularda derinleşmeye, hedeflerimi gerçekçi bir seviyede tutmaya ve doğru planlamaya, kendi mevcut kapsamımda neler yapabileceğime ve neleri yapmak için neler yapmam gerektiğine dalmaya başladım. ai ile ilgili ücretsiz ne kadar içerik varsa okuyup not alıyorum.

ve bir program geliştirmeye başladım. otomotiv sektöründe yıllardır eksikliğini çektiğim konulara çözüm bulacak bir program üzerine çalışıyorum. evet, ilk etapta gerçekten basit prompt ile bir sonuç çıkıyor ama asıl hedefime ulaşmak için kendimi daha çok geliştirmem gerekiyor.

etkinlikte konuşmacılar ai ile kurdukları kendi startup'larını, işleyişlerini, süreçlerini vs anlattılar. fikirleri duysanız "lan bu benim de aklıma gelmişti" diyorsunuz, olay fikirde değil. olay hiçbir zaman fikirde değildi, ne sanat tarihinde ne tasarım tarihinde ne de bilim tarihinde. olay o fikri nasıl gerçekleştireceğini bilmekte ve sorunu doğru analiz etmekte. doğru analiz etmek için toprağında tohumunun veya en azından yan tarladan gelecek poleni kabul edebileceğin toprağının olması gerekiyor.

etkinlikten sonra birkaç kişiye tablet üzerinden ufak pitching'ler yaptım, fikrimin fırsatlarını beğendiler, bazıları güzel tavsiyeler verdi. normalde ai'a promptu girdiğimde bana 8 fazlı bir süreç planlamıştı, etkinliğe katıldığımda 5. faza daha yeni başlamıştım. bu aralar da fazları ilerletmeyi bırakıp aldığım tavsiyeler hakkında çalışıyorum. kod yazdırmak artık önceliğim değil. koddan önce halletmem gereken çok fazla konu varmış. bir de etkinlikte bir mentör bana insanların fikirlerine aşık olduğunu söyledi. fikre tabii ki aşık olunur, şu anda geliştirmekte olduğum proje için yıllarca gözlemledim, çalıştım, eğitimler aldım, okudum, izledim, dinledim, biriktirdim. ama bu aşkın gözünü kör etmemesi gerekiyor. hayalci olmamak ve verimlilik bataklığına düşmemek gerekiyor.

bugün bir yüksek lisans programı için bir kurum ile görüştüm. görüşme yarı mülakat yarı tanıtım şeklinde yaklaşık 40 dakika kadar sürdü. programa uygun olduğum söylendi. online bir master programı, uluslararası geçerliliği olan iyi bir akreditasyona sahip, türkiye de yök tarafından tanınmıyor, tez olarak ai ile bir ürün geliştirmeni ve ingilizce sunumunu yapman isteniyor. 2 sene-4 dönem sürecek ve tez olarak sunumunu yaptıktan sonra yatırımcılarla da görüşebiliyorsun. ayrıca seviyene göre ingilizce dersi ve proje yönetimi dersleri de var.

synthesizer atölyesinin dün üçüncü dersi vardı, yine ses kaydı aldım ve ai ile özetini aşağıda ilgilisi için paylaşıyorum. paylaşıyorum çünkü synth'imi aldığımdan beri gerçekten doğru düzgün öğretici bir kaynak bulamadım, iş akışımı nasıl oluşturacağımı, neler yapabileceğimi, neyi nasıl yapacağımı, neyin ne işe yaradığını falan hiçbir zaman öğrenemedim. etrafımda bir sürü müzisyen var, hepsi de sağolsunlar yardımcı olmak için beni stüdyolarına davet ettiler ama aklımdaki soruların cevapları için bir müfredat yani planlanmış bir eğitim gerekiyordu. bu konuda türkçe kaynak bulmak zor olduğu ve synth öğrenmenin hayatımızdaki müziğe bakışımızı, müziği dinleyişimizi hatta günlük sıradan bir işi yapışımızı bile etkileyeceğini düşündüğüm için paylaşmak istiyorum. synth etrafında bir kominite olsak, denediklerimizi, bildiklerimizi, yaptıklarımızı, bulduklarımızı paylaşsak, harika olur. bir de şimdi yaz tatili oldu, bir sürü öğrenci arkadaş eminim boşluğa düşüp kahvecilerde boş boş oturmayı seçecektir, onun yerine böyle şeyler etrafında toplanalım. bunların hepsi bir kültür oluşturuyor arkadaşlar, hayal edemeyeceğiniz alanlara dallanıp budaklanıyor, vizyonunuzu genişletiyor, kendinizi tanımanızı ve kendinize sabır göstermenizi sağlıyor. burada yıllarca fotoğraf ve sinema hakkında bu tür paylaşımlar yaptım, bunların hepsi bende müzik ihtiyacı oluşturdu. ai'ın her şeyi mükemmel yapıyormuş gibi göründüğü ve bilinçsiz kullandığımız için beynimizi erittiği bir dönemdeyiz, böyle şeyler beynimizi de bizimle yaşatıyor.

bu haftanın konularını paylaşmadan önce "searching for sugar man" belgeselinden bahsetmek istiyorum. müziğin, bir ülkenin tarihini nasıl değiştirebileceğini, halkın kurtuluşuna nasıl yardımcı olduğuna ve zaman sonra her şeyin nasıl şairane bir hale geldiğini bu belgesel ile izleyebilirsiniz, müzik sadece arkada çalan bir şey değil ya da mubi'de "mimaroğlu" belgeselini izleyebilirsiniz.

son 2 haftanın ders notlarının toplam sentezi (zaten atölyede anlatılan her şey bu kadar aslında):

bu video bu akşam karşıma çıktı. çeken kişiyi tanımıyorum, neden çektiğini de bilmiyorum.

bu belgeselin geçtiği mahallenin civarı benim çocukluğumun 3-7 yaş arasındaki kısmını oluşturuyor. ezhel'in şarkısında bahsettiği iz, pas, kir, çöplük, lastik, egzoz, onların hepsinin arasındaydım. annemin dairesi ulus'ta, julianus sütunu'nun yanındaki taş binaydı, her akşam defterdarlığın kreşinden çıkıp kreşin otobüsüyle oraya gelirdim. sonra annemle birlikte hacıbayram'dan geçip dolmuş duraklarına giderdik. oralar beni çok büyüttü. hayatın dibinde olan insanların bir arada olduğu bir yerdi. her şey gerçekten çok izbeydi. inşaattan dönen günlük ameleler, çok çocuklu dilenciler, bir yerlerde ateş yakmış ısınmaya çalışan aileler, fiziksel veya zihinsel engelliler, çalı diplerinde yatan kimsesiz kalmış yaşlılar, tinerciler, koyu cemaatçiler ve tarikatçiler... hac malzemeleri satan esnafın astığı seccadelerin, agustus tapınağının, camları kırılmış boş dükkanların ve üzerinde uyuyanların kokusunun sindiği bankların arasında, kırık dökük yolda yürür, kötü ve dik bir yokuştan aşağıya inip bentderesi'ndeki dolmuş duraklarına varırdık. yokuşu inmeye başlayınca aşağıda yağ tenekelerinde ateş yakanlar görünmeye başlardı. çocuklar bir yerden buldukları veya çaldıkları kasetlerin bantlarını çıkarıp, boyaları dökülmüş dolmuş duraklarının arasından koştururlardı. gerçekten her taraf kaset bandıyla doluydu.

bu videoda bahsedilen mahallelere öğrenciyken sık sık giderdim, dükkanını ziyaret edip çayını içtiğim esnaflarımvardı ama işe girdikten sonra vakit kalmıyor işte. görünce fark ettim de oraları özlemişim.

bir de aklıma bu atölyelerde öğrendiklerimi sizinle de paylaşmak geldi. böylece synth'e olan ilginin ve merakın artmasında, müzik kültürünün gelişmesinde, zihinlerin ve ufukların genişlemesinde belki biraz katkım olur diye umuyorum. ayrıca bence aynı ucuz müzikleri sürekli sürekli dinlemek beynimizi geriletiyor. merak duygumuzu köreltiyor,dikkat kesilip dinlememizi azaltıyor. vaktim dar olduğu için notlarımı temize ben çekemedim, yapay zekaya temizlettirip özetlettirdim.

notlara geçmeden önce, "ya bana ne abi synth'ten" diyebilirsiniz. bu yazıyı açıkçası sadece synth kültürü yayılsın niyetiyle değil, bu blog kendime dair bellek kayıtlarımı biriktirmek için kullandığım bir hafıza mekanı. yakın veya uzak gelecekte "ya ben o sıralar napıyormuşum" diye kendimi hatırlamak istersem, ki ara sıra geçmişe dönüp "ya ben kimdim, napıyordum abi" dediğim oluyor, buraya bakıp "haa evet o aralar şuralara gidiyordum, hatta şu insanlarla tanışmıştım" diyorum. çünkü insan yaşadıkça ruhunun köklerinden uzaklaşıp boşluğa düşebiliyor. dünya hali işte. beşer şaşar.

bu notlardakileri uygulamak için hard veya soft bir synthesizer'inizin olması gerekmiyor. öğrenmek için biz de derste, ben de dersten sonra evde, vcv rack diye açık kaynak kodlu bir program kullanıyoruz.

ilk haftanın notları:

Modüler synth'in 4 temel unsuru

Klasik (subtractive / çıkarmalı) synth mantığı şu dört modülden ibaret. Hepsinin ortak özelliği "voltage controlled" olması — yani hepsi voltajla kontrol edilebiliyor.

Oscillator (VCO) — Sesi üretir. Ham dalga formunu ve perdeyi belirleyen ses kaynağıdır.

Filter (VCF) — Sesin harmonik içeriğini filtreler, yani parlaklığını ve tınısını şekillendirir.

Amplifier (VCA) — Sesin genliğini, yani ses seviyesini zaman içinde kontrol eder.

Modulator (LFO / Envelope) — Kendi başına ses üretmez ya da değiştirmez. Sadece üstteki üç modülün nasıl davranacağını belirleyen kontrol sinyalleri üretir.

Akışı şöyle düşün: ses kaynağı → tını → ses seviyesi, ve modülatörler de bu üçünü zaman içinde canlandıran şey.

Dalga formları: harmonik = sertlik

Burada kafama oturan tek bir kural var: harmonik sayısı arttıkça ses parlaklaşır, sertleşir.

Sine — Sadece temel frekans, hiç harmonik yok. En saf, en yumuşak ses.

Square (kare) — Sadece tek sayılı harmonikler (1f, 3f, 5f…), genlik 1/n oranında azalıyor. İçi boş, odunsu bir tını.

Saw (testere) — Hem tek hem çift harmonik var, genlik yine 1/n ile düşüyor ama daha fazla harmonik içerdiği için en dolu spektrum bu. Yani en parlak, en sert ses saw.

Triangle (üçgen) — Kare gibi sadece tek harmonik ama genlik 1/n² ile çok daha hızlı düşüyor. Bu yüzden sinüse yakın, yumuşacık.

Özetle: sine en mat, saw en parlak. Aralarındaki tek fark hangi harmoniklerin ne kadar güçlü olduğu.

CV: modülerin ortak dili

CV = Control Voltage (kontrol voltajı). Modülerde her şey voltajla konuşur:

Pitch (V/Oct): +1V = +1 oktav. VCO'nun perdesini belirler.

Gate: Tuş basılıyken açık, bırakınca kapalı. "Çalıyor mu, susuyor mu" bilgisi.

Velocity: Tuşa ne kadar sert bastığın.

İlk patch'im: MIDI → CV → VCO → VCA → Audio

Teoriyi anlamak güzel ama asıl şu kabloları bağlayınca taş yerine oturdu:

MIDI to CV — Klavyeden gelen MIDI'yi CV'ye çeviriyor. Pitch'i VCO'ya, gate/velocity'yi VCA'ya gönderiyorum.

VCO — Gelen perdede dalga formunu üretiyor (saw ya da triangle bağladım).

VCA — Audio girişine VCO'nun sesini, CV girişine de gate'i bağlıyorum. Kontrol voltajı ne kadar yüksekse ses o kadar açılıyor. Gate sayesinde tuşa basınca çalıyor, bırakınca susuyor.

Audio out — ses kartına, oradan hoparlöre.

Burada güzel bir bağlantı var: gate'i doğrudan VCA'ya bağlayınca ses org gibi ani açılıp kapanıyor. Araya bir Envelope (ADSR) koyunca attack/decay/sustain/release ile yumuşak bir ses zarfı elde ediyorsun — ve işte o envelope, yukarıda saydığım 4. unsur olan modülatörün ta kendisi. Teori ve pratik tam burada birleşiyor.

ikinci haftanın notları:

İki tür sinyal var, ve önemli olan ikincisi

Bir synth'in içinde iki şey akar: ses verisi (duyduğumuz şey) ve kontrol verisi / CV (sesi değil, modüllerin davranışını yöneten şey). İşin sırrı şu: pratikte ses verisine neredeyse hiç dokunmuyorsun, sürekli kontrol voltajıyla uğraşıyorsun.

Hatırlatma niyetine birkaç parça:

VCO = Voltage Controlled Oscillator. "VC"yi ters çevir → CV = Control Voltage.

Audio modülü = sesi ses kartına yollayan çıkış (gerçek modülerde olmaz, yazılım için eklenmiş).

MIDI to CV = klavyenden gelen MIDI'yi CV'ye çevirir, çünkü synth'in içinde MIDI değil voltaj konuşulur. Buradan iki çıkış kullandık: Gate ve V/Oct.

Beyaz terminal = giriş, siyah = çıkış.

Sesin üç özelliği: frekans, genlik, faz.

V/Oct olayı da şu: bir oktavı 12 eşit parçaya bölüyor, yani 1 V = 1 oktav, 1 yarım ses = 1/12 V. Bunu VCO'nun V/Oct girişine bağlayınca klavyeden perdeyi kontrol ediyorsun.

4 yapı taşı ve "amplifier" yanılgısı

Her synth dört şeyden oluşuyor: Oscillator (ses üretir), Amplifier/VCA (genliği açar/kısar), Filter (frekans filtreler — o haftaya kaldı) ve Modulator (kendi başına ses yapmaz, diğerlerine zamana bağlı CV verir).

Buradaki en güzel uyarı: müzisyen kafasıyla "amplifikatör" deyince gitar amfisi geliyor aklımıza. Ama synth dünyasında amplifikasyon = genliği değiştirmek demek — sadece yükseltmek değil, kısmak da onun işi.

VCA'nın iki girişi var ve mantığı çok temiz:

Channel/audio input: hangi sesi açıp kısacağım? (VCO'nun çıkışı)

CV input: ne kadar açacağım? (kontrol voltajı — 10 V tam açık, 1 V az açık)

Gate ve hayatımı değiştiren cümle

Gate = kapı. Tuşa basmıyorsan 0 V, basıyorsan ~10 V. CV girişine bağlayınca: basınca çalar, bırakınca susar. Gate'in 0–10 mantığı VCA'nın beklediğiyle birebir örtüşüyor.

Ve sonra o cümle geldi: V/Oct de Gate de aslında sadece bir sayı veriyor. Sayının ne anlama geldiğini onu nereye bağladığın belirliyor. Aynı sayıyı VCO'ya bağlarsan frekans değişiyor, VCA'ya bağlarsan genlik değişiyor.

Hoca bunu kanıtlamak için "dünyanın en saçma synth'ini" yaptı: V/Oct'u hem perdeye hem de VCA'ya bağladık. Sonuç: ne kadar tiz nota basarsan o kadar yüksek, ne kadar pes basarsan o kadar kısık ses. Müzikal felaket ama kafamdaki bariyeri kıran an tam da buydu.

ADSR: bir sesin zamana yayılması

Buraya kadarki synth sıkıcıydı, çünkü basınca ses zart diye anında geliyordu. Halbuki bir pad yapmak istiyorsan sesin yavaşça açılması (fade-in) lazım. Aslında duyduğun neredeyse hiçbir synth sesi anında gelmez — 0 ms ile 300 ms arası bile kocaman bir fark.

Burada modülatörler giriyor devreye. İlki ADSR Envelope (zarf). Genlik zarfı = sesin genliğinin zamanla nasıl değiştiği. Dört parametre:

Attack — süre: 0'dan maksimuma çıkış (fade-in).

Decay — süre: tepeden sustain seviyesine iniş.

Sustain — SEVİYE (zaman değil!): tuşu basılı tuttuğun sürece kalınan seviye.

Release — süre: bıraktıktan sonra 0'a iniş.

En çok karışan şey buymuş: A, D, R birer süre ama S bir seviye. VCV'de sustain bu yüzden çizgi değil nokta olarak çiziliyor — süresi belirsiz çünkü.

Araya güzel bir teori kaçtı: piyano ve gitara halk arasında "sustain'li enstrüman" deniyor ama teknik olarak yanlışmış. Gerçek sustain input'u sürdürebildiğin enstrümanlarda var — saksofon, keman, trompet, akordeon (nefes/yay/körük devam ettikçe ses devam eder). Gitar/piyanoda input anlık; gerisi doğal sönümlenme. Piyanonun sustain pedalı bile aslında fade-out'u uzatmaktan ibaret. Gerçek sustain org ve synth'te var. (Gitarda istisna: teli mıknatısla sürekli titreştiren Ebow.)

Pratikte ADSR EG'nin ses girişi yok — sadece zarfı üretip Gate'ten ne zaman bastığını öğreniyor, çıkışını VCA'nın CV girişine veriyorsun, ve işte genlik zarfın oluyor.

Zarfı frekansa bağlayınca işler çığırından çıkıyor

Zarf illa genliğe bağlanmak zorunda değil. ADSR çıkışını VCO'nun V/Oct'una bağladık — perde, zarfın şeklini takip etti. Ama varsayılan zarf 0–10 V veriyor ve 1 V = 1 oktav olduğu için ses 10 oktav yukarı fırladı. Resmen kulak delen bir şey.

Çözüm attenüasyon: çıkan voltajı kısmak. Süreleri değiştirmek karakteri değiştiriyor ama aralığı küçültmüyor; o yüzden araya seviyesi ~%10'a indirilmiş ikinci bir VCA koyduk → 10 V, 1 V'a düştü (= 1 oktav), çok daha makul.

Ve hoca bunu bir reçeteye bağladı, her synth'te tekrar edecekmişiz: modülatör oluştur → zamana bağlı değişim yarat → parametreye yönlendir → fazlaysa kıs → müzikal sonuç. Modülasyon = zamana bağlı değişim, hepsi bu.

LFO, tremolo ve vibrato

İkinci modülatör LFO — aslında VCO'nun çok yavaş hâli. VCO 500–2000 Hz'de çalışırken LFO ~2–5 Hz'de, yani 20 Hz'in altında, duyulmuyor. Modülatörleri zaten hiç duymuyoruz; sadece verileriyle başka şeyleri oynatıyoruz.

ADSR tek seferlik: bir basışa bir hareket, tekrar etmez.

LFO sürekli: basıp basmamandan bağımsız, sürekli salınıyor (faz ışığı yanıp sönüyor).

İki klasik etki:

Tremolo = genliğin periyodik değişimi → LFO'yu VCA'ya bağla.

Vibrato = perdenin periyodik değişimi → LFO'yu V/Oct'a bağla.

Buradaki tuzak: LFO'nun frekansını artırınca sesin frekansı artmıyor — sadece değişimin hızı artıyor. Ve yine aynı yere çıkıyoruz: ADSR de LFO da sadece zamana bağlı sayı üretiyor; nereye bağlarsan o özellik zamanla değişiyor. Her şey her şeye bağlanır.

Sonunda "insan yapımı" arayüze geçiş: Vital

VCV Rack'te her şeyi elle bağlamak biraz eziyetti; asıl amaç da buydu zaten — gerçek synth'lerde aynı şeyleri görünce şaşırmayalım diye. Çünkü her synth'te aynı dört yapı taşı var, tek soru "bunlar nerede?"

Vital'da öğrendiklerim:

Amplifikatör artık ayrı modül değil — sadece bir level knob'u, arkada ona bağlı gizli bir VCA var. VCV'de elle kurduğumuz her şey burada hazır bağlı.

Osilatörü genelde bir dalga formu gördüğün yerden tanıyorsun (modern synth'lerde 200+ wavetable olabiliyor). Pan = stereo yerleşim.

Envelope 1 otomatik olarak genliğe bağlı geliyor (synth'lerin %85–95'inde böyle); görünmüyor ama arkada bağlı. Boştaki bir envelope tetiklense de bir şey değiştirmiyor.

Bağlama işi sürükle-bırak: modülatörü parametrenin üstüne bırakıyorsun. Modülasyon derinliği = ne kadar etkileyeceği — yani VCV'deki o ikinci VCA ile yaptığımız kısmanın birebir aynısı, ama Vital değerleri insani aralıkta tutuyor.

Perde tarafında iki kavram:

Transpose = yarım/tam ses adımları (12 yarım ses = oktav). Notaya beşli eklemek, alttan bas koymak gibi müzikal işler için. (Dikkat: Vital'de yarım ses, Serum'da tam ses olabiliyor.)

Detune = cent ile (1 cent = yarım sesin 1/100'ü). Sesi hafif detone edip "şişman"/koma hissi vermek için. Vibrato yapmak istersen LFO'yu manuel perde yerine detune'a bağlıyorsun.

Bir de iki osilatörle interval/unison: birini +7 yarım ses transpoze edince aynı anda nota + beşlisi çalıyor. Ve LFO sync — LFO'yu DAW'ın BPM'ine kilitliyorsun, hız artık Hz değil nota değeriyle: 1/4 = vuruşta bir döngü, barda 4 döngü.

bayramda arkadaşla dedik ki, arkadaşlarımızın evlerine bayram ziyaretlerine gidelim. ilk gün gidemedik kaldı öyle, ikinci gün ananemlere götürmek için çiçek almıştım, dedim ki şöyle videolar çekelim, instada paylaşıyım, belki davet edenler olur. çektik. kimse çağırmadı.

geçen gün benim arkadaşın bir çekim işi vardı, protokolün geldiği bir ödül töreniydi. ona yardıma gittim. yıllardır gittiğimiz problemli bir reklamcı var, onun işlerine hakim olduğum için krizlerin çözümü için ben gidiyorum hem de seviyorum ya. nez, banu alkan, çağla şikel, eski mankenler falan geliyor bir sürü. bu arada bu reklamcı dediğim adam geçmişte bir köpeğe arabasıyla çarpıyor, köpek yerde yatarken tamponunu da kadraja alıp "neyseki bilmemne sigorta yanımda, içim çok rahat" gibisinden post paylaşıyor. böyle bir adam yani ve işte bazı organizasyonlar yapıyor. bu organizasyonlar için de söylenecek bir sürü şey var ama şimdi değil. işte oraya gittiğimizde yazıcı benim bilgiayarıma bağlıydı, çünkü başka bilgisayar yoktu hem de evden çıkmadan önce kurduğum ai ile fotoğrafları editleme otomasyonunu deneyecektim, arkadaş test baskısı olarak masaüstümde duran bu fotoğrafı baskı almış, bana verdi. ben de dün, eski bir sevgilimin fotoğrafını koymak için aldığım ama hiç kullanmadığım uzun zamandır duran çerçeveye koydum. bir de dün öğleden sonra izinliydim.

dirseğimde aylardır bir şişlik var ve dirseğimi aylardır kullanamıyorum. dirsek nasıl kullanılır ki diyebilirsiniz ama eminim bu yazıyı okurken bile kullanıyorsunuzdur. özellikle çalışırken ve araba sürerken kolumu koyamamak kötü oluyor. doktorlar muayene ile anlayamadı, ultrason istedi. onun için hastaneye gidecektim. ofisten çıkmadan çerçeveyi masama koydum, öyle çıktım. masamda duruyor yani dalgasına. bugün arkadaş geldi, taa liseden beri tanışıyoruz, masamızdaki en alakasız eşyayı sordu, ben de bunu gösterdim. onunla daha önce burçlar hakkında konuşmuştuk, şirket o kadar vasat ki konu sürekli sürekli burçlara geliyor, sürekli "başak burcu olduğun için böylesin, ben bilmemne burcu olduğum şöyle yapardım falan" diyor, ben de reddediyorum. neyse, gelip çerçeveyle fotoğrafımı çekip, tam bir başak burcu, kendini beğenmiş, kendisine aşık falan diye story atmış. ya şimdi öyle iğrenç bir durum ki ne desen haklı çıkacak. sinirlensen "kendi doğrularından o kadar eminsin ki gerçekleri düşünemiyorsun bile" diyecek, "ne kadar salaksın" desen kendini beğenmiş olacaksın. ama içincü bir seçenek vardı ve bir şey demedim, o da bence saçmaladığını fark edip attığı story'i sildi.

gerçi ben de unutmuştum zaten. ya bu aralar, geçmişte yaptığım yanlışları, hammallıkları, saçmalıkları falan temizlemeye başladım. şimdi bu yaz muhtemel 5 farklı denetimimiz olacak, 4 tanesi oem müşteri denetimi. denetçilerin baktığı dokümanları iyileştirdim ama arka arkaya gelen denetimlerden dolayı düzenim birbirine rastgele takılan legolardan yapılmış bir kule gibi oldu. bir de işe başladığım zamanlarda bana bir çalışma düzeni, iş aktarımı vs yapılmadı. önceki mühendisle sadece 2 gün geçirdim. o da bir şey anlatmadı. başladıktan 1-2 ay sonra ilk denetimime girdim. böyle ilk iki denetimde bana bütün dosyaları halletmem söylendi ama iş tanımım henüz net olmadığı için bir yandan 3d çizim yapıyorum, bir yandan makine satın alma projesi yürütüyorum, bir yandan yerlilestirme projesi yürütüyorum, bir yandan dokümantasyonu iyileştiriyorum, bir yandan ürün devreye alıyorum, bir yandan kalıp/fikstür/aparat bakım takibi yapıyorum, bir yandan sürekli bir eğitime katılıyorum, bir yandan proje toplantılarına katılıyorum, bir yandan yalıncılık yapıyorum... ben patladım tabii ve o zamanlar ben acemilikten baya bir sıçıp sıvamışım. şimdi o sıvayı temizlemeye çalışıyorum. şirketin bana yaptığı en büyük kötülüklerden birisi de buydu, kimse bana yol yordam göstermeden herkes beni günah keçisi ilan etmek istedi.

geçen postta bahsetmiştim, synthesizer atölyesine başladım dün. birkaç arkadaş da oradaydı. kendi synth'imi götürdüm, neden beceremiyorum, bende mi yoksa bilgisayarın ram'inde mi, ses kartımda mı, makinede mi diye. yani bendeymiş açıkçası ama synth'in özelliklerini, yazılımının nasıl programlandigini iyi bilmek gerekiyormuş. klasik synth'lerden farklıymış.

bu arada, rasta olmak nasıl gidiyor diye kısa bir anlatmak istiyorum. arkadaşlar rasta olmak yıllardır gömüldüğü kadar sıkıntılı ve kötü bir şey değilmiş. üç önemli nokta var:

1-doğru tokalama malzemesini bulmak gerekiyor

2-doğru şampuanı kullanmak gerekiyor.

3-iyice kurutmak gerekiyor.

doğru toka önemli. ben başta kıskaçlı büyük bir toka kullandım, sonra uzun süre lastikli bez toka kullandım, daha sonra buffla bağladım. bunlar rastaya zarar veriyormuş, örgüleri yerinden çıkarabiliyor ve örgüler çıktıkça içerde kalanlar giderek daha rahat çıkıyor. bir gün rastacım kendi ördüğü bir şeyi verdi, kısa süre sonra bir konserde dans ederken kaybettim. sonra kendi rastamla rastalarımı bağlamaya başladım.

katkısız şampuan kullanmak gerekiyor. dalin gibi mesela. kokusuz, kremsiz, falansız filansız yalansız dolansız. çünkü tüm o özellikler kalıntı olarak rastanın içinde birikiyor. önceki rastalarımda hep oldu bu ve işkence bir şey ya. bu şampuanı da 1/10 oranında suyla karıştırıp birkaç gün boyunca gün çalkalamak gerekiyor. ben 1,5 litrelik şişelerde karıştırıyorum, üzerine de tarih yazıyorum. en eski olanını kullanıyorum. şampuanımın markası da s ile başlayan, çevreye zarar vermeyen, etik üretim koşullarında üretilmiş bir şampuan, fiyatı muhtemelen dalinle aynı.

rastalar eğer tam olarak kurutulmazsa koku ve küf oluşabiliyormuş.

bunlar dışında hiçbir şey yok. hatta baya da keyifli. oynaması, sallaması falan. bir de bu rasta düğümleri yerlerinden çıktıkça yakınlardaki başka bir rastanın içine girebiliyorlar. onları da ara sıra nazikçe ayırmak gerekiyor. ayıramadığınızı kesin çünkü giderek onlar da çığrından çıkıyor. soldaki fotoğrafta çok karmaşık gibi görünüyor ama aslında böyle korkunç değil, sağdaki gibi güzel.

wow şarkı ne iyi geldi ya. tam eve girerken aklıma geldi, çok iyi oldu. uzun bir süredir neden yazamıyorum diye düşünüyordum çünkü. bu şarkıyla bu yaz antalyadaki koylara doğru gidiyor olmayı, aşağıdaki şarkıyla da ıspartadan sonraki virajları dönmeyi hayal ediyordum. ıspartanın sonrası biraz serin oluyor, camlar açık püfür püfür...

lakin bu yaz da tatil yapamıycam. çok yoruldum, etrafımdaki herkes yılda iki defa bronzlaşıp geliyor, bense ankara kavrukluğu. ama seneye bogota istiyorum. mısır'ı, japonya'yı, avrupa'yı, balkanlar'ı hep instagram storylerinden yıllaaardır görüyorum. her şey çok endüstriyel. insanlar endüstrinin ne kadar yağlı ve büyük dişlileriyse, onları 1 tur döndürmek için 10 tur dönen küçük dişlilerin azimli performansını, kendilerine taparcasına verilen profesyonel bir hizmet olarak algılıyorlar. ben böyle bir şeyi hiç bir zaman sevemedim.

neyse ya.

yarınki programım güzel. yarın kebap. işe normal saatimde gidiyorum, yemeğe kadar, geciken işlerimi hallediyorum. öğle yemeğimi de yiyip biraz zaman öldürüp 2 gibi çıkıyor ve hastaneye gidiyorum. orası biraz sıkıntılı çünkü randevu almaya gittiğimde çok fazla insanın beklediğini gördüm ve randevu olarak 3 saatlik bir aralık vermişler. dirseğimde meme çıktı, ben de iltihaplı romatizmadan dolayı diye düşünüp zaten kontrole gitmem gerekiyordu diyerek gittim. muayenehanedeki ultrason cihazıyla baktılar, katı bir şeyin üstünde sıvı var, dediler. operasyon gerekebilirmiş. 3 aydır falan şişlikten dolayı dirseğimin üstüne koyamıyordum ve bu hafta bayağı bir indi. işte asıl ultrasona giricem, işim 5 dakikada bittikten sonra eve gelip synth'imi alıcam çünkü nihayet çok ucuza bir synth atölyesine başvurdum. yarın o başlıyor. 4 hafta sürecek, salı günleri saat 19:30da.

işim de neden gecikti. ya çok tuhaf, (gerçekten tuhaf), bizim tabii olduğumuz standartı daha geliştirip kendisine standart oluşturan bir müşterimizde iş takibi ve iletişim konusunda problem yaşanıyor. olayı sonuçlandıracak kişi benim ama onay süreci olması gerektiği şekilde yönetilmeden benden kanıt doküman isteniyor, eğer onay gelmezse benim kanıt dokümanı hazırlamam da boşa gidecek. müdürüm sordu, yaptığımı söyledim ama aslında yapmadım. onu yarın yapsam mı acaba diye düşünüyorum ama dallanıp budaklanacak başka konular da var, bu aralar önce onları toparlıyorum. yani önce yerdeki yaprakları temizliyorum, sonra ağacı buduycam.

ya gerçekten beni sinirlendiriyor bu tür olaylar. bir de genel müdür çok kafasına göre hareket ediyor ya. ya şu taşı al şuraya koy demesi bile bizim işlerimizde bir sürü şeyi etkiliyorken bu adam yerdeki taşlara rastgele vura vura yürüyor. elimizde doğru düzgün bitmiş bir iş yok. sürekli bir şeyi düzenliyoruz, değiştiriyoruz, siliyoruz sonra yeniden ekliyoruz. daha yayınlayamadan değişen dokümanlarım oluyor sürekli. ne yazılım var, ne ai var. ai'da yarın yasaklanıyor. bugün copilot'u kullanmaya başladım, 6 prompt girdim, 4 formül verdi bana ve kredim bitti. İT'ye söyledim, lisansım bedava olduğu için böyleymiş, üst lisans 400 dolarmış. abi bana ne ya, bugün, yemin ediyorum, belki 9-10 saatimi alacak bir işi ai 1 saatte yaptı. şimdi 400 dolar mı yoksa benim 9-10 saatim mi? saçmalık ya.

bir de geçen hafta şirketin ceo'su gelip bizden defalarca özür diledi. nasıl üzgün, nasıl mahcup, nasıl dokunsalar ağlayacak. bir performans gibi izledim, gerçekten harikaydı, sanat galerilerinde görebileceğimiz bir performanstı.

edit: hop geri geldim hemen, biraz gergindim ama gergin uyumayalım, keke'lerimin şu güzel şarkısını bir dinleyelim:

evet buraya uzun zamandır yazmazken neler neler oldu yine. iki psikolog sevgilim oldu; ford, otokar, claas hepsi denetime ve müşteri ziyaretine geldi; komple rasta ördürdüm, yavru bir kediyi ölmekten kurtaramadım, etrafımda bir sürü yavru kedi oluverdi resmen kedi kediyi çekti...

rasta ördürmek benim için gerçekten çok uzun bir yoldu. öncesinde yıllarca saçlarımı rasta için uzatma denemeleri yaptım. uzatma süreciyle ilgili denemeler yaptım, saçımı nasıl kullanabileceğimi öğrendim. hatta 3 sene boyunca duşta geçen zamanımı ıslak ve kuru bölgeler diye ikiye ayırarak süre tutmuştum. maksimum ne kadar uzatabileceğimi test etmiştim. ayrıca da rastafari tarzı yaşamayı seçen ve deneyimlemiş kişilerle uzun zaman geçirdim vesaire vesaire. çünkü kafama bir implant taktırıyorum ve bununla yaşamam gerekiyor. ve, bu ağırlığı olan ifade biçimi olarak vücuda müdahale araçlarının en az asimile olanı olduğunu düşündüğüm rastanın bir söylemi, politik tavrı, biçimi, amacı olmalı yani içi boşaltılmamalı. bunun için içimi doldurmakla uğraştım.

dediğim gibi, bu bir implant gibi. vücut ile zamanla dengelenen bir varlık. vücuduma vücudum dışından bir şey sokmadan, kendimi değerlendirerek dönüştürdüm. kendimden beslendim, kendimi besledim, kendimle beslendim. üzerime biraz daha çamur sürdüm.

bu sürecin sabrı gerçekten insanın ruhunu mücadele ile besliyor. zaten rasta yaptırmak sünnet gibi bir hareketti. bittiğinde arkadaşlarım tarafından büyük bir süreci atlattığım, buna dayanabildiğim için tebrik edildim.

bir de volca serisinin sample 2'sini aldım, yanlışlıkla. ben canlı çalarken aynı zamanda yeni bir kanal olarak atıp düzenleyebileceğim ve loop çalabileceğim, sequencer olarak kullanabileceğim bir cihaz zannetmiştim ama amacı farklıymış. sesleri içine, kendi programı üzerinden atabiliyormuşuz. ama pratik ve verimli bir cihaz.

bir de kablolarımı artık bu şekilde bağlayarak kaldırıyorum çünkü bu dönem çok fazla kablo almam gerekti ve bunları saklamak büyük sıkıntı . geçen hafta, hep sabit şekilde duran bir kablom bile bir sabah çalışmamaya başladı, narin şeyler. kablolarımın hepsini tamamlayarak sync'leri, midi'leri vs artık kullanabiliyorum. yani bu şu demek, farklı cihazları birbiriyle senkronize edebiliyorum, birini tetiklediğimde diğerleri de aynı başlayabiliyor veya birinden diğerine doğrudan ses veya filtre aktarabiliyorum.

synhtesizer'i de kullanmayı öğrendim, hangi özelliğinin ne işe yaradığını, neyi değiştirirsek nasıl bir sonuç beklemeliyiz, artık daha bilinçli ilerliyorum. bazı sesler de üretiyorum.

öncelikle otomotiv sektöründe çalışıyorum ve ana sanayi üretici firmaların birinci sınıf tedarikçisiyiz. aynı zamanda da tasarım ofisimiz var, ben de zaten o ofiste çalışıyorum.

dün instagramda bir video gördüm, adam arabasının farını arabasına bağlayan tutucu parçanın tasarımından şikayetçi ve bunu yapan mühendisin diye sayıyor.

bizde yani otomotiv sektöründe yeni parça tasarlanacağı zaman ana sanayi firmasından kabuk datası ve takılacağı bölgenin minimum seviyede detay içeren datası gelir. mühendisler öncelikle, ürettikleri parçanın bağlı olduğu regülasyona uygun olarak insan güvenliğini sonra müşterinin özel isteklerini (örneğin karbon emisyonunu azaltmak amacıyla hafif ve ince parça tasarım talebi olabilir), sonra da fabrikanın kabiliyetleri ve bütçe çerçevesinde üretilebilirlik ve montajlanabilirlik kriterlerini göz önünde bulundurarak kabuk datasının içini doldururlar. regülasyona uygun olarak tasarlanan parçalar önce analize sonra da müşteri ile birlikte belirlenen testlere tabii tutulurlar, bunlar titreşim, kola, korozyon gibi testlerdir. sonra da homologasyon onayına gönderilirler. fabrikadan çıkan hiçbir araca homologasyon onayı olmayan parça takılamaz. merdiven altı yan sanayi firmaları buna tabii değillerdir çünkü onların sertifikaları veya bayrakları yoktur.

müşteri ile projenin başında bir fiyat üzerine anlaşılır, bizler üretim maliyetlerimizi belirleriz, müşteriye sunarız, müşteri de kendi verebileceği fiyatı belirler ve bize sunar ve el sıkışılır. tedarikçi firmaların karı özellikle binek otomotiv sektörü için parça başına çok düşüktür çünkü yıllık üretim adetleri çok büyüktür. bundan dolayı da üst yönetim parçalardan maksimum kar etmek ister. hem parçanın analizden geçmesi için hem karbon emüsyon miktarını azaltmak için hem de gerek üretim maliyetini azaltmak için (ki üretim maliyetleri hiç azımsanacak bir şey değil) "şuraları boşaltabilirsin, buralar fazla olmuş" veya "buraları doldur, buralar kısa kalmış" gibi revizyonlar verilir. firmanın kalite ve müşteri memniyeti anlayışına bağlı olarak bu testler sırasında parçalar asgari seviyede veya gayet tatmin edici bir seviyede tutulur. mühendis, kendisine verilen bütçeye, patronun talebine ve müşteri özel isteğine uymak zorundadır.

adamın instagramda küfrettiği videodaki parçayı bizim tasarımcılara sordum, birisi 15 yıldır büyük araç sektöründe diğeri de 10 yıldır binek araç sektöründe çalışan tasarımcılar. birisi dedi ki firma strateji olarak yedek parçadan kazanmayı amaçlamış (mantıklı çünkü yedek parçadan ana sanayi firmaları gerçekten çok ama çok büyük kar ediyorlar), diğeri de bağlı olduğu regülasyon gereği çarpışma anında insana mümkün olduğunca az zarar vermek için oraya kırılıp içe göçen bir tasarım yapmışlar (bu da mantıklı çünkü dediğim gibi regülasyonlar öncelikle can ve sürüş güvenliğini düzenlerler), dedi

bir de bir şey eskidiğinde "bunu ne biçim planlamışlar bak 10 sene oldu ve anında kırıldı" deniyor. ya benim yanımda yüzlerce parça tasarlandı ve üretim süreçlerini planladık ama bir kere bile "şu parça 11 senelik gibi görünüyor, bunu azaltalım, 10 olsun" demedik. diyemeyiz de. yani üretim sürecimizi, kullandığımız malzemeyi, ürünün tasarımını, kalite süreçlerimizi falan belirlerken "10 sene götürür ya" demiyoruz. ama dediğim gibi her şeyin belirlenmesinde belli sınırlar, patronlar ve patronların kar beklentileri var. yani 10 senelik zaman dilimiyle bizim bir alakamız yok.

yani sövecekseniz patronlara sövün. bizlik bir durum yok.

mesela bizim kalitemizin yüksek olması nedeniyle müşteriye de yüksek fiyat vermek durumunda kalıyoruz, müşteri ise gidip merdiven altı üreticileri tercih edebiliyor. ama onların elektrik bandını dolayarak birleştirdiği terminalleri biz özel bir muf ile ısıtarak birleştiriyoruz. onların elektrik bandı sıcakta eriyip gevşeyebilir ve kablo uçları serbst kalabilir ama bizimkine hiçbir şey olmaz.

eskiden ne kadar çok merak ederdim, kurcalardım, peşinde koşardım, yatağa yattığımda plan yapmaktan uyuyamazdım. şimdi ise bıkkın bıkkın oradan oraya yürüyen biri oldum. oflaya oflaya koridordan yürüyen, tuvaletten çıkan biri.

şimdi ölümü bile isteyemez sadece bekler oldum.

büyük bir sevgi eksikliği yaşıyorum. böyle olunca diğer her şey ağacını kaybetmiş çürümekte olan bir meyve gibi kalıyor.

çok güzel bir 2 sene geçirdim. gerçekten ama gerçekten harikaydı. hem duygu'ya hem aybüke'ye sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Bu park benim hayalimde günlük güneşlikti