#alpay

Geçen gün bir adamla tanıştım. Olmak istediğim ve de olduğum pek çok şeye sahipti. Ne kadar ideolojik yaklaşıyorsun, dedi bana. Böyle başlayan bir sohbetin sıkıcılığından bahsedemem size. O kendi kendine konuşmalarında beni unutmadığı sürece çok güzeldi her şey. Nasıl olmasın ki? Ah Muhsin Ünlü’den girdik, Murat Menteşe, Attila İlhan’a, Ülkü Tamer’e, Turgut Uyar’a, Didem Madak’a, Sezai Karakoç’a, Arkadaş Zekai’ye, Yavuz Bülent Bakiler’e uğradık. Celtics’i de konuştuk, Celtic’i de. Davis’i de Miami’yi de övdük, Celtics’i gömdük. Alpay da dinledik, Evgeny Grinko da, çiçeklerin canı yanar da... Canla Kaan’ı benzettiği yerde keşke uyuyabilsemin derinliklerine indik. Sevgili Can Kazaz belki bu kadar düşünmemiştir sözlerinin üzerine. Sağ çıktığımız derinlikten bu kadar güzelliğe şahit olmuşken Necip Fazıl’da sustuk. Necip Fazıl bende bir hayal kırıklığı, onun içinse saygı duyduğu bir şair. Buraya kadar aynıydık galiba. Geçtiğim yerlerden geçiyorsun sanki dedi. O zaman bana güzel yollar aç dedim. Böyle hisseden sadece o değildi, ben de öyle hissediyordum ama ben susmayı seçtim. Ürkütüyorsun beni dedi, aynaya bakıyormuşum gibi hissediyorum. O ilerisi için planlar kurup rota çizerken bir günlük tanışıklığımıza rağmen bize, ben ona alışmamaya çalışıyordum. Çünkü günün yedinci saatinde sonlanan konuşmamızda şunu anladım, benim sandığımdan çok yaralarım vardı. Bununla da sonlanan konuşmamızın sonsuza kadar sonlanacağı düşüncesiyle boğuştuğumda karşı karşıya geldim. Bana öyle gelmişti ki herkes giderdi benden. Ali Lidar der ya, ilk annem gitti benden. Bende de bu gitme işini başlatan birileri olmuştu ve ben şimdi her gelenin hoşgeldin faslından bile önce gitme ihtimalinden korkuyordum.