#aloneagain

Νιώθω λες και περπαταω πάνω σε ένα απέραντο τζαμι που από κάτω φαινεται το χαος και αν πέσω θα χαθώ μέσα σε αυτό,το γυαλί αρχίζει να ραγίζει,ακούω κάθε μέρα τον ήχο του τζαμιού να δυναμώνει όλο και περισσότερο και να έρχεται προς το μερος μου με επιθετικότητα. Έρχεται και εγώ δεν τρέχω μακρυά από τον ήχο και δεν ξέρω το γιατί. Ίσως κουράστηκα να τρέχω συνέχεια μακρυά από αυτό, ίσως κουράστηκα να προσπαθώ να αποφύγω τις δυσκολίες και να βάλω την αισιοδοξία μπροστά, ίσως και απλά να μην θέλω γιατί προτιμώ το χάος. Κάνεις δεν με έχει αντιληφθεί,κάνεις δεν έχει κτλβει τίποτα,κανείς δεν νοιάστηκε να μάθει. Και ξέρεις γιατί κανείς δεν νοιάστηκε να μάθει? Γιατί κανείς δεν με νοιάζεται. Έχω μείνει μόνη. Ναι, μην με ρωτήσεις,έχω πολλούς φίλους,για βόλτες,για πλάκα,για μυνήματα μέχρι τα ξημερώματα αλλά κανέναν όταν το ραγισμένο τζαμί με πλησιάζει όλο και πιο πολύ να σκεφτώ χωρίς δεύτερη σκέψη να του στείλω,δεν έχω κανέναν,δεν έχω κανέναν πραγματικό φίλο, που θα θελήσω να του τηλεφωνήσω κατευθείαν χωρίς να σκεφτώ ότι ενοχλώ η ότι θα μου το κλείσει στα μούτρα επειδή έχει δουλειά και στην πραγματικότητα χεστηκε για το πώς νιώθω,δεν έχω κανέναν που θα τον πάρω κατευθείαν τηλέφωνο και δεν χρειάζεται πρώτα να του στείλω μύνημα να τον ρωτήσω αν μπορεί. Ο πραγματικος φίλος θα τα παρατήσει όλα για να ακούσει το πρόβλημα σου,δεν μπορεί πάντα να έχεις τα κατάλληλα μέσα για να σε κάνει χαρούμενο την στιγμή που εσύ πνηγεσαι,αλλά θα το προσπαθήσει γιατί νοιάζεται,ο πραγματικός φίλος καταλαβαίνει όταν είσαι χάλια,ο πραγματικός φίλος ρωτάει αν είσαι καλά κάθε φορά που μιλάτε γιατί νοιάζεται να μην πάρει ποτέ του αρνητική απάντηση για αυτή την ερώτηση. Και το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι? Ότι φταίω εγώ για αυτό.. γιατί έχω μαζέψει πολλούς φίλους μόνο για καλοπέραση και κανεναν για τα δύσκολα, κανέναν για εκείνες τις στιγμές που θα με κοιτάξει στα μάτια,θα μου πιάσει τον ώμο και θα μου πει "χαλάρωσε αδερφέ,όλα θα περάσουν,οι καλύτερες μέρες έρχονται"