#allkai

Kaito's magic show 🪄

  Work B*tch.01

' The first Time '

note' ตัวละครในเรื่องเกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

note ' wb.00

                "มึงเอาตังค์จากไหนมาใช้เยอะแยะวะเตี้ย" ผมถามเพื่อนข้างห้องที่ทุกวันนี้ดูเหมือนจะรวยขึ้นทุกวัน

จากที่ต้องมาถามผมว่ามีอะไรกินบ้าง ตอนนี้ซื้อข้าวเข้ามาให้ผมกินทุกวันเลยมั้ง...

  "กูทำงานพิเศษ"

  "งานไรอ่ะ พากูไปสมัครมั่งได้ปะ"

  "กูว่ามึงไม่ต้องทำหรอก กูเลี้ยงมึงได้..." แบคฮยอนพูดพร้อมกับตักข้าวเข้าปากคำใหญ่ ทั้งคู่นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ จนเริ่มอิ่ม แบคฮยอนรวบช้อนเข้าด้วยกันก่อนจะถามเพื่อนตัวดำที่นั่งกินกับข้าวเล่นอยู่

  "มึงไม่กลับบ้านอ่อวะจงอิน ป่านนี้แม่มึงเป็นห่วงมึงแย่แล้วมั้ง"

"แม่กูเค้าไม่มานั่งเป็นห่วงกูหรอก.. เดี๋ยวตอนเย็นว่าจะเข้าไปเอาของอยู่ มึงจะไปเป็นเพื่อนกูมะ" จงอินถามไปด้วย มือก็เริ่มเก็บชามข้าวเพื่อไปทำความสะอาด ก่อนจะมายืนลวงกระเป๋าตังค์ที่หัวเตียง...

  เหลือเงินอยู่นิดหน่อย.. สงสัยต้องกลับไปทุบกระปุกที่บ้าน

  ยังไงเย็นนี้ก็ต้องกลับสินะ..

    "ไม่อ่ะ วันนี้กูเข้ากะเย็น.."

  "กูก็เห็นมึงทำงานตอนเย็นทุกวันอ่ะเตี้ย" จงอินมองเพื่อนที่ตอนนี้ยึดเตียงของตัวเองไปเป็นที่เรีบยร้อยแล้ว ยกขาขึ้นมาสะกิดแบบหมั่นใส้ ก่อนจะล้มตัวลงนอนหลับตามอีกคนไป...

  "กูไม่อยากกลับไปนอนห้องคนเดียว... กูนอนละนะ เหนื่อยสัดอะ"

      จงอินนอนมองแบคฮยอนที่กำลังหลับโดยหันหลังให้ตัวเอง มองแผ่นหลังบางของเพื่อนที่ดูจะบางลงทุกวันๆ จงอินยังจำได้ดีว่าครั้งแรกที่เจอแบคฮยอนนั้น อีกคนอ้วนอุดมสมบูรณ์ขนาดไหน... แต่ตอนนี้เพื่อนคนนี้ดูผอม ขอบตาคล้ำและมักจะมานอนที่ห้องเค้าบ่อยๆตอนกลางวัน และออกไปทำงานตอนเย็นๆ

  จงอินพึ่งจะย้ายเข้ามาที่ห้องเช่านี้ได้ไม่นานนัก... สภาพห้องที่ไม่น่าอยู่เลยสักนิด ห้องแค่ 4*6 เมตร มีหน้าต่างหนึ่งบานที่สามารถมองเห็นข้างนอกได้ ห้องน้ำที่เล็กเหมือนห้องน้ำสาธารณะ แต่จะให้ทำยังไงได้... ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าดีกว่าไม่มีที่นอน...

  เหตุผลที่หนีออกมาจากบ้านเป็นเด็กข้างถนนแบบนี้ก็มีสาเหตุมาจากพ่อเลี้ยงของเค้าเอง... บ้านผมมีกันอยู่ 4 คนคือ ผม พี่ชายของผม "คยองซู" แม่ของผม "มยองจี" และคุณพ่อเลี้ยงที่แม่ผมบอกว่าดีนักหนา... "ไอ้จินอุก"

  แม่ของผมมีอาชีพเป็นหมอฟัน ท่านใจดีมากและเลี้ยงผมกับพี่ด้วยตัวของท่านเองตั้งแต่ผมยังเด็ก พี่ชายของผมเป็นเด็กเรียนดีมาก ตอนนี้อยู่มหาลัยปีสามแล้ว คณะเภสัช.. เดินตามรอยแม่มาติดๆ บ้านผมถือว่ามีฐานะค่อนข้างดีนะผมว่า ผมมีรถขับตอนอายุ 15 ปีพอดี แม่ซื้อคอนโดให้พี่ตอนพี่สอบเข้ามหาลัยได้.. ชีวิตไฮโซไม่แพ้ใครเลยนะผมว่า..

  จนวันหนึ่งแม่ผมเข้ามาในบ้านพร้อมกับชายแก่คนหนึ่ง แม่ไม่ได้บอกว่าเค้าจะเข้ามาในฐานะอะไร แต่คำพูดคำจาต่างๆก็แสดงออกมาให้ผมรู้อยู่ดี ผมรู้ว่าผู้ชายคนนี้คืนคนพิเศษของแม่... ตั้งแต่ที่จินอุกมันมาบ้านผมครั้งนั้น เหมือนว่ามันจะติดใจมากๆและมาบ่อยขึ้น ซักพักของในบ้านผมก็เริ่มหายไป...

  และของสำคัญที่สุดของผมกับแม่ก็ได้หายไป...

  พี่ชายของผมไม่กลับมาที่บ้านอีกเลย...

              วันนั้นเป็นวันศุกร์ ผมบอกแม่ในตอนเช้าว่าจะไม่กลับบ้านเพราะจะไปงานวันเกิดเพื่อน.. แต่วันนั้นมันดันเกิดเหตุสุดวิสัย พวกเราเป็นเด็กม.ปลายที่ยังไม่เคยได้สัมผัสรสเหล้า เมื่อเข้าปากก็เมากันหมดทุกรายไป วันนั้นผมกลับมานอนที่บ้านเพราะทนนอนดมกลิ่นเหล้าบวกกลิ่นอ้วกของเพื่อนๆไม่ได้จริงๆ

  ผมเดินเลียบๆเคียงๆไปตามพนังบ้าน เพราะมันดึกแล้วและก็คงจะไม่ดีถ้าแม่ต้องลงมาเปิดประตูให้ หรืออาจจะเป็นไอ้จินอุกมันมาเปิดให้..

  ปกติบ้านผมนอนไวนะ ห้าทุ่มทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าห้องใครให้มันแล้ว...

และตอนนี้ก็ตีหนึ่งกว่า.. และไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่..

.. หรือขโมยจะเข้าบ้าน ..

  ผมแอบมองตรงหน้าต่างของห้องนั่งเล่น ภาพที่ผมเห็นทำเอาผมแข้งขาอ่อนไปหมด.. แม่ผมกับผู้ชายสองคนกำลังเมคเลิฟกันอย่างเมามันส์

  แม่ของผมถูกขนาบข้างไปด้วรผู้ชายสองคน แม่คลานสี่ขาอยู่บนโซฟาที่ผมใช้ดูการ์ตูนเมื่อเช้านี้ ข้างหลังของแม่มีไอ้จินอุกซ้อนอยู่ มันขยับเอวเข้าออกจนแม่ผมตัวโยน บางครั้งมือของมันก็บีบเข้าที่บั้นท้ายนุ่มนิ่มนั้น.. บางครั้งมันก็ฟาดลงไปจนเกิดเป็นรอยแดง แม่ใช้แขนข้างหนึ่งจับเอวของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าก่อนจะก้มลงไปอมความเป็นชายของชายแปลกหน้าคนนั้น มือของชายแปลกหน้าขยุ้มเข้ากับเส้นผมของแม่จนไม่เป็นทรง เสียงร้องของทั้งสามคนช่างมีความสุขซะจนผมจะอ้วก..

  ภาพที่แม่ไขว่คว้าเอวชายแปลกหน้าแล้วอมยิ้มตาเยิ้มช่างน่าขยะแขยง... ร่างกายสั่นคลอนไปกับสัมผัสกระแทกกระทั้นช่างน่าขัน..

  ผมไม่ได้ทนดูจนจบ.. ผมเดินหนีออกมาพร้อมกับน้ำตานองหน้า เดินมานั่งร้องไห้เงียบๆตรงหน้าหมู่บ้าน.. ผมอยากถามแม่ว่ามันคืออะไร.. แต่ตอนนี้หน้าของแม่ผมยังไม่อยากจะมองเลย..

  .. หลับตาทีไรภาพอดีตร้ายๆก็ย้อนกลับเข้ามาให้คิดทุกที ..

.. แม่ใจร้าย ..

                                "นายพึ่งย้ายเข้ามาเหรอ? ฉันชื่อแบคฮยอนนะ" ร่างเล็กที่อวบอ้วนเดินเข้ามาหาผม ก่อนจะแนะนำตัวพร้อมบอกรายละเอียดเสร็จสรรพ "นายเรียนอยู่ที่ไหนอ่ะ เพื่อเราจะได้ไปเรียนพร้อมกันตอนเช้า"

  "อยู่นานาชาติทรีนิตี้ ปีนี้เกรด 12 แล้ว" ผมบอกแล้วเดินนำอีกคนเข้ามาในห้อง ข้าวของในห้องยังไม่รกมากนัก เพราะผมพึ่งเขัามาอยู่ห้องนี้แค่สองวันเอง แถมของที่เอามานอกจากกระเป๋านักเรียนและเสื้อผ้าที่จะเอาไปค้างบ้านเพื่อนคืนนั้น.. สองวันนี้ผมก็ใส่แล้วซัก ซักแล้วใส่สลับกันอยู่อย่างนี้..

  .. ลูกหายจากบ้านมาสองวัน แม่โทรมาถามแค่อยู่ไหน? มีเงินใช้หรือเปล่า..

  "ลูกคุณหนูน่าดูเลย ที่นั่นค่าเทอมแพงมากสินะ" แบคฮยอนถามผมยิ้มๆ ใจง่ายจังเลยจงอิน.. พึ่งเจอกันเมื่อกี้ตอนนี้แบคฮยอนขึ้นไปนั่งบนเตียงผมแล้ว..

  "ก็แพงอยู่.. แล้วนายเรียนที่ไหน"

  "ไม่ได้เรียนแล้ว พ่อไม่มีเงินส่ง อีกอย่างก็เบื่อเรียนแล้วด้วยอยากทำงานไวไว" แบคฮยอนตอยยิ้มๆ ชินซะแลัวที่ต้องตอบคำถามแบบนี้ ก็พ่อติดการพนันงอมแงม แม่ก็เลิกกับพ่อไปนานแล้วตั้งแต่แบคฮยอนยังเด็กมากด้วยซ้ำ พอเริ่มโตมาก็เป็นแบบนี้.. รู้อีกทีก็ตัดสินในไม่เรียนแล้ว แถมพ่อยังไม่ว่าอะไรด้วยนะ แต่ตอนนี้พ่อไม่กลับบ้านมาหลายเดือนแล้ว.. ขอเดาว่าคงนอนอยู่ในบ่อนซักที่หนึ่งนั่นแหละ..

  ผมไม่เคยคิดที่จะกลับไปที่บ้านหลังนั้นเลยด้วยซ้ำ เพราะผมไม่รู้ว่าถ้าเจอแม่จะต้องทำหน้ายังไง.. บางทีผมก็แอบคิดว่าที่พี่ไม่ยอมกลับบ้านก็อาจจะมาจากเหตุผลเดียวกันกับผมนี่ แหละ... ความจริงคือผมก็ชอบชีวิตอิสระแบบนี้นะ ถึงแม้ว่าผมจะต้องทำงานพาร์ตทามต์ในตอนเย็นเพื่อหาเงินไปกินที่โรงเรียน แต่ผมว่ามันก็โอเค...

  ผมเคยถามแบคฮยอนอยู่หลายครั้งแต่มันก็ไม่ยอมบอกผมว่ามันทำงานพิเศษอะไรตอนดึกดื่นๆ... จนตอนนี้ผมเลิกคิดที่จะถามมันไปแล้วแหละ...

                  “เตี้ย กูกลับบ้านแล้วนะ ถ้ามึงกลับห้องแล้วล็อคห้องให้กูด้วย” ผมได้ยินเสียงแบคฮยอนงึมงำอะไรสักอย่างแต่ผมก็ไม่ได้สนใจมากนัก ตอนนี้ผมต้องรีบกลับไปเอากระปุกออมสินที่บ้าน... ผมไม่อยากให้ถึงบ้านดึกมากนัก...

  .. กลัวใจจะเจอแบบวันนั้นอีก ..

  กว่าผมจะนั่งรถเมล์มาลงหน้าหมู่บ้าน กว่าผมจะเดินจากหน้าหมู่บ้านเข้าบ้านก็ปาเข้าไปเกือบหกโมงครึ่งแล้ว บรรยากาศยังคงเหมือนเดิมและหลอดไฟหน้าบ้านผมก็ยังไม่มีคนมาซ่อม.. ดับๆติดๆแบบนี้ผมกลัวผีนะ ผมรีบเอาของที่คิดไว้ว่าจะเอาไปยัดใส่กระเป๋า แล้วจัดการล็อคบ้านเรียบร้อยเหมือนไม่เคยมีคนเข้ามาก่อน...

อ่า.. มีเงินแล้ว..ผมซื้อข้าวเย็นไปฝากไอ้เตี้ยข้างห้องดีกว่า..

  ผมจัดการซื้อข้าวกล่องสองกล่อง น้ำอัดลมสองกระป๋อง.. หวังว่าไอ้เตี้ยจะยังไม่ไปทำงานนะ เพราะเวลามันบอกมันเข้ากะดึกมันจะออกจากห้องตอนใกล้ๆห้าทุ่ม.. ตอนนี้พึ่งจะสามทุ่มกว่าเอง ผมเชื่อว่ามันยังไม่ไปทำงานหรอก...

  ผมรีบกลับมาที่ห้องแล้วเดินไปที่ห้องข้างๆ เพราะห้องของผมโดนล็อคแสดงว่าแบคฮยอนกลับห้องตัวเองไปแล้ว ผมไม่ได้สนใจจะเคาะห้องเพราะเราสนิทกัน.. ปกติก็จะเปิดเข้ามาเลยแล้วก็จะเจอไอ้เตี้ยนอนอยู่ที่เตียง...

  .. แต่วันนี้ไม่ได้มีแค่ไอ้เตี้ยคนเดียว ..

  ผมยืนจับลูกบิดประตูแน่น ยืนอยู่นานมาก.. เพราะขาผมก้าวไม่ออก.. แต่เหมือนคนในห้องสองคนนั้นยังไม่รู้เรื่อง..

  แบคฮยอนถูกจับให้ถ่างขากว้างขึ้นโดยชายคนหนึ่ง ก่อนจะก้มลงอมส่วนอ่อนไหวที่ตั้งตรงตามความยาว ร่างเล็กของเพื่อนผมบิดเร่า ส่งเสียงเรียกเหมือนจะขาดใจแต่ก็ยังกุมเส้นผมหนาไว้ไม่ให้ละออกไป ไม่นานนักน้ำขาวขุ่นมากมายก็หลั่งออกมา... แบคฮยอนถูกจับให้นั่งตรงระหว่างขาของร่างสูง มือหนากุมความเป็นชายของตัวเองเอาไว้ รูดขึ้นลงตามความยาวสองสามครั้ง...

  ร่างเล็กอมนิ้วชี้และนิ้วกลางของตัวเองจนชุ่ม ก่อนจะค่อยๆกดลงไปที่ช่องทางด้านหลังของตัวเอง... ไม่นานนิ้วทั้งสองก็ถูกดึงออกและช่องทางนั้นก็ถูกเติมเต็ม ร่างเล็กสั่นคลอนไปตามแรงโยก... เสียงกระเส่าที่เรียกร้องขอให้อีกคนปรนเปรอให้ดังต่อเนื่อง... แบคฮยอนหลั่งน้ำรักออกมามากมายแต่ชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่เคยปราณีเพื่อนตัวเล็กของเค้าเลย... หลายท่วงท่าที่ชายหนุ่มคนนั้นทำกับเพื่อนข้างห้องช่างแปลกประหลาด...

  แต่จงอินกลับรู้สึกดี...

ไม่รู้ว่าแอบมองนานเท่าไรแล้ว... นานพอที่จะมีความรู้สึก..

.. ไม่เหมือนกับตอนที่เห็นแม่โดนชายหนุ่มสองคนรุมเมคเลิฟเลยซักนิด ..

ภาพแม่ของตัวเองช่างน่าสะอิดสะเอียน..

แต่ภาพของเพื่อนตัวเองกำลังสั่นคลอน.. ช่างรู้สึกดี ..

                      “กูซื้อข้าวเช้ามาฝากมึงแล้วนะจงอิน มึงตื่นมากินเร็ว”

  แบคฮยอนเดินถือถุงข้าวมาเขย่าตัวเพื่อนข้างห้องที่นอนอืดอยู่บนเตียง เมื่อจงอินลุกขึ้นนั่งร่างเล็กก็เดินไปจัดจานแล้วเอามาตั้งกลางห้อง ปล่อยให้จงอินกางโต๊ะญี่ปุ่นเล็กๆรอ...

  “วันนี้กูซื้อหมูทอดกระเทียมร้านที่มึงชอบมาด้วยนะ” แบคฮยอนยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีให้กับจงอิน โดยไม่ได้สนใจว่าอีกคนจะทำท่าทางเช่นไร... แบคฮยอนยังคงพูดจาด้วยเสียงสดใสเหมือนปกติ มือก็จัดการเทกับข้าวที่ซื้อมาจัดใส่จานเรียบร้อย

.. ไม่ได้สักเกตุเลยว่าเพื่อนตัวเองเปลี่ยนไป ..

  “มึงทำงานอะไร” จงอินไม่ยอมจับช้อน มือทั้งสองข้างจับเข้าที่ข้อมือของเพื่อนแน่น... ยังไงก็ต้องได้คำตอบ “กูถามว่ามึงทำงานอะไร”

  “กูทำร้านอาหาร...” แบคฮยอนตกใจสะดุ้งเมื่ออีกคนคว้าข้อมือของตัวเองไว้ สัมผัสได้ถึงแรงบีบมากมาย... ทำไมถึงอายที่จะพูดก็ไม่รู้... ตอนนี้แบคฮยอนกำลังกลัว...

  “ร้านอะไร”

  “ร้านปลาเผาตรงซอยสี่ไง ร้านมันเปิดกลางคืน.. กูเลยต้องทำงานตอนกลางคืน”

  “มึงโกหกกู กูรู้ว่ามึงขายตัว มึงขายตัวใช่ไหมแบคฮยอน” ดั่งคำพูดที่ผ่าลงกลางใจ ร่างเล็กก้มหน้าน้ำตาไหลเงียบๆ เค้าจะขายตัวแล้วยังไง.. ใช่ว่าจะมีสิทธิ์มาว่ากันแบบนี้ซะหน่อย..

.. น้ำตาไหลออกมาเพราะความน้อยใจ ..

  เคยคิดว่าถ้ามีเพื่อนคงจะได้ระบาย... แต่แรงบีบข้อมือกลับแรงขึ้นเหมือนย้ำว่า “กูไม่น่ามาเป็นเพื่อนกับมึงเลย” แบคฮยอนได้แต่นั่งก้มหน้าร้องไห้เงียบๆอยู่คนเดียว

  “เหอะ.. มึงแค่บอกกูมามันจะตายเหรอวะ ทำไมวะ” จงอินยังไม่หยุดคาดคั้น มือสากขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด รู้สึกโกรธที่เพื่อนตรงหน้าโกหก.. เป็นเพื่อนกันแท้ๆทำไมถึงกล้าโกหกอีก

  “กูอาย...” เมื่อแรงที่ข้อมือคลายลงร่างเล็กจึงยอมเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนตัวสูง “แต่ที่กูทำร้านอาหารกูทำจริงๆ แต่บางครั้งลูกค้าเค้าก็ซื้อกู..”

  “มึงก็ขายให้เค้า”

  “มันเป็นทางเดียวที่กูจะมีตังค์เยอะๆ กูไม่ได้มีพ่อมีแม่แบบมึงนะ ไม่ได้มีบ้านที่อบอุ่น... มึงหนีออกจากบ้านมาแต่แม่มึงยังส่งเงินให้ กูต้องทำงานเอง หาเงินเอง หนังสือก็ไม่ได้เรียน... คนแบบกูยังมีอนาคตอยู่อีกเหรอวะ” ร่างเล็กก้มหน้าลงอีกครั้ง... อายที่จะต้องสู้หน้าเพื่อนแล้วจริงๆ

  “กูแค่อายมากที่จะบอกใครว่ากูทำอย่างงี้แบบนี้ และกูก็กลัวว่าถ้ามึงรู้แล้วจะไม่คบกับกูอีก... กูเคยมีเพื่อนที่เช่าห้องด้วยกัน แชร์กัน กินข้าวด้วยกัน นอนด้วยกัน... แล้วพอมันรู้มันก็ย้ายมาอยู่ห้องนี้ แล้วตอนนี้มันก็ย้ายไปแล้ว... แล้วแบบนี้มึงคิดว่ากูจะกล้าบอกมึงเหรอวะ”

  “กูขอโทษ..” จงอินพูดเสียงอ่อย... มันก็จริงที่เจ้าตัวว่า ถ้าเค้ารู้แต่แรกว่าแบคฮยอนทำอาชีพนี้เค้าก็ไม่ทนคบเป็นเพื่อนหรอก

  “ช่างแม่ง.. มึงจะเลิกคบกับกูก็ได้นะ กูคงชินแล้ว...” ร่างเล็กพูดแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม่งเอ้ย.. อยากร้องไห้

  “แล้วมึงจะไปไหน” จงอินลุกขึ้นถามเพื่อนเสียงเขียว เค้าแค่หันไปเกาหัวแปบเดียวเอง ข้าวก็ยังไม่ได้กินตั้งแต่เมื่อวาน หิวจะตายห่า...

  “ไปห้องสิ จะอยู่ทำไม” แบคฮยอนเหมือนจะไม่สนใจแต่ก็หยุดเดินเพื่อนตอบคำถามเพื่อน...

  “กินข้าวไง.. มึงซื้อข้าวมาก็ต้องกินพร้อมกู หันมานั่งลงไวๆเตี้ยกูหิว” จงอินตอบอ้อมแอ้ม เกาแก้มเกาคาง... ขอสัญญาเลยว่าไม่ว่าจะยังไงก็จะไม่ทิ้งไอ้เตี้ยข้องห้องเด็ดขาด...

  แบคฮยอนหันมามองแบบงงๆปนดีใจ อย่างน้อยก็ยังมีจงอินที่เข้าใจเค้ามากที่สุดมั้ง... ยังไงก็ขอเชื่อเพื่อนก่อนก็แล้วกัน ก็ตอนนี้นอกจากไอ้ดำข้างห้องเค้าก็ไม่มีเพื่อนที่ไหน... แต่ต่อไปนี้คงไม่เหงาหมาแล้วมั้ง

   “กูแม่งรักมึงชิบหายเลยสัด” แบคฮยอนอมยิ้มน้อยๆแล้วเผลอพูดความคิดของตัวเองออกไป...

“มึงพูดเหี้ยไรงึมงำ”

“กูหิวข้าวชิบหายเลยสัด”

      “มึงทำมานานเท่าไรแล้ว” หลังจากที่กินข้าวเสร็จทั้งคู่ก็นอนลงที่เตียงเหมือนปกติ จงอินนอนคว่ำหน้าและหันหน้าไปมองเพื่อนตัวเล็ก แบคฮยอนนอนหงายเล่นเกมส์โทรศัพท์อยู่ชะงักเล็กน้อยกับคำถามเพื่อน...

  มาถึงขนาดนี้... คงไม่ต้องปิดมันแล้วแหละ..

  “กูทำมานานแล้ว ตั่งแต่อายุ 16 มั่งนะ... ตอนนั้นกูมาทำงาน เจ้าของร้านเค้าให้กูล้างจานอยู่หลังร้าน กูก็ทำไป.. วันนั้นลูกค้าเยอะมากเด็กเสิฟร์มันไม่พอเค้าเลยให้กูไปช่วยเสริฟ์ พอกูทำไปซักพักก็มีลูกค้าบอกให้กูไปคอยบริการโต๊ะเค้าเป็นพิเศษ กูก็ไม่รู้เนอะว่าเค้าจะซื้อกู กูคิดว่าเค้าเรียกไปเฉยๆแล้วเจ้าของร้านเค้าก็ให้กูไปไวไวอย่าให้ลูกค้ารอ... นั่นแหละครั้งแรกของกูเลย”

  “มึงว่ามันไม่แปลกอ่อวะ”

  “ตอนแรกกูก็กลัวๆ แต่พอลูกค้าเค้าพูดดีด้วย มันก็เลยยอมๆไป กูก็คิดด้วยแหละว่ามันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว... ยังไงกูก็ตัวคนเดียว”

  “เมื่อวานกูเห็นมึง...”

  “เออ กูลืมล็อคห้อง... เมื่อวานแขกพิเศษเค้าบอกว่าคิดถึงกูเลยมาหาแต่หัววัน”

  “กูไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูนะ”

  “ช่างแม่ง... แล้วมึงมีคนแบบเป็นหัวหน้าพวกมึงมั้ย.. ที่เค้าเรียกว่าแม่เล้าอะ ใช่มะ กูเรียกถูกหรือเปล่า”

  “ไม่มีหรอก.. กูทำงานเป็นเด็กเสริฟ์ ส่วนที่ขายอ่ะกูขายเอง เจ้าของร้านเค้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กในร้านขายตัวด้วย ถ้าเค้ารู้เค้าคงไม่ให้ทำงานต่อ... อีกอย่างเรารู้กันเองแค่ในกลุ่มเท่านั้น”

  “แสดงว่ามีคนอื่นอีกเหรอ”

  “มีพี่ที่เป็นอีกแคชเชียร์สองคน..”

  “มึงได้เงินเยอะมากเลยเหรอ... มันพอค่าใช้จ่ายมึงหรือเปล่า”

  “พอสิ ไม่งั้นกูจะบอกเหรอว่าเลี้ยงมึงได้”

  “เออ...เข้าใจแล้ว แล้วมึงไม่เหนื่อยเหรอ ไม่กลับไปนอนห้องของตัวเอง...”

  “กูไม่อยากนอนเตียงตัวเองเลยมึง กูสมเพชตัวเอง... ที่กูมานอนห้องมึงทุกบ่าเพราะเตียงมึงสะอาดกว่าเตียงกู... มึงไม่โกรธกูใช่มั้ยที่มากวนมึงแบบนี้ แต่ต่อให้มึงโกรธกูก็มานอนอยู่ดี...”

  “มึงมันแปลกคน” จงอินนอนอมยิ้มให้กับความคิดของเพื่อน.. เตียงเค้าเองก็ซักผ้าปูแค่ครั้งเดียวเองตั้งแต่ย้ายมา มันจะสะอาดซักเท่าไรกันเชียว

  ทั้งคู่นอนมองหน้ากันไป แต่ต่างคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง... ไม่มีเสียงพูดใดๆมีแต่ปฎิกิริยาของร่างกายที่ทำงานผิดปกติไป... จงอินรู้สึกถึงอัตราการเต้นที่ถี่รัวของหัวใจตนเอง ความต้องการอยากจะสัมผัสผิวกายของเพื่อนตัวเองสูงขึ้น ภาพหนังเมื่อวานฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัวจนต้องหันหน้าหนีอีกคนที่นอนมองตัวเองตาแป๋ว...

  มันไม่ใช่เวลาจะมาช้อนตามองนะ แบคฮยอน

  จงอินตั้งใจจะหันไปตวาดให้เพื่อนเตี้ยหุบยิ้ม แต่ดันพลาด... แบคฮยอนตั้งใจจะมองว่าจงอินเป็นอะไรทำไมถึงหันหน้าหนีตัวเอง ตั้งใจจะมองใกล้ๆแต่เพื่อนดันหันกลับมาพอดี... มันใกล้กันเกินไป...

  ความยับยั้งชั่งใจหมดลง... จงอินลอบมองริมฝีปากของเพื่อนตัวเล็กที่พูดเจื้อยแจ้วอยู่ใกล้หู...

ริมฝีปากแดงชุ่มชื้นนั่นน่าหลงใหลนัก...

  “มึงหันหน้า.. อื้อ..” ยังไม่ทันได้ถามจนจบประโยคด้วยซ้ำ... ปากแดงๆนั้นก็ถูกเพื่อนตัวเองบดจูบลงมาอย่างรุนแรง... ทำเอาหูอื้อตาลายไปหมด จากที่จะผลักออกดันกลายเป็นหงายหลังลงนอนตามเดิม...

  จงอินผลักเบาๆหันแบคอยอนยอมนอนเฉยๆและย้ายตัวเองมานอนทับอีกคนไว้ ขาเรียวของแบคอยอนอ้าออกให้จงอินแทรกตัวเข้ามาอยู่ตรงกลางโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากหนานั้นยังคงพร่ำจูบเรื่อยๆจนอีกคนเหมือนจะหายใจไม่ออกอยู่รอมร่อ หลังจากสัมผัสที่ลึกซึ้งถูกเปลี่ยนเป็นความหวาน... จงอินกูจูบแผ่วเบาก่อนจะผละออกมามองเพื่อนข้างห้อง...

  “กูหยุดตัวเองไม่ได้..” จงอินบอกในสิ่งที่ยังคาอยู่ในใจ .. ความต้องการลึกๆ ..

  “ช่างมัน” ร่างบางของแบคอยอนไล้นิ้วเรียวไปตามรูปปากหนาของคนด้านบน ก่อนจะกดย้ำๆที่ริมฝีปากหนานั้น...

ริมฝีปากจงอินหนาแบบผู้ชายแต่น่าหลงไหล... แต่ริมฝีปากของแบคฮยอนกลับปากเฉียบสีแดงสดน่าสัมผัส

  จงอินกดจูบที่นิ้วเรียวนั้นก่อนจะเปลี่ยนมาสัมผัสที่ไหปลาร้าสวย รอยจูบมากมายบนตัวแบคฮยอนถูกจงอินกดจูบทับจนเข้มกว่าเดิม มือหนาบีบเข้นไปทั่วร่างกายทั้งเอวคอด แขนเรียวและหน้าขาอ่อนกลมกลึง... เคยคิดเหมือนกันว่าครั้งแรกยังไงก็ต้องเป็นผู้หญิงหุ่นดีซักคนแต่ตอนนี้คนใต้ร่างก็หุ่นดีเหมือนกัน...

  ทั้งคู่ต่างถอดเสื้อผ้าของกันและกันออกจนร่างกายเปลือยเปล่า... จงอินเปลี่ยนไปนั่งพิงหัวเตียงไว้ มือหนาดึงรุดความเป็นชายตามความยาว สายตาเหลือบมองเพื่อนข้างห้องที่ก้มๆเลยๆหาถุงยากในกระเป๋ากางเกงที่ถูกโยนไว้ปลายเตียง ไม่นานแบคฮยอนก็กลับมานั่งบนหน้าท้องของจงอินอีกครั้ง... แบคฮยอนส่งถุงยากในมือให้อีกคนถือไว้...

  ร่างเล็กหันหน้าไปทางเดียวกัน จงอินจับบีบเอวเพื่อนของตัวเอง ชะโงกหน้ามามองว่าอีกคนจะทำยังไงต่อไป บางครั้งก็กดจูบลงไปที่หัวไหล่เนียนจบเกิดรอยแดง... แบคฮยอนหันไปรับจูบจากคนด้านหลังมือเรียวสวยรวบความแข็งขืนที่รอการปลดปล่อยของเพื่อนตัวเองและของตัวเองเข้าด้วยกัน มือเรียวจับมือข้างหนึ่งของจงอินให้กอบกุมความแข็งขืนนั้นเอาไว้พร้อมกันกับมือทั้งสองของตัวเอง... ก่อนจะสัมผัสรุดขึ้นลงเพื่อมอบความหวานให้แก่กัน

  จากอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นความร้อนแรง แรงบีบรูดสลับกันของจงอินทำให้แบคฮยอนตัวอ่อนปวกเปียก... ร่างเล็กเอนหลังพิกอกหนาไว้และบางครั้งก้กดจูบที่สันกรามสวยเมื่อจงอินเม้มปากแน่นเกิดไป...

  ไม่นานใอแบคฮยอนสัมผัสได้ว่าความสูขใกล้จะมาถึง มือเรียวก็ปัดมือของเพื่อนออกก่อนจะรูดขึ้นลงเพื่อลบสัมผัสของจงอินออกไป แบคฮยอนสบตาร่างสูงแน่วแน่ก่อนจะถดตัวลงไปนอนและถอดหายใจใส่แท่งเนื้อนั้น.. จนอีกคนอดจะส่งเสียงครางไม่ได้...

  แบคฮยอนร้ายกาจมาก...

  “อ่า.. แบคกูเสียว...”

  “มึงอ่อน...” ไม่รอช้าริมฝีปากบางก้มลงอมความเป็นชายนั้นทันที จงอินร้องครางดังขึ้นไปอีกเมือไอร้อนมากมายห่อหุ้มแท่งเนื้อนั้นไว้ บางครั้งร่างเล็กก็ถอนปากออกมาก่อนมือสวยจะรุดขึ้นลงเร็วๆหลายครั้ง บางครั้งก็อมกลับเข้าไปใหม่พร้อมกับปล่อยน้ำลายมากมายจนไปเยิ้มไปทั่ว...

  “แบค.. อ่า อ้า” จงอินสบตากับคนตัวเล็กพอดี แบคฮยอนช้อนตาขึ้นมองเพื่อนก่อนจะจงใจเม้มที่ส่วนหัว มือเรียวยังคงขยับขึ้นลงรัวๆและลิ้นเรียวยังคงหยอกล้อแค่ส่วนปลายเท่านั้นจนอีกคนแทบคลั่งหันหน้าหนีไปเอง...

  “อ้า..” เสียงทุ้มร้องเป็นครั้งสุดท้าย.. แบคฮยอนถอนริมฝีปากออกเมื่ออีกคนปล่อยน้ำรักออกมา ก้มหน้าลงไปคายใส่ความแข้งขืนนั้นที่ยังเด้งสู้มือไม่หยุดแม้ว่าจะปล่อยออกมาแล้วรอบหนึ่ง...

  “ถึกสัดกว่าจะออกมานะมึง...” มือเรียวยังคงสัมผัสแผ่วเบาเพื่อให้อีกคนได้ปลดปล่อยออกมา... ไม่นานแบคฮยอนคว้าถุงยางที่ยัดใส่มืออีกคนในตอนแรกเอาไว้มาแกะซอง จัดการสวมใส่ให้อีกคนด้วยปากและมือตามที่ชอบทำบ่อยๆ... จงอินดึงเพื่อนเข้ามาจูบจัดการจัดท่าทางให้อีกคนนอนหงายหน้า ลิ้นร้อนก้มลงไปกดจูบทั่วหน้าท้องเนียน... แหย่ลงไปในแอ่งสะดือสวยจนแบคฮยอนกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านอยู่หลายครั้ง...

  “อ่ะ อ่ะ.. อ่า.. จงอิน..” จงอินจับขาทั้งสองข้างของแบคฮยอนให้ตั้งฉากแยกออกช้าๆ ก่อนจะดึงมือของแบคฮยอนให้กดลงไปที่ช่องทางอ่อนนุ่มนั้น แบคฮยอนยกขาข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของเพื่อน นิ้วเรียวสองนิ้วผ่านเข้าไปในช่องทางนั้นอย่างคุ้นเคย กัดปากเล็กน้อยเมื่อรู้สึกอึดอัด..เหมือนภาพในวันนั้น ภาพที่จงอินเห็นในฝันเมื่อคืน...

  ไม่นานนิ้วเรียวก็ถอดออก จงอินกดส่วนปลายเข้าออกอยู่สามสี่ครั้งก่อนจะดันเข้าไปจนสุดในคราแรก... แบคฮยอนผวาเฮือกกอดไหล่อีกคนแน่น... จงอินกดจูบแลกน้ำลายกันอยู่พักใหญ่ เอวหนาขยับเข้าออกช้าๆเพื่อสร้างความคุ้นเคย.. ไม่น่าอารมณ์หวานก็แปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรง... จงอินขยับเอวเข้าออก เสียงหน้าขาตีกันดังระงมแข่งกับเสียงร้องคราง เสียงเรียกชื่อที่ต่างฝ่ายต่างพร่ำเรียกหากัน...

  “จงอิน.. จง อะ อา อิน...  อ่า ขยับอีก...”

  “แบค..อ่า แบค... สุดยอด”

  จงอินจับให้แบคฮยอนลุกขึ้นนั่งก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวนอนลง เพราะเปลี่ยนท่าไวเกิดไปทำให้สิ่งที่เชื่อมต่อกันหลุดออกมา.. แบคฮยอนจัดการประคองให้แท่งเนื้อตั้งขึ้นดดยมีจงอินคอยจับบั้นท้ายขาวเนียนนั้นให้แหวกออกก่อนจะกดลงไป... เมื่อใส่เข้าไปอีกครั้งก็ต้องสูดปากชมว่าแน่นจนจงอินยกยิ้มกดจูบอีกคนอยู่หลายที น้ำลายไหลออกมาจากปากเพราะแบคฮยอนขยับช่วงล่างเข้าออกรวดเร็วเกิดไป...จงอินลิ้มรสยอดอกสีหวานที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า... มืออีกข้างก็บีบคลึงไปทั่ว...

  “เหนื่อยเหรอ.. กูยังไม่สุดเลย...” จงอินถามคนที่นั่งซบไหล่ตัวเองอยู่ เมื่อกี้ยังขยับดีๆอยู่เลยทำไมตอนนี้ดันหยุดซะงั้น และที่สำคัญคือเค้ายังไม่เสร็จนี่สิ...

  “มึงขยับเองเหอะ กูเหนื่อยสัด..”

  “เออๆ ลุกๆ กูไม่อยากนั่ง” แบคฮยอนจับไหล่ของจงอินก่อนจะดันตัวเองขึ้น... จงอินไล่จูบแบคฮยอนก่อนจะพาให้อีกคนลุกขึ้นยืน โดยมีจงอินซ้อนอยู่ทางด้านหลัง... จงอินจับให้อีกคนท้าวแขนลงไปที่เตียงนอนโชว้แก้มก้นขาวเนียน ช่องทางสีสดถูกเติมเต็มอีกครั้ง... จงอินจับเอวของแบคฮยอนแน่นก่อนจะขยับเข้าออกตามจังหวะ...

  “มึง.. หุบขาหน่อย” จงอินสั่งและแบคฮยอนก็ทำตามอย่างว่าง่าย... เมื่อหุบขาเข้ามาทำให้ความคับแน่นนั้นมันแน่นเข้าไปอีก... จงอินกดจูบทั่วหลังเนียน ทั้งคู่ต่างเรียกชื่อของกันและกันแข่งกับเสียงหน้าขาทีกระทบกันอยู่... ไม่นานแบคฮยอนก็ทรุดลงไปนอนที่เตียงโดยมีจงอินนอนทับอีกที ร่างกายกระตุกเกร็งล่อยน้ำรักเลอะไปทั่วเตียง...

  “มึงสุดยอด” แบคฮยอนบอกจงอินเสียงอ่อย... “กูไม่เคยเอากับใครนานเท่ามึงมาก่อน...” แบคฮยอนนึกไปถึงแขกคนล่าสุดที่อ้อนจะมาหาเค้าที่ห้องให้ได้.. พอมาถึงก็พยายามจะล้วงๆควักๆเค้า.. แต่พอเอาเข้าปากขยับไม่กี่ทีก็ปล่อยออกมาเต็มไปหมด...

  “จริงดิ...” จงอินนอนหงาย รูดถุงยางทิ้งไปที่พื้นอย่างไม่ใส่ใจนัก

  “เออดิ”

  “ถ้ากูทำแบบมึงมั่งจะได้ปะวะ”

  “ทำอะไร...”

  “กูจะทำแบบมึงบ้าง... มึงต้องพากูไปทำงานด้วยเย็นนี้”

                                    TBC...

    Please wait for wb.03 ‘ Oh Sehun ‘

    “หลานหรือคู่ขากันแน่... ใครๆก็รู้ทั้งนั้นว่าอธิการบดีกินเด็ก”

“...”

work b*tch 00

' intro '

note" ตัวละครทั้งเรื่องถูกสร้างขึ้นมาจากจินตนาการของผู้เขียน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน