หลัง จากที่ปรับความเข้าใจให้ตรงกันแล้ว เซฮุนก็ได้ออกมานั่งจิบน้ำชายามบ่ายที่สวนส่วนพระองค์ด้านปีกซ้ายของปราสาท แห่งซีเนเวียร์ ทั้งองค์ราชินีและนางฟ้าทั้งสามผลัดกันเล่าเรื่องราวสนุกสนานให้เซฮุนฟัง อยู่ไม่ขาดปาก เสียงหัวเราที่องค์ราชินีอยากได้ยินมาแสนนาน สองมือกำลังหวีผมให้ลูกสาวคนสวยท่ามกลางหมู่ดอกไม้บานนานาพันธุ์ที่นัดกัน รวมตัวบานต้อนรับแสงอาทิตย์และกษัตริย์ที่ผลัดถิ่นมานานแสนนาน. .
แสงแดดที่ส่องน้อยนิดผ่านผิวขาว ชุดสีแดงที่ขับผิว ใบหน้างดงามท่ามกลางดอกไม้... สวยงามทั้งแม่และลูก กว่า เจ้าชายจงอินที่อาสาออกมาเสริฟน้ำชาจะได้สติก็ตอนที่ราชินีฮยอนอาตบที่ไหล่ สีดังสนั่น เจ้าชายเบ้หน้าแกล้งเล็กน้อย.. เอาจริงๆไม่ได้เจ็บเลยแต่อยากอ้อนแม่บ้างเพราะแอบเห็นเซฮุนอ้อนองค์ราชินีเจ สสิก้าแล้วก็น่ารักดี
“ข้า ขอคุยกับท่านสักครู่ได้หรือไม่” องค์ราชินีเจสสิก้าถามทันทีที่เห็นเจ้าชายจงอินเดินมาคู่กับราชินีฮยอนอา ยิ้มให้กับเจ้าชายจงอินอย่างเป็ยมิตรก่อนจะลูบผมลุกสาวคนสวยที่นั่งอยู่ข้าง ตัว
“เชิญ ด้านนี้ดีกว่าเพคะ” องค์ราชินีผายมือไปด้านของแปลงกุหลาบ และองค์ราชินีเจสสิก้าก็พยักหน้ารับ “เดี๋ยวแม่มานะลูก.. อยู่กับพี่เค้าไปก่อน” หอมแก้มนิ่มเสียฟอดใหญ่ก่อนจะเดินตามองค์ราชินีฮยอนอาไปอีกด้านหนึ่ง. .
เมื่อ อยู่กันสองคนแล้ว องค์ราชินีเจสสิก้ากล่าววาจาขอบคุณออกมาจากใจจริงๆ ซึ่งอีกคนก็ยิ้มรับอ่อนหวาน “ขอบคุณท่านมากที่ช่วยดูแลบุตรของเรา”
“ไม่ เป็นไรกระหม่อม หม่อมฉันยินดีช่วย” องค์ราชินีฮยอนอาที่ถือศักดิ์ต่ำกว่าก้มหัวย่อเข่าตอบอย่างนอบน้อม “แต่จากที่หม่อมฉันได้ยินมา. . ถ้ากษัตริย์ดงเททราบ...”
“เค้าจะต้องไม่รู้ถึงเรื่องนี้... เค้าจะต้องไม่รู้ว่าเซฮุนกลับมา”
“หม่อมฉันจะไม่บอกใครเพคะ”
“ถ้าเราฝากให้ท่านช่วยดูแลเซฮุนแทนเราก่อนได้หรือไม่ อย่างน้อยก็จนกว่าอิมพีเรียลคอลเลจเปิดเทอม”
“ตามพระประสงค์กระหม่อม อย่างไรเสียบุตรของเราก็ต้องเข้าเรียนที่นั่นเช่นเดียวกัน”
“เรื่อง ค่าใช้จ่ายต่างๆเราจะจัดเตรียมเอาไว้ให้และส่งมอบมาให้ท่านผ่านของบรรณาการ อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้นอกจากท่านและบุตรของท่าน ท่านรู้ใช่หรือไม่ว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับเซฮุนแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะไม่ปล่อยผ่านไป”
“...หม่อมฉันทราบดีเพคะ ...”
“ดูแลบุตรแห่งเราให้ดี ข้าไว้ใจเจ้า...”
“... ตามพระประสงค์เพคะ ...”
หลัง จากที่ทั้งคู่เดินแยกไปคุยกันอีกทาง เจ้าชายจงอินก็นั่งลงข้างหญิงสาวพลางมองไปรอบๆเพราะไม่เข้าใจว่าหญิงสาวคุย กับใคร แต่เมื่อมองไม่เห็นใครก็หันมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย ใบหน้าหวานกำลังยิ้มแก้มปริให้กับตนเอง แววตาใสสีม่วงใสช่างสดใสเสียเหลือเกิน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว “ใบหน้าเจ้าสดใสยิ่งนักในวันนี้...”
“ไม่รู้สิ มันสบายใจมากเลย...”
“ถ้าเจ้ากลับไปกับองค์ราชินีเจสสิก้า ข้าจะได้เจอเจ้าอีกหรือไม่...”
“...” คำถามที่เซฮุนไม่เคยคิดและเตรียมคำตอบเอาไว้ล่วงหน้าถึงกับนิ่งไป แค่คิดว่าต้องไม่ได้เจอจงอินอีกมันก็หวิวแปลกๆ ความรู้สึกนี้คือเสียใจใช่หรือเปล่า. . “ไม่รู้เหมือนกัน”
“เจ้าจะเสียใจหรือไม่ที่จะไม่ได้เจอกันอีก... แต่สำหรับข้า ข้าเสียใจนะ แค่คิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าเจ้าแล้วข้าก็ใจสั่นไปหมด” มือร้อนเกี่ยวปอยผมให้ทัดหูของหญิงสาว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกำลังสั่นระริกจนเซฮุนต้องยกมือขึ้นมาสัมผัสแผ่วเบา เปลือกตาสีมุกหลับลงรับสัมผัสจากนิ้วเรียว..
“เสียใจสิ เราคิดเหมือนจงอินนั่นแหละ”
“งั้นก็อย่ากลับไป อยู่กับข้าที่นี่.. นะ” เอ่ยจากใจ แม้จะแผ่วเบาในคำสุดท้ายแต่ทุกคำล้วนออกมาจากใจจริงๆ
“ข้าคงขอมากไป... เจ้าคงชอบชาจัสมินนี้ กลิ่นหอมอบอวนยิ่งนัก” เทชาส่งให้สาวสวยข้างกาย พยายามกลบกลื่นแววตาวูบไหว ดีแล้วถ้าเซฮุนกลับไปกับแม่ที่ไม่ได้เจอกันมานาน... แต่เราเองก็ไม่อยากให้กลับไปเลย ไม่เลยซักนิดเดียว
“ข้า ขอไปดูมังกรขององค์ราชินีเจสสิก้าก่อน ฝากเจ้าบอกท่านแม่ของข้าด้วย” ลุกขึ้นเดินหนีไปทันที แม้ว่าเซฮุนจะเรียกให้เจ้าชายจงอินหันมาคุยกับตนให้รู้เรื่องก่อนแต่ก็ไม่ เป็นผล ไหนบอกว่าเสียใจไง ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็คิดเองเออเองแล้วก็งอนเดินหายไปซะอย่างนั้น เซฮุนหันมามองนางฟ้าทั้งสามตาปริบ มือเรียวยกขึ้นเกาท้ายทอยอย่างงงๆ
“เป็น เจ้าชายที่ขี้งอนมากเลยเพคะ” นางฟ้าทิฟฟานี่บอกก่อนจะแอบเสกมงกุฎดอกไม้สีชมพูหวานบนหัวของเซฮุนตัวน้อย เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของเซฮุนรับกันได้ดีกับมงกุฎดอกไม้สีชมพูหวานแหวว
“ข้าว่าสีเหลืองสดใสกว่า” นางฟ้าแทยอนเสกให้มงกุฎดอกไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนสวยงาม
“ข้าว่าสีขาวท่านพี่” นางฟ้าซอฮยอนเสกให้มงกุฎดอกไม้เปลี่ยนมาเป็นสีขาวสะอาดตา ...
แต่ นางฟ้าทิฟฟานี่ไม่ยอมแพ้เสกให้กลายเป็นสีชมพูดังเดิม ส่วนนางฟ้าแทยอนพอสอบโอกาศก็แอบเสกให้เป็นสีขาว เมื่อเซฮุนเห็นกว่าทะเลาะกันอย่างน่ารักของเหล่านางฟ้าก็หัวเราะเสียงใส นางฟ้าทั้งสามยังผลัดกันเสกเปลี่ยนสีเป็นมงกุฎดอกไม้ที่ตนเองชอบอยู่อย่าง นั้น...
“พวก เจ้าทำอะไรกับลูกของเรา” องค์ราชินีแสนสวยกลับมาเห็นลูกสาวถูกรายล้อมไปด้วยมนต์ตราวิบวับหลายสีก็ ตกใจร้องเรียกเสียงดัง พอเหล่านางฟ้าทั้งสามได้ยินก็ตกใจเสกเปลี่ยนสีดอกไม้พร้อมกันจนมงกุฎดอกไม้ ของเซฮุนมีทั้งสีชมพู ทั้งสีขาวและสีเหลือง... “ข้าถามไม่ได้ยินหรือ”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พวกพี่เค้าช่วยเสกมงกุฎดอกไม้ให้หนูนิดหน่อย แต่ตกลงกันไม่ได้ซักทีว่าจะเป็นสีอะไรดี”
“แล้ว บุตรชายของกระหม่อมล่ะเพคะ” องค์ราชินีฮยอนอาถามบ้าง เซฮุนยิ้มหวานตอบออกไปอย่างน่ารัก “เค้าบอกว่าจะไปดูมังกรแล้วก็เดินหายไปเลยค่ะ”
“ทำไม ถึงกลับเร็วจังเลยคะ ไหนบอกว่าพึ่งจะเจอหนูแต่ว่าจะทิ้งหนูไปอีกแล้ว” เซฮุนบอกในขณะที่เดินมาส่งองค์ราชินีแสนสวย ใบหน้าหงิกงอไม่พอใจเมื่อรู้ว่าองค์ราชินีต้องกลับในคืนนี้... ทั้งๆที่พึ่งเจอกันได้คุยกัยแค่วันเดียวแต่เซฮุนกลับรู้สึกผูกพันธ์กับคนตรง หน้า กลายเป็นว่าไม่อยากห่างไปไหนเลย... อยากอ้อนมากกว่านี้
“แม่ไม่ได้ทิ้งลูกไปไหน แม่ต้องไปเตรียมตัวต้อนรับเจ้า...”
“แล้วจะ ไม่พาหนูไปด้วยเหรอ” เอียงคอถาม นายทหารมากมายที่แอบมองเซฮุนตัวน้อยต้องรีบก้มหัวลงทันทีเมื่อพบสายตาไม่พอ ใจจากองค์ราชินีแสนสวยและเจ้าชายจงอินที่กำลังลูบหลังเจ้ามังกรสีแดงเพลิง ไม่ไกลกัน...
“มี เรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในระหว่างที่เจ้าไม่อยู่... แม่ต้องกลับไปสะสางให้เรียบร้อยก่อนที่จะมารับเจ้าไปอยู่ด้วยกัน” ลูบแก้มนิ่มด้วยความรัก “แม่รักเจ้าเหนือสิ่งอื่นใด”
“หนูก็รักแม่เหมือนกัน...”
“อยู่ ที่นี่ทุกคนจะดูแลเจ้าอย่างดี เจ้าจะปลอดภัย” ดึงลูกน้อยเข้าสู่อ้อมกอด แม้ว่าการกลับไปครั้งนี้คงมีเรื่องราวมากมายรออยู่.. แต่ขอรับรู้คนเดียวดีกว่าปล่อยให้ลูกรู้เรื่องนี้ด้วย... และถ้าทุกอย่างยังคงอยู่ในมือของทงแฮแบบนี้ เหมือนพาลูกไปตาย องค์ราชินีเจสสิก้าไม่ได้คำนึกถึงตัวเองเลยแม้แต่น้อย ในใจนึกเป็นห่วงแต่ลูกคนเดียวเสียมากกว่า
“เอาล่ะ แม่ต้องไปแล้ว... แม่รักลูกนะ”
ยืน โบกมือลาผู้เป็นแม่ อดไม่ได้จะร้องไห้คิดถึง.. เพียงแค่ได้พูดคุยกันแค่วันเดียวก็ยังรู้สึกโหยหาสัมผัสอบอุ่นมากมายขนาดนี้ เซฮุนได้ได้แต่ยืนมองมังกรสีแดงเพลิงหายไปในท้องฟ้ากว้าง รู้สึกในใจลึกๆว่าเหมือนโดนทิ้ง ข้างกายมีเจ้าชายจงอินที่ยืนอยู่ ข้างกัน ใบหน้าคมลอบมองหญิงสาวตัวเล็กข้างกาย ดวงตาที่เคยสดใสกลับมาเศร้าหมองเสียจนคนแอบมองรู้สึกตามไปด้วย ...
“องค์ราชินีจะต้องมารับเจ้าแน่นอน... องค์ราชินีตามหาเจ้ามากว่ายี่สิบปี อย่างไรเสียที่ท่านตัดสินใจเช่นนี้คงมีเหตุผล”
“อืม” พยักหน้ารับด้วยความเหงาหงอย อ้อมแขนแกร่งดึงหญิงสาวข้างกายมากอดแนบอก สองมือลูบผมนิ่มและแผ่นหลังเล็กที่สั่นเล็กน้อย... “อย่าเสียใจไปเลย ข้าอยู่นี่แล้วทั้งคน...”
“ฮึก.. แม่จะกลับมารับเราใช่ไหมจงอิน” สองมือกอดเข้าที่เอวหนาซบหน้าลงที่ไหล่กว้าง
“องค์ราชินีจะต้องกลับมารับเจ้าแน่นอน...”
ข้าจะทำตามคำที่ท่านขอให้ดีที่สุดองค์ราชินีเจสสิก้า คำมั่นสัญญานี้จะเป็นเหมือนตัวแทนแห่งเรา... “ข้าจะดูแลบุตรของท่านด้วยชีวิต ข้าขอสาบาน...”
“เจ้า ไปไหนมา” น้ำเสียงกระโชกดังขึ้นทันทีที่ขาเรียวก้าวเข้าสู่ห้องบรรทมบนหอคอยสูง องค์ราชินีเจสสิก้าทำเพียงแค่ปรายตามองเท่านั้น “เรื่องของข้า”
“อย่า ทำให้ข้าโมโห” ก้าวเข้ามาประชิดตัวก่อนจะคว้าเข้าที่ท่อนแขนเรียว แรงบีบเพราะความโกรธทำให้เกิดเป็นรอยแดง องค์ราชินีหมดแรงที่จะขัดขืนยืนมองหน้ากษัตริย์ดงแฮนิ่ง ในแววตาสวยไม่มีความปราณีมอบให้ ไม่นานกษัตริย์ดงแฮก็ต้องปล่อยมือออกเพราะความเย็นที่บาดผิว
“อย่า มาแตะต้องตัวข้า” น้ำเสียงเรียบนิ่งกล่าวในสิ่งที่ตนไม่คิดว่าจะทำ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาความเศร้าที่ต้องพรากจากคนรักและลูกทำให้ไม่อยากจะ ใช้ชีวิตอยู่ต่อไป พลังที่ถูกฝังเอาไว้ใช้ได้เพียงแค่ป้องกันตัวเช่นเสกหิมะแช่แข็งใส่คนเท่า นั้น และไม่มีประโยชน์ที่จะสาปแช่งคนอื่นเพราะความโกรธน้อยใจของตัวเอง แต่ครั้งนี้ในเมื่อรู้แล้วว่าลูกยังมีชีวิตอยู่พลังบางอย่างก็ถูกกระตุ้นออก มา...
พลังที่อยากจะปกป้องคนที่รัก
“ท่านเจ็บแค่นี้ไม่เท่ากับที่ข้าเจ็บหรอก ออกไปจากห้องของข้า...”
“หึ.. แม้เจ้าจะไม่บอกว่าเจ้าไปไหน ไปทำอะไร แต่ข้าจะบอกเจ้าไว้เลยว่าเจ้าไม่มีวันหนีข้าไปได้”
“งั้นข้าก็จะบอกท่านว่า.. ข้าจะหนีท่านไปให้ไกล ข้า สาบาน” สิ้นคำพูดลมพายุมากมายก็หมุนวนรอบตัวของกษัตริย์ กำแพงน้ำแข็งสูงกั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง ความหนาวเย็นที่คนธรรมดาไม่สามารถทนได้ นายทหารและสาวใช้ในปราสาทได้แต่ยืนสั่นหนาวอยู่อีกด้านของกำแพงสูง และสุดท้ายหอคอยทั้งหอก็ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง
การ ฆ่าคนธรรมดาเช่นกษัตริย์ดงแฮนั้นง่ายนิดเดียว.. เพียงแต่พันธะสัญญาระหว่างพ่อขององค์ราชินีและกษัตริย์ดงแฮนั้นที่เหมือนการ ฉุดรั้งคนสองคนไว้ พันธะที่ว่านางไม่สามารถฆ่ากษัตริย์องค์นี้ให้ตายได้ .. ถ้านางทำร้ายพลังของมันจะสะท้อนกลับมาที่ตัวนางเอง องค์ราชินีก้มมองฝ่ามือที่แสบแดงเช่นเดียวกันกับกษัตริย์ดงแฮ ... “แม่ทนได้เพื่อลูก”
หลับตาลงเพ่งสมาธิ นึกถึงพี่ชายสายเลือดเดียวกัน... “ท่านพี่ช่วยน้องด้วย”
ป่าต้องคำสาป ฮิลฟอเรสต์...
ป่า ชื้นที่มีต้นไม้ไร้ใบตั้งอยู่ห่างกันแลดูน่ากลัว ต้นไม้ใหญ่เศร้าสร้อยเหลือเพียงแค่กิ่งก้านและดูดน้ำได้เพียงใต้ดินเท่านั้น ที่ยังทำให้ทรงตัวได้อยู่ ไร้ซึ่งใบไม้ มีแต่ดินชื้นแชะเหม็นอับน้ำคลำ... ป่าที่ไม่มีใครแม้แต่จะเดินเข้ามาสำรวจ แต่ยังมีพรานหนุ่มหลายคนที่ชอบความท้าทายเข้ามาเดินป่าแต่มักจะกลับไปด้วย อาการที่ไม่ปกติ บางคนร้องไห้ไม่หยุด บางคนพูดจาไม่รู้เรื่อง บางคนซึมเศร้า... และบางคนไม่ได้กลับออกมา
บาง คืนที่ลมหนาวหิมะพัดผ่านต้อนไม้กรีดร้องโหยห้วนเสียงดังเสียจนชาวบ้านในหมู่ บ้านใกล้เคียงต้องรีบเข้าบ้านหลบหนี สองมือปิดหูหนีเสียงกรีดร้องแหลมเล็ก... ต้นไม้กำลังร้องไห้... บางคนบอกว่าเป็นเสียงของปีศาจร้ายรอการปลดปล่อย บางคนบอกว่ามีสิ่งชั่วร้ายถูกปิดตายอยู่และเรียกร้องรอการปลดปล่อย... แต่ความจริงแล้วนั้นยังไม่ได้รับการพิสูจน์...
“ท่าน ต้องช่วยข้า...” ชายหนุ่มคลุมผ้าตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าเหลือเพียงแค่ดวงตาคมทรงเสน่ห์เท่า นั้น ภายในบ้านไม้พุผังจะล้มแหล่มิล้มแหล่นั้นเป็นที่ซ่อนตัวของหญิงแก่นางหนึ่ง ใบหน้าเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลา จมูกงองุ้มเช่นแม่มดใจร้ายในนิทานก่อนนอน หลังค่อมเตี้ยอืดอาด
“...” หญิงแก่เพียงแค่เงยหน้ามองผู้มาเยือนเท่านั้น แม้จะรู้อยู่ว่ายังไงคนๆนี้ก็ต้องมาหาเพื่อขอความช่วยเหลือ...
“ที่ท่านบอกว่าเด็กนั่นยังไม่ตาย ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน” ถามด้วยน้ำเสียงร้อนลน
“...” หญิงแก่ยังคงสนใจหม้อยา เมื่อเห็นว่าเดือดได้ที่แล้วก็ตักใส่แก้วขึ้นดื่ม ไม่นานผิวหนังที่เคยเหี่ยวย่นก็กลับมาเต่งตึง ริมฝีปากแดงเฉียบวาววับเช่นวันวาน พลิกสองฝ่ามือขึ้นมองแล้วยกยิ้มอย่างพอใจกับสูตรยาคืนความสาวสูตรใหม่ที่ตน เองได้คิดขึ้นมา “ลองซักหน่อยไหมเจ้าชาย”
“ข้า ถามเจ้าอยู่..” ปัดแก้วน้ำสีข้นที่กำลังเดือดอย่างไม่ใยดี หญิงแก่ที่กลายเป็นสาวงามทำเพียงมองตามแก้วยาที่แตกบนพื้น แม้จะไม่พอใจแต่นางก็ยังนิ่งเฉย
“อย่าเสียงดังใส่ข้าเจ้าชาย” น้ำเสียงแหลมเล็กและริมฝีปากบางที่ยกยิ้มอย่างเหยียดหยาม คนตรงหน้านางคือคนโลภที่ไม่รู้จักพอ
“ลอง ถามกระจกบานนี้ดูสิเพคะ” หญิงแก่ชี้ไปที่กระจกบานใหญ่ที่ล้อมกรอบไปด้วยไม้สักสีทองลายเงาสวย กระจกขนาดใหญ่เท่าตัวคนจริงๆ เจ้าชายที่ยืนนิ่งช่างใจเพราะกลัวแต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะกำจัดเซฮุนให้ตายไป เมื่อด้านมืดมีอิทธิพลมากกว่าด้านสว่างทำให้เจ้าชายเดินไปยืนอยู่ตรงหน้า กระจกบานใหญ่ โดยมีหญิงแก่ยืนอยู่ด้านหลัง ไม่นานกระจกแบนราบก็กลายเป็นหน้าคนยื่นออกมา...
“อยู่ ไกลแสนไกล อยู่ในที่ที่อบอุ่นปลอดภัย นั่งอยู่ท่ามกลางดอกไม้งามสีแดงและหิมะหนา” คำตอบที่ยืนยันว่าเซฮุนกลับมาแล้วทำให้เจ้าชายต้องคิดหนัก... “มันกลับมาจริงๆด้วย”
“ข้าช่วยท่านได้เจ้าชาย...”
“จง อินดูสิ แม่ส่งจดหมายมาหาเราด้วย” เซฮุนเดินเข้ามาในห้องนอนหลังจากที่ได้รับจดหมายจากนกฮูกที่บินวนอยู่ด้าน นอก เมื่อแกะดูแล้วพบว่าผู้เป็นแม่ส่งมาก็อมยิ้มหวาน เป็นครั้งแรกที่เซฮุนได้รับจดหมายจากนกฮูกแบบนี้และยังเป็นจดหมายจากแม่ด้วย ทำให้อดจะตื่นเต้นไม่ได้ ...อย่างนี้ต้องอวด
“หืม” เจ้าชายขี้เซาที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงกว้างเงยหน้าขึ้นมามอง น้ำเสียงของหญิงสาวที่ดูจะตื่นเต้นไม่น้อย กระดาษแผ่นเล็กๆส่ายไปมาตรงหน้า ไม่นานเซฮุนก็ล้มตัวนอนอยู่ข้างกัน...
“แม่ถามว่าสบายดีไหม.. ค่ะหนูสบายดี อยู่นี่คนที่นี่ใจดีมากเลย มีจงอินอยู่ข้างๆไม่ค่อยเหงาเลย สนุกสุดๆ เมื่อวานจงอินพาไปเล่นหิมะที่สวยดอกไม้ด้วยน้า... แม่บอกว่าเดี๋ยวจะส่งของมาให้ ของอะไรอ่ะ อ่อยังอ่านไม่จบ เสื้อผ้ากับของขวัญ มีเรื่องเรียน เรียน เรียนอะไรอ่ะจงอิน...”
“ก็หนังสือที่ต้องใช้เรียนไง”
“อ่าว อ่อแม่เคยบอกอยู่ว่าเดี๋ยวต้องไปเรียน”
“อิมพีเรียลคอลเลจ เราสองคนต้องเข้าเรียนที่นั่น เดี๋ยวใกล้เปิดเทอมข้าจะพาเจ้าไปซื้อของใช้ เราต้องไปอยู่หอที่นั่น...”
“เรา ไปธารน้ำกันไหม” เซฮุนเก็บจดหมายขององค์ราชินีใส่ไว้ในกระเป๋าข้างเตียง หันมากระพริบตาอมยิ้มใส่เจ้าชายที่นอนอยู่ข้างกัน “ที่จงอินเคยบอกไว้ไง ช่วงนี้หิมะไม่ค่อยตกแล้วน้ำไม่เย็นมากหรอกเนอะ”
“อือ อยากออกไปข้างนอกบ้าง ดูสิหิมะก็ไม่ค่อยตกแล้ว นะนะจงอินนะ เราออกไปเล่นน้ำกันเถอะ” จงอินได้แต่ถอนหายใจ เซฮุนชอบทำให้เขินจนเหนื่อย อดไม่ได้จะหยิกแก้มจนอีกคนร้องเสียงหลง “เอาสิ ข้าก็ลืมไปว่าเจ้าเป็นกระต่าย เจ้าคงอยากไปกระโดดเล่นในป่า เก็บของสิกระต่ายน้อยไปเดินเล่นกัน”
พอ รู้ว่าเจ้าชายจงอินจะพาไปเล่นน้ำ เซฮุนก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้... บางครั้งก็รีบเดินจนลืมเจ้าชายไว้เบื้องหลังและพอหันมามองเจ้าชายจงอินก็ทำ ท่าเดินไปเรื่อยๆ ขัดกับอารมณ์ของอีกคนมากมาย เซฮุนที่เห็นแบบนั้นก็เดินไปจูงมือเจ้าชายให้มาเดินอยู่ข้างกัน...
จาก ที่เดินตามกันก็กลายเป็นเดินจับมือกัน... เจ้าชายจงอินกุมมือบางไว้แน่บแน่น ความอบอุ่นที่ได้รับส่งผลให้หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ...
“เรา จะไม่ขี่ม้าไปเหรอ” ถามเมื่อเดินผ่านคอกของม้ามาได้ซักพัก ม้าหลายตัวกำลังนอนหลับคงมีแต่เจ้าบ๊อบที่ดูจะจำร่างบางได้ เพราะมันร้องเรียกจนเซฮุนต้องหันไปโบกมือทักทาย
“ธาร น้ำที่ข้าจะพาเจ้าไปมันไกล... เราต้องไปด้วยมังกรแทน ข้าตั้งใจว่าจะพามันไปเล่นน้ำบ้าง ก่อนหน้านี้หิมะตกหนาเดี๋ยวมังกรน้ำของข้าจะขาดใจตายเสียก่อน”
มังกร อีกแล้ว... ถ้าได้กลับไปจะเล่าให้พ่อกับแม่และพี่แบคฮยอนฟัง เซฮุนกำลังจะได้ขี่มังกรเชียวน้า... เล่าให้คนอื่นฟังเค้าจะหาว่าเราบ้าไหมเนี่ย...
เมื่อ เดินเข้ามาในบ่อน้ำกลางสวนผักมากมาย กองผักและผลไม้พวกฟักทองผลขนาดใหญ่ถูกวางกองไว้คู่กัน ซักพักจงอินก็เดินเข้าไปตีน้ำในบ่อพร้อมกับผิวปากเรียก... ไม่นานมังกรตัวใหญ่ยาวก็ผงกหัวขึ้นมาพ้นน้ำ เมื่อเห็นว่าเจ้าชายจงอินเรียกตนเจ้ามังกรก็ดี้ด้า ดำผุดดำไหว้อยู่ในน้ำจนละอองน้ำมากมายกระเด็นมาโดนเซฮุน หัวของเจ้ามังกรคลอเคลียอยู่ที่ฝ่ามือหนาเรียกเสียงหัวเราะจากผู้เป็นนาย...
“นี่มิคาเอล...” ชี้นิวมายังหญิงสาวที่ยืนอ้าปากอยู่ไม่ไกลกัน “นั่นเซฮุน... รู้จักกันไว้สิ มิคาเอลนิสัยดีนะ”
“สวัสดี..” เซฮุนโบกมือให้ เจ้ามังกรร้องเสียงหลงหันมามอง ซักพักก็หันไปอ้อนจงอินต่อ...
“เดี๋ยวขี่มิคาเอลไปก็แล้วกัน เพราะธารน้ำนั้นไกลแล้วมิคาเอลก็จะได้ไปเที่ยวด้วย... อยู่แต่ในบ่อคงเบื่อแย่ใช่ไหมล่ะ”
“มานี่สิเซฮุน...” เจ้าชายใจดียื่นมือไปหาเซฮุน... “มิคาเอลเรียบร้อยขนาดนี้ เจ้าจะกลัวไปทำไมกัน”
กว่า จะกล้าเดินไปข้างหน้า เซฮุนก็ลอยหวือไปตามแรงดึงของมือหนา สองมือตระกองกอดหญิงสาวเอาไว้แนบอก ช่างบอบบางเหลือเกินแค่กระตุกนิดเดียวก็ถลาล้มใส่อกซะขนาดนี้ เจ้าชายยิ้มมุมปากเมื่อได้กลิ่นหอมดอกกุหลาบเฉพาะตัวของหญิงสาว เมื่อได้สบตาร่างหนาใบหน้าก็เกิดริ้วแดงลามไปถึงใบหู...
ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจ...
“อืม...” เซฮุนพยักหน้ารับสองสามครั้งก่อนจะทาบมือลงด้านข้างลำคอยาวของมังกรตัวสีฟ้า อมเขียว สัมผัสเมือกเกล็ดเปียกแฉะบวกกับความตกใจทำให้ต้องชักมือกลับอย่างรวดเร็ว... ไม่นานเจ้าชายก็จับมือเรียวให้ไปวางไว้ที่ตำแหน่งเดิมอีกครั้ง มือหนาวางทับมือบาง แผ่นหลังเล็กแนบชิดอกแกร่งเพราะแรงกระชับที่เอว ลมหายใจร้อนรินรดอยู่ที่ริมใบหู...
“มัน น่ารักนะ” กดจูบแผ่วเบาให้คนน่ารักเขินเล่น ยากที่จะหักห้ามใจยิ่งนักเมื่อได้กลิ่นหอมหวานอยู่ใกล้เช่นนี้ เซฮุนนอกจากจะเหมือนกระต่างนุ่มนิ่มแล้ว ยังมีกลิ่นหอมดอกไม้ที่ซะหอมไปทุกครั้งที่อยู่ใกล้ อยากจะกระชับให้สาวเจ้าอยู่ในอ้อมกอดนานเท่านาน...
“อืม”ด้าน เซฮุนที่รู้สึกถึงแรงกดจูบเบาๆที่ใบหูเล็ก แก้มนิ่มพลันขึ้นริ้วแดงร้อนจนกลัวว่าจะระเบิดออกมา ยอมให้ชายหนุ่มกอดอยู่นานสองนาน ...
“น่ารักเหมือนเจ้านั่นแหละ”
พลาดที่เดินตกหลุมที่นายพรานขุดไว้ด้วยความเต็มใจ
การ ขี่มังกรครั้งแรกเป็นอะไรที่ตื่นเต้นและเร้าใจเซฮุนมากที่สุด เจ้าชายจัดท่าอุ้มให้หญิงสาวนั่งด้านหน้าของตนเอง สองมือจับตรงปลอกคอของมังกรเอาไว้แน่น มังกรสีเขียวอมฟ้าตัวใหญ่ใส่ปลอกคอหนังสดสีแดงช่างตัดกับสีผิว เมื่อจัดท่านั่งเรียบร้อยแล้วเจ้าชายก็สั่งให้มิคาเอลขึ้นบินและตรงไปยังธาร น้ำ ในขณะที่เซฮุนตกใจจนเผลอกรีดร้องเสียงดังหลายครั้ง แต่จงอินกลับหัวเราะชอบใจบอกให้มิคาเอลบินไวๆ ริมฝีปากหนาพร่ำบอกแต่ความดีความชอบของเจ้ามิคาเอลว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้ จนเซฮุนหมั่นใส้และตีที่ข้อมือหนาอยู่หลายครั้ง และกว่าจะมาถึงธารน้ำเซฮุนก็เหนื่อยอยู่คนเดียว...
มิ คาเอลพาเจ้านายและสาวสวยลงบนพื้นดินริมธารน้ำ เมื่อเซฮุนและเจ้าชายลงจากหลังเรียบร้อยแล้ว มิคาเอลก็เดินต้วมเตี้ยมลงไปเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเงียบสงบกลางป่า มีแต่เสียงน้ำและเสียงนกร้องที่ขับกล่อมเพลงประสาน เสียงของนกน้อยที่ร้องต้อนรับยามมีแขกเข้ามาเยี่ยมเยียนสถานที่แห่งนี้ ไพเราะและทำให้เซฮุนที่ไม่เคยมารู้สึกสนุกและผ่อนคลาย ธารน้ำที่เจ้าชายจงอินพาเซฮุนมาเล่นน้ำนั้นอยู่บนภูเขาสูงเพราะเป็นต้นน้ำ น้ำตกไหลลงมาเป็นม่านสวยงาม รุ้งกินน้ำพาดผ่านม่านน้ำตกสวย น้ำสีเขียวมรกตสวยงามเห็นโขดหินเล็กๆ ... เจ้าชายลอบมองหญิงสาวที่วันนี่ใส่ชุดสีทองปักเลื่อมสวย ยามเลื่อมมุกส่องแสงล้อดวงอาทิตย์ยิ่งขับให้ผิวขาวดูมีราศีน่าจับตามองเป็น ที่สุด วันนี่เซฮุนสวยมาก สวยสมกับที่เป็นบุตรเพียงคนเดียวขององค์ราชินีหิมะที่ขึ้นชื่อว่าความงาม นั้นไม่แพ้สาวใด...
“ครั้ง แรกที่ข้าได้ขี่มิคาเอล มันพาข้ามาที่นี่.... มาถึงมิคาเอลก็ลงไปนอนเล่นน้ำแบบนี้ น้ำที่นี่อุ่นและช่วยให้ข้าผ่อนคลายยามข้าเบื่อหรือมีเรื่องให้คิดมากมาย”
“...” สถานที่สวยงามแบบนี้... จงอินเคยพาสาวมาเที่ยวหรือเปล่านะ
“ข้าไม่เคยพาใครมาที่นี่หรอก แค่คิดว่าอยากหาที่สงบๆอยู่คนเดียวบ้าง แต่เจ้าเป็นคนแรกนะที่ข้าอยากจะพามา”
“...” เซฮุนได้แต่ยืนงง ทำไมถึงรู้อ่ะว่าคิดอะไรอยู่...
“ข้าไม่ชอบให้ใครมาวุ่ยวายหรอกนะ แค่คิดว่าต้องนั่งฟังเสียงร้องตอนพาสาวขี่มังกรมาเที่ยว ข้าก็ปวดหูจะแย่...”
“งั้นแบบนี้...” แล้วเมื่อกี้จงอินจะรำคาญไหม?
“แต่ ถ้าเป็นเสียงร้องของเจ้า จะร้องยามไหนข้าก็ชอบฟังทั้งนั้น... ข้าเต็มใจให้เจ้าร้องใส่หูทุกวันเลยนะ” ง่ะ.. พูดแบบนี้จีบเลยดีกว่าไหมเจ้าชาย เซฮุนได้แต่ยืนเหว่อ... “เจ้านี่หน้าชอบหน้าแดงอยู่เรื่อย... ข้าขอไปทำภารกิจก่อนก็แล้วกัน เจ้าก็อยู่กับมิคาเอลดีๆ อย่าแกล้งมิคาเอลของข้าก็แล้วกัน”
“... ไปไหนอ่ะ...” ร้องเรียกตอนที่เจ้าชายเดินไปไกลแล้ว
เมื่อ เจ้าชายเดินห่างออกไปไกลสุดสายตาแล้ว เซฮุนก็อ้าแขนรับละอองน้ำที่กระเซนซ่านไปทั่วบริเวณ ต้นไม้ต้นหญ้าบริเวณใกล้ธารน้ำแม้จะมีน้ำค้างแข็งเกาะอยู่แต่ก็ไม่มากนัก ความเย็นของน้ำแข็งไม่ได้ทำให้บุตรสาวของราชินีหิมะหนาวเลยสักนิด ให้เพียงแค่ความรู้สึกเย็นสบายเท่านั้น หันกลับไปมองมิคาเอลที่ยังผงกหัวเล่นน้ำอยู่ก็อิจฉาและนึกสนุกอยากกระโดดลง ไปบ้าง ชุดสีทองวันนี้ที่ใส่มานั้นสวยมากแต่ถ้าจะให้ลงเป็นเล่นน้ำทั้งกระโปรงแบบ นี้ก็คงไม่สนุกแน่... เมื่อลองแกะกระโปรงผ้าที่พริ้วๆ ออกก็เหลือเพียงแค่กางเกงในตัวจิ๋วสีเดียวกันกับชุด ส่วนเกาะอกก็ใส่เอาไว้ก่อนแบบนี้... ดูไปดูมาก็เหมือนชุดว่ายน้ำเลยนะเนี่ย ต้องขอบคุณนักออกแบบที่ออกแบบได้สวยงามขนาดนี้นะ
รีบลงน้ำก่อนที่จงอินจะมาก็แล้วกัน...
“ฝาก ไว้ตรงนี้ก่อน อย่าหายไปไหนนะ” เซฮุนวางส่วนของกระโปรงที่เป็นผ้าพริ้วๆไว้ข้างต้นไม้ใหญ่ริมธารน้ำ ดึงเกาะอกและกางเกงในตัวจิ๋วให้เข้าที่ก่อนเพื่อความเรียบร้อยก่อนจะเดินลง ไปในธารน้ำอย่างระมัดระวัง ถ้าเป็นปกติแล้วเวลาที่พ่อกับแม่พาเซฮนไปเล่นน้ำทั้งคู่จะให้ใส่ชุดว่ายน้ำ แบบวันพีช คลุมไปทุกสัดส่วน... แต่วันนี้มาแบบทูพีช โชว์ที่ทุกสัดส่วนเลยที่เดียว... เคยเห็นคงอื่นใส่ก็คิดว่าดูสวยดี อีกทั้งยังเคยแอบพ่อซื้อมาใส่ครั้งหนึ่งก็ไม่กล้าใส่ไปเล่นน้ำที่ไหน มีครั้งนี่แหละที่ใส่แบบไม่ได้ตั้งใจและยังได้เล่นน้ำด้วย นับถือคนที่ใส่ทูพีชเล่นน้ำจริงๆนะ
อุณหภูมิ ที่ไม่เย็นมากของน้ำทำให้รู้สึกผ่อนคลาย เซฮุนเลือกที่จะไปนั่งลงบนโขดหินให้น้ำที่พอนั่งแล้วทำให้เหมือนแช่น้ำอยู่ ระดับน้ำอยู่ที่เนินอกอิ่มพอดีกัน อีกทั้งยังมีก้อนหินใหญ่ให้พิงอีก ช่างสบายเหลือเกิน เซฮุนเล่นน้ำไปเรื่อยในใจก็คิดว่าทำไมเจ้าชายจงอินถึงไปทำภารกิจนานขนาดนี้ เซฮุนที่ตีน้ำเล่นคนเดียวจนเหนื่อยก็หลับตาลง โดยที่ไม่รู้เลยว่าการเล่นน้ำของตัวเองทำให้ชายหนุ่มคลั่งแค่ไหน เจ้าชายที่กลับมาจากการปฏิบัติภารกิจที่ยิ่งใหญ่กำลังช่างใจอยู่ว่าจะลงไป เล่นน้ำด้วยดีไหม แค่นึกว่าตัวของหญิงสาวเปียกน้ำ ผมเผ้าสีน้ำตาลอ่อนแนบลำคอขาว ความต้องการยังพลุ่งพล่านขนาดที่ทำให้สงบยังยากลำบากขาดนี้ แล้วนี่ภาพสาวสวยเปียกน้ำกำลังนั่งพิงโขดหินแช่น้ำอยู่ตรงหน้าแบบนี้จะอดใจ ไหวได้ยังไงกัน
“จงอินไม่เล่นน้ำอ่อ” เซฮุนที่ลืมตาขึ้นมาเพราะรู้สึกว่ามีคนจ้องมอง มองไปอีกด้านก็พบกับเจ้าชายที่ยืนอยู่ริมฝั่ง ยกมือเรียกถาม
“ข้า กำลังจะลงไป...” ไม่ต้องทงต้องทนมันแล้วแบบนี้... เจ้าชายเดินเข้าไปใกล้หญิงสาว วางแขนลงบนโขนหินที่เซฮุนพิงอยู่ โน้มหน้าลงไปใกล้ชิดจนหน้าผากแนบชิดกัน สองสายตาสอดประสานกัน เซฮุนพยายามทำหน้านิ่งเข้าสู่แต่จงอินกลับอมยิ้มส่งกลับไป ภาพที่เคยจินตนาการไว้เทียบไม่ได้กับความงามที่อยู่ตรงหน้า ขาเรียวยาวภาพใต้น้ำสีใส หน้าอกอิ่มที่โชว์หราเมื่อน้ำกระเพื่อมผ่าน... ยอมแล้วจริงๆ
“ยิ้มไรเล่า..” โวยวายด้วยความเขิน
“ใครสอนให้เจ้าแต่งตัวเช่นนี้...” เจ้าชายวางมือลงบนเรียวขาใต้น้ำ นิ้วยาวเกลี่ยไปตามแนวขาเรียกให้ขนอ่อนลุกชัน
“งือ อย่ามองสิ” ยกมือขึ้นปิดตาชายหนุ่มตรงหน้า ไม่นานเจ้าชายก็จับมือหญิงสาวออก ดวงตาเป็นประกายเจ้าเลห์แบบที่เซฮุนไม่เคยหันมาก่อน ร่างบางค่อยๆถดตัวลงไปในน้ำเหลือเพียงแค่ดวงตาและจมูกโด่งรั้นเท่านั้นที่ โผล่พ้นน้ำ... แก้มร้อนเลยอ่ะเซฮุน
“เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกพอดี”
“เดี๋ยว ข้าไปหามิคาเอลก่อน เจ้าก็อย่าแช่น้ำนานเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” เจ้าชายเดินหนีไปหามิคาเอลที่เล่นน้ำอยู่ด้านใน สองมือวักน้ำสาดใส่และถูตัวทำความสะอาดให้มังกรน้ำตัวใหญ่ยักษ์ เซฮุนที่แอบมองอยู่ก็อมยิ้มให้กับความอ่อนโยนนั้น พลันนึกไปถึงครั้งแรกที่ตนกับจงอินเจอกันในป่า...
“มองผ่านๆครั้งแรกเหมือนคนดุแต่พอได้รู้จักแล้วใจดีมากเลยนะ”
ดวง ตาเริ่มเกิดเป็นฝ้าขาว เนื่องจากว่าใส่คอนแทคเลนส์เล่นน้ำเป็นเวลานาน พยายามจะไม่ขยี้ตาเพราะกลัวว่าคอนแทคจะหล่นหายไปซะก่อน หลับตาลงก่อนจะขยี้ตาเบาๆให้หายมัว เมื่อลองทำแล้วมันดีขึ้นก็เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังนอนพิงมังกรหลับตา อยู่ด้านหลัง หลับทั้งนายและบ่าว...
“ปลุก ไม่ปลุกดี หือ... แต่มือเหี่ยวแล้วอ่ะ คอนแทคก็เริ่มมัวแล้วด้วย ปลุกก็ได้” เมื่อตัดสินใจได้ก็ขยับเข้าไปใกล้เจ้าชายอีกนิด เขย่าไหล่คนที่นอนหลับอยู่ไม่เบานัก เมื่ออีกคนลืมตาก็ยื่นมือไปให้ชายหนุ่มดูข้างหน้า “มือเหี่ยวแล้วขึ้นกันเถอะ”
“ข้าพึ่งอาบน้ำให้มิคาเอลเสร็จเมื่อสักครู่เอง...”
เจ้า ชายแอบมองเซฮุนที่กำลังมองไปที่ฝั่งอาลัยอาวรณ์แล้วก็นึกอยากจะแกล้งขึ้นมา เฉยๆ มือหนาคว้าเข้าที่เอวคอดออกแรงดึงจนกลายเป็นเซฮุนนั่งอยู่บนตักของชายหนุ่ม ในท่าเจ้าสาว มือข้างหนึ่งประคองที่เอวเล็กส่วนอีกข้างจับเข้าที่ฝ่ามือทั้งสองข้างของ หญิงสาว เซฮุนที่ตกอยู่ในสภาพที่หนีไม่ได้ก็นั่งนิ่งพยายามไม่ขยับตัวไปไหน เสียงที่ร้องตกใจตอนแรกก็ต้องเงียบไว้เพราะเจ้าชายกระซิบที่ข้างหูเบาๆว่า มิคาเอลกำลังหลับอยู่และมันอาจจะหงุดหงิดถ้ามันได้ยินเสียงแหลมเล็กของสาว เจ้า เซฮุนจึงทำเพียงนั่งเฉยๆแม้จะสัมผัสได้ว่าอะไรบางอย่างมันไม่ได้อยู่เฉยไป ด้วยเลยก็ตาม
“ไหนเจ้าบอกว่าอยากมาเล่นน้ำ” กดจูบแผ่วเบาที่ไหล่เนียนขาวหลายครั้งเร่งเอาคำตอบ
“ก็ตัวเหี่ยวแล้วเนี่ย อยากขึ้นแล้ว... งือ... อย่าจูบสิ”
“เจ้าขัดคำสั่งเจ้าชายหรือ”
“เจ้าชายก็อย่าทรงลามกนักสิ เขินจนเหนื่อยแล้วเนี่ย... งือ จงอินบอกว่าอย่าจูบไง”
“เจ้าพูดอะไรเหมือนผึ้งบิน ข้าฟังไม่รู้เรื่อง”
“หึ” ซื้อได้ไหมเสียงหึเนี่ย เซฮุนพยายามหลบเลี่ยงแต่ยังไงก็หนีไม่พ้นมือปลาหมึกนั้น เจ้าชายเชยคางของหญิงสาวขึ้น แก้มแดงอ่อนน่ากดจมูกแน่นๆนานเท่านาน แต่ริมฝีปากบางที่เม้มสนิทนั้นกลับน่าถวิลหามากกว่า ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้จนหน้าผากแนบชิดกัน เจ้าชายอมยิ้มที่มุมปากมือเห็นสายตาตื่นตกใจของกระต่ายในอ้อมแขน..
“อย่าทำหน้าแบบนี้ให้ใครเห็นนะ.. ข้าหวง” ริมฝีปากหนาแนบชิด กดจูบย้ำๆให้ริมฝีปากบางที่เม้มนั้นอ้าออก มือข้างที่กุมมือสาวสวยไว้ก็บีบเบาๆให้เซฮุนมั่นใจและยอมรับในสัมผัสนั้น เมื่อความต้องการลึกๆเข้าครอบคลุมจิตใจ เซฮุนอ้าปากออกตามที่แรงชักจูงของคนตัวโตกว่า มือข้างหนึ่งบีบเข้าที่ข้อมือหนาเพื่อลดความตื่นเต้น ลิ้นร้อนหยอกล้อกันไปมาจนทั้งคู่รู้สึกเสียวไปทั้งช่องท้อง มือข้างที่ประคองเอวบางบีบเค้นไปตามแรงอารมณ์ เซฮุนที่ดูเหมือนจะทนไม่ไหวบีบเข้าที่ข้อมือของจงอินเต็มแรงจนเจ้าชายต้อง ผละออกมาอย่างอ้อนอิ่ง แต่ก็ไม่ลืมที่จะกดจูบย้ำที่มุมปากบาง
“หายใจ ไม่ทัน.. งือ อาย” เซฮุนพูดเสียงเบาซบลงที่บ่ากว้าง ไม่อยากมองหน้าเจ้าชายเพราะรู้สึกหมือนตัวจะระเบิด มือข้างที่ลูบเอวบางก็ยังคงลูบให้อีกคนเขินเล่นอยู่แบบนั้น
“ข้าสอนเจ้าแล้ว ตาเจ้าบ้าง”
“จูบข้า ก่อนแล้วข้าจะพาเจ้าขึ้นฝั่งเพื่อกลับวัง” เมื่อไม่มีทางเลือก เซฮุนจึงต้องจำใจนั่งทรงตัวบนตักกว้างดีๆ เจ้าชายที่รู้ว่ายังไงเซฮุนก็ต้องจูบตนแน่ๆก็หลับตารอ เซฮุนหลับตาลงก่อนจะกดจูบเสียงดังจุ๊บ สัมผัสแผ่วเบาที่สุดเท่าที่เจ้าชายเคยได้รับมาในชีวิตนี้ ลืมตาขึ้นมองคนสวยที่ซุกอกตนอีกครั้ง อมยิ้มขำเล็กน้อยกับคนขี้อายที่ดูจะขี้อายเกินเหตุ
“ยังไม่ขึ้นเหรอ..ก็..ก็จูบแล้วไง”
“งั้นเปลี่ยนเป็นให้ข้าจูบเจ้าจนกว่าข้าจะพอใจแล้วข้าถึงจะพาเจ้ากลับก็ แล้วกัน...” ยังไม่ทันได้ตั้งตัวริมฝีปากร้อนกทาบทับลงมา ดุดันสลับกับอ่อนหวาน เสียงจูบน่าอายดังไปทั่วแต่เจ้าชายก็ไม่ได้สนใจ เซฮุนหลับตาลงยอมรับสัมผัสนั้น อดไม่ได้จะรู้สึกดีกับริมฝีปากหนานี้... มือหนาประคองแขนบางเล็กให้โอบรอบคอของตัวเองไว้ เซฮุนที่เมามัวไปกับรสจูบถุกจับให้อยู่ท่าไหนก็ท่านั้นไม่มีเกี่ยงงอน ฝ่ามือร้อนของเจ้าชายบีบเค้นลูบไล้ไปตามผิวเนียว หน้าท้องแบนราบ หน้าอกอวบอิ่ม หัวไหล่เล็กเนี่ยนลื่นมือ น่องขาขาวเรียวที่ได้เห็นกี่ครั้งก็ยังตื่นเต้นเสมอ ไม่มีตรงส่วนไหนของร่างกายที่ไม่ผ่านมือของเจ้าชาย
เมื่อ ผละออกจากกันแล้วสัมผัสครั้งใหม่ยังคงตามมาเรื่อยๆ กว่าพายุจูบของเจ้าชายจะจบลงเซฮุนก็ปากบวมหมดพลังเลยสลบคาอกของเจ้าชายที่ เดียว ...
talk; หมดพลังค่ะ 555
ตามแท๊คนี้ในทวิตนะคะ #องค์หญิงเซฮุน
จะมีรูปภาพให้ดูมากมายก่ายกอง
1 comment(s) 1 vote(s) = กำลังใจให้เค้านะเตง
izzy806
andulkaphoto
baratheonpilled
amandla
germansingergirl
origamiaround
gummygunk
blakekathryn
areudirty
