Ik heb getwijfeld of ik er iets over zou delen hier, binnen de context van een roman, maar omdat dit verhaal zo dicht bij mij als auteur staat en we nu persoonlijk weer beleven wat ik ooit schreef, wordt het voor mij belangrijker dan ooit, zijn mijn eigen woorden weer een houvast voor mezelf geworden, en vloeit alles in elkaar over. Vannacht stond ik met mijn ongelofelijk dappere zoon aan het sterfbed van zijn vriendin op de IC. Nu ik dit schrijf is ze er nog, maar deze mooie meidag zal waarschijnlijk haar laatste zijn. Ze is nog maar een kind, een prachtig kind, met een heel leven voor zich, maar dat mag plotseling niet meer zo zijn. En nu is er zoveel verdriet, en geschoktheid om het onafwendbare dat ik, die altijd woorden te over heb, stil ben gevallen. Er zijn geen woorden te vinden, voor de trots voor mijn zoon, voor het verdriet van haar naasten, voor de stilte in mijn hart. We leggen de regels naast ons neer en zijn er, want het enige dat overblijft is elkaar vasthouden tot het laatst. Samen zijn we sterk. Lieve prachtige Robin, wat is dit onvoorstelbaar.