ik vroeg toekomst van iemand die nog in het verleden stond.
26 december 2025
Het is tweede kerstdag. Kerstvakantie is tijd met elkaar en de kinderen. Familiefeesten en voelen hoe het is om écht als nieuw samengesteld gezin te functioneren. Geconfronteerd worden met warme, klassieke gezinnen brengt me heimwee. Heimwee naar de illusie van iets wat wij ook hadden kunnen hebben. Maar anderzijds, ik begin het toe te laten. Ik begin het te voelen. De liefde die ik in de kinderen steek wordt ook langzaamaan naar mij teruggegeven. Ik voel de warmte en het vertrouwen die ze me geven. Plusmama. Mama L. Ik moet er mijn plaats nog een beetje in vinden. Ik wil hun liefde toelaten, mij hieraan overgeven, maar er knaagt ook iets. Hoeveel liefde ik ook kan krijgen van pluskinderen, ze zullen altijd hun échte mama hebben. Ik strijd inwendig met mijn gevoelens hierbij. Je mama voelen voor pluskinderen, komt dat op dezelfde hoogte als biologische mama zijn? Ik twijfel. Mijn hoofd zegt dat het altijd zal blijven knagen om geconfronteerd te worden met kinderen die altijd zullen terugvallen op hun échte mama. Ik ben onzeker. Ik ben bang. Ik ga het niet kunnen, gewoon wij 4. Het besef dringt langzaam tot mij door. Ik strijd ertegen. Ik zie hem graag. Ik zie hen graag. Ik zet mij er wel over.
7 januari
Na een moeilijke en onzekere kerstvakantie, althans voor mij en mijn gedachten, gaan we wandelen in de haan. De winterzon brandt op onze bleke gezichten. Mijn lichaam voelt zwaar aan. Zelfs de korte wandeling voelt vandaag als een strijd. Alsof even, héél even, alle stress van mijn lichaam wegvalt. Ik laat mij opgaan in het moment. Wij twee samen. Ik geniet. Voor even. Heel even. Het is woelig geweest in mijn hoofd, en ik begin te verlangen naar duidelijkheid. Duidelijkheid over ons en de toekomst. Maar vandaag even niet, vandaag is alles op.
De weken nadien spenderen we veel tijd samen. Ik geniet van de fysieke verbinding, maar mentaal voel ik ons steeds verder van elkaar wegdrijven. Angst voor mislukking, van beide kanten. Ik kan niet verder investeren zonder zekerheid. Hij kan geen zekerheid geven zonder eerst te zien waar de investering heen gaat. Ik twijfel aan zijn bedoelingen. Ik twijfel aan zijn oprechtheid. Mijn vertrouwen î hem en onze toekomst zakt dieper en dieper weg.
Ik voel de onrust toenemen. Ik ben emotioneel zonder reden. Ik voel spanning op mijn borst. Ik begin mezelf te verliezen. Het vastklampen gaat stillaan beginnen..
Februari 2026
Ons weekend. Luxemburg. In het heetst van de storm vertrokken. Gedacht te brokken te kunnen lijmen gaandeweg, maar eigenlijk was de relatie dan al op zijn einde aan het lopen. We beseften het alleen zelf nog niet. Eens een gevoel zodanig diep zit, dan komt het naar boven bij elk mogelijk punt van discussie. Genoten, maar mijn lichaam was dàn al leeg.
De weken nadien verliepen met enkele pieken maar vooral met vele dalen. We raakten de verbinding en elkaar langzaamaan kwijt. Jij sprak over teveel druk voor de toekomst, maar hoe kun je aan liefde beginnen als je zelf niet wil vechten en strijden voor een toekomst? De discussies gingen ondertussen over meer dan alleen een kinderwens, en langzaamaan voelde ik mij dieper en dieper wegzinken op zijn prioriteitenlijst. Nog te vaak vroeg ik me af of ik wel genoeg was, maar nooit eens of ik wel genoeg kreeg. De waarheid ligt altijd wel ergens tussenin.
24 maart
Jouw verjaardag. Ik stuitte voor de zoveelste keer afgelopen weken op ondankbaarheid en egoisme. Ik stond daar met een zak vol liefde en cadeaus voor je. Het voelde niet genoeg, nooit genoeg. Opgekropte gevoelens zijn zoals een tikkende tijdsbom, eens het zijn limieten bereikt heeft is er geen controle meer over. Ik riep op je. Ik kon geen sorry over mijn lippen krijgen voor iets waar ik geen sorry voor voel. Er knapte iets in je. Het deed je denken aan je kapotte huwelijk. Aan haar. Aan hoe zij je verlaten heeft. Het is kapot.
De spanning in mijn borst blijft maar toenemen. Ik slaap ondertussen enkel nog op mijn rug. Op mijn zijde liggen is ondraaglijk van de pijn. Ik hap naar lucht. Fysiek. Mentaal. Ik kan geen weg met mijn gevoel. De onmacht. De onrust. De angst. De angst om alles te verliezen waar ik op had ingezet. Onze toekomst. De angst grijpt me bij de keel en ontneemt me ondertussen van de laatste restjes adem. Paniek. Help.
De weken nadien dienen voor reflectie. Zelfinzicht. Verdriet. Ik mis hem. Ik zie hem graag. Maar hij kan het niet, tegemoetkomen aan mijn noden. Hij heeft nood aan tijd voor zichzelf na zo een zware scheiding, en moet hier de rust nog in terugvinden.
Tranen zonder einde. Paniek. Ademnood. Onmacht. Vragen. Twijfel. Is dit alles door de druk die ik mezelf, hem en de relatie heb opgelegd? Of is het terecht dat ik hier duidelijkheid over wil? Vroeg ik een onmogelijke hoeveelheid liefde en tijd? Of was het écht een kwestie van prioriteiten stellen? Was wat wij hadden liefde, of was het angst voor eenzaamheid? Ik blijf achter met 1000 vragen. Ik weet het niet goed. Laat ons beginnen met het terugkeren naar mezelf.
-28/04/2026 23:50
