Wszystko zaczęło się od smoków.
Na pierwszy rzut oka, stwór niczym nie różni się od masy innych fantastycznych tworów. Wystarczy jednak chwila bliższego przyjrzenia się, aby dostrzec jego wyjątkowość. Począwszy od tolkienowskiego Smauga, będącego ucieleśnieniem kataklizmu, przez chroniącego bohaterów kudłatego smoka szczęścia Fuchura u Endego, po martinowskie tresowane bestie valyriańskich panów. Powieści fantasy nie potrafią przejść obojętnie obok tego mitu.
W licznych wierzeniach Eurazji smok niemal zawsze strzegł czegoś i jednocześnie stanowił ucieleśnienie ostatecznego przeciwnika bohatera. Nie bez powodu patronem rycerzy został święty Jerzy, który zgodnie z legendą pokonał smoka strzegącego źródła rzeki. Wcześniej, Zygfryd zabił smoka Fafnira, który posiadał olbrzymi skarb i tajemnicę nieśmiertelności. A według niektórych mitów, jeszcze wcześniej Apollo musiał uporać się ze smokiem Pytonem, aby zyskać dar wiedzy tajemnej.
Cechuje je różnorodna symbolika. W zależności od regionu mogą reprezentować wiele rzeczy: mądrość, magię, cykliczność, ale również zniszczenie i herezję. Zawsze jednak niezależnie od miejsca, w którym się pojawia, smok nasuwa przede wszystkim jedną myśl: siła.
W europejskich wierzeniach raczej nie spotyka się innego stworzenia, które dysponowałoby potęgą porównywalną do smoczej. Natomiast w azjatyckiej, a w szczególności chińskiej, odwiecznym rywalem smoków o palmę pierwszeństwa są tygrysy. Obydwa stworzenia reprezentują siłę, ale każde interpretuje ją na swój sposób. Tygrysy korzystają z siły w odważniejszy sposób, bywają niecierpliwe, bardziej brutalne i łatwiej poddają się namiętnościom. Na tym tle smoki są zdecydowanie cierpliwsze, pokorniejsze i w gruncie rzeczy, mądrzejsze.
Ostatni motyw inspiruje mnie w szczególności. Myślę, że bogatsi o powyższą wiedzę, w trakcie czytania moich historii niejednokrotnie dostrzeżecie, jak bardzo opierałam się na tej dychotomii, budując wątki w swoich opowieściach. Sama gorąco zachęcam Was do zapoznania się szerzej z różnorodnymi wyobrażeniami smoków. W końcu, kto wie? Może któreś z nich będą równie wielką inspiracją, co dla mnie?
