#affiniteiten

Zo rusten de geliefden naast elkaar. Vrede zweeft boven hun rustplaats, de afbeeldingen van blijmoedige verwante engelen kijken vanaf het gewelf op hen neer, en wat zal het een heerlijk ogenblik zijn als ze eens weer samen ontwaken.

Brieven bewaar je om ze nooit meer te lezen, uiteindelijk vernietig je ze uit discretie.

Je hoeft het ware alleen maar wonderbaarlijk te formuleren, dan lijkt tenslotte het wonderbaarlijke ook waar.

Het hoogste, voortreffelijkste van de mens heeft geen vorm.

Je kunt de wereld niet beter ontwijken dan door de kunst, en je kunt je niet beter met haar verbinden dan door de kunst.

Door niets typeert iemand zijn karakter meer dan door wat hij belachelijk vindt.

Gelukkig kan een mens slechts een bepaald deel van zijn ongeluk bevatten; wat daarbovenuit gaat vernietigt hem of laat hem koud.

Waarom kun je niet blijven zitten? dacht ik bij mezelf, stil en in jezelf gekeerd blijven zitten, lang, heel lang, totdat tenslotte je vrienden komen voor wie je opstaat om hun met een vriendelijke buiging hun plaats aan te wijzen. De kleurige ruiten veranderen het licht in een ernstige schemering en iemand zou een eeuwige lamp moeten aansteken zodat het ook 's nachts niet volkomen donker zou zijn.