#acemilik

Her şeyi tecrübe etmek için sıralara girdik, her şeyin üstesinden gelmenin hevesine kapıldık.

Aslında -bilmek- istemiştik, oysa çok fazla kirlendik.

Bilmenin verdiği enaniyet, tüm vücudu kapladı. Kendimizi bir şey zanneder olduk.

Oysa çocuklarla bir oyuncağı yeniden keşfetmenin sevincini yaşayamıyoruz. Yapmacık kalıyor. Oynuyoruz oyuncakla, çocukla, kendimizle..

İlk acemiliğin zuhur ettiği andaki heyecan, bir daha yerine gelmiyor. Kaybedildi mi ondan sonraki tüm davranışlar-rol- olmaya başlıyor.

İlk ölümden sonraki tüm ölümler provası yapılmış oyunlar gibi yaşanıyor. Tecrübe edilmiştir ve hayata geçirilmesi gereken görevler olarak görülür. Ağlanması muhtemel gün skalası çıkarılır, taziyeler geçiştirilir ve kapanış. Ortalama hüznün vücuttan atılması 40 gün sınırında gezinir. Peki ya sevinçler ?

Anlık, yaşandı ve yenisi için köşe bucak aranmaya başlandı. Oysa, ilk kalem dabresi ile harfleri kağıda dökmenin sevincini ömrü boyunca yaşamıyor insan. ilk dinlerken aldığı zevki bir sonraki play tuşuna bastığında farklı dünyalara dalıyor.

Acemilik ve ustalık ile ilgili söylenmiş güzel sözler

Her acemilikten günah gibi nefret ederim, en çok da devlet işlerindeki acemilikten. Bu; binlerce, milyonlarca insana, beladan başka bir şey getirmez. Goethe Bazı acemi suçlular, hakim karşısında şaşırır, hemen ilk planda yaptıkları suçu inkar ederler. Ama usta suçlular ise öyle değildir. Daha kurnaz ve düşünceli hareket ederek, her şeyi kabul edip, davanın tavrını bir anda değiştiriverirler.…

8 temmuz 2011’de bon jovi konserine gitmiştim.

8 temmuz 2013’te uzun bir süreden sonra türkiye’ye dönmüştüm.

8 temmuz 2014’te ise uyumak yerine şunu yazmışım:

"merhaba.

ne güzel yazardın sen, yazılarından bir gökyüzüne salıncak kurmak isterdim okuduğumda. şimdi ne yapıyorsun? ne yazıyorsun? bilemiyorum; çünkü bildim ve parmaklarım hep sargıda geziyorum. yanıklar… yanıklar acımıyor ama, bakamıyorum da onlara işte. baktığımda sızlıyorlar; göğün nöbetini tutuyor, göğüsleyemiyor nöbetlere tutuluyorum.

sen merhametsizdin, merhameti oradan bildim. bir ismin kızılkıvrak karanlığından kurtulmak için Rahîm olanı anarak avuçlarıma baktım: cam parçacıkları vardı. kristal gece. belki bir beyaz gece olsaydı, belki bir beyaz gece… se, nin, le.

hayır. yıkılan bir şehrin son piyanistinin neler çaldığını avuçlarımdan aşağı atıyorum, şehir ellerime yıkılıyor gecelerde, piyanist çalıyor: sen ölünce iki kere. fakat sen yaşıyorsun. kolundaki yıldızı söküp defalarca çalıyor tüm camları parçalanan şehirde. sonra da alıyor gökten tüm yıldızları. cebine saklıyor. sonra senin kelimelerini göklerimden çalıyor.

gözünde kristal geceden cam kırıkları.”

kötü edebiyattan daha kötü yollara da sapabilirdim. şimdi en azından bu yazıya bakıp, okuduğu şiiri hayatında bir kez olsun gerçekten duymamış yarışma birincilerinin samimiyetsiz sesiyle kafamda yankılanan cümlelerden tiksinebilirim.

Tumblr öğreniyorum

Acemilik Etmek Deyimin Anlamı

Acemilik Etmek Deyimin Anlamı Düşüncesizce hareket etmek