#abid

The Haratin , also spelled Haratine or Harratin, are an ethnic group found in western Sahel and southwestern Maghreb. The Haratin are mostly found in modern Mauritania (where they form a plurality), Morocco, Western Sahara, and Algeria. In Tunisia and Libya, they are referred to as Shwashin.

The Haratin speak Maghrebi Arabic dialects as well as various Berber languages. They have traditionally been characterised as the descendants of former Sub-Saharan slaves

The Haratin form an ethnic group distinct from Arab and Tuareg populations, as well as from the contemporary ethnic groups of sub-Saharan Africa. In Mauritania, however, where there are nearly 1.5 million Haratin, they have developed a separate sense of ethnic identity.

During the Roman occupation of Mauretania, the Godala Berber tribe fled to the south towards the Draa oasis and enslaved the local Haratin population. They have historically inherited their slave status and family occupation, have been endogamous, and socially segregated. Some communities differentiated two types of slaves, one called 'Abid or "slave" and Haratin or "freed slave". However, per anthropologist John Shoup, both 'Abid and Haratin were not free to own land or had equivalent property rights. Regardless of whether they were technically free or not, they were treated as socially inferior in the communities they lived in. Being denied the right and the ability to own any land, they historically survived by accepting a patron-client serf relationship either as domestic servant or as share-cropping labor (khammasin).

They became a common target of mandatory conscription by the Moroccan ruler Ismail Ibn Sharif as he sought to build a military that had no social or cultural attachment to any other Arab or Berber group in Maghreb. He conscripted the majority of able-bodied male Haratin and 'Abid that were present in Morocco at the time. This army was then commonly coerced into a series of wars in order to consolidate Ibn Sharif's power

Ali radıyAllahu anh dedi ki:

“İlim öğrenin. İlim öğrendiğiniz zaman, ilminiz için öfkenizi yutun. İlminize gülmeyi ve oyun-eğlenceyi karıştırmayın ki, kalpler ondan uzaklaşmasın. Çünkü âlim kahkaha ile güldüğü zaman, ilimden de o derece uzaklaşır.”

Holy cow that’s a lot lmao

Rehbersiz yola çıkmaktan sakın, yoksa sıkıntılar içinde şaşırıp kalırsın.

Anlatıldığına göre İsrailoğullarından bir âbid yolculuğu sırasında bir ailenin toprağına ulaşır. Arazinin ortasında, gelip geçenlerin çiğneyerek yol haline getirdiği bir iz görür. Kendi kendine, “Başkasına ait bir araziyi ben nasıl yol olarak kullanabilirim?” diye düşünür. Sonra arazinin etrafından dolanan yola bakar ve bu yolu dolaşıp geçmenin hem zahmetli hem de uzun zaman alacağını düşünür. “Burası da herkesin gelip geçtiği bir yol, bende geçsem ne olur?” diyerek kendisi de arazinin ortasındaki yoldan geçer.

Oradan ayrıldıktan sonra bu davranışından dolayı cezalandırılır. Fakat hangi günahından dolayı cezanlandırıldığını unutur; bunu anlamaya ve keşfetmeye çalışır. İşlemiş olduğu günah kendisine şöylece hatırlatılır. “Sen, başkasına ait olan ve yol olmayan bir araziyi, sahibinin izni olmadan yol olarak kullandın!” Bunun üzerine o âbid şöyle der:

“Ey Rabbim! Özrümü kabul buyur! Ben oranın halk tarafından kullanılan bir yol olduğunu düşünmüştüm.”

Bunun üzerine Allah Teâlâ o âbide şöyle ilham etti: “Zalimler ne zaman bir yol tutsa, sen o yolu bana ulaşan bir yol haline çeviriyorsun.”

Gurura kapılarak zalimlerin tuttuğu yola giren kimse bu konuda mazur sayılmaz. Girdiği o yolda şaşırır ve aldanışa uğrar. Kendisi helâk olduğu gibi, kendisinin izinden gidenleri de helâke sürükler. Bu ise, insanlara hoş görünmeye çalışan yapmacık tavırlı, cahil ve yoldan saparak dünyaya dalan kimselerin yoludur. Onlar arzularını, terketmiş görünerek insanların takdirlerini kazanmak isterler. Böyle yaparak vicdanlarındaki tevhid inancını zedeler, ona zulmederler. İnsanların gözlerinden ırak olduklarında inançları çok zayıftır.

Məqam, mənəviyyat və qəlblərə nüfuz cəhətdən elə bir kəs idi ki, Məkkədə təvaf edən cəmiyyətin toplusuna daxil olduğu zaman ixtiyarsız olaraq hamı ona yol açır, o da “Qara daşa” toxunmağa başlayır. Cəmiyyətin çoxluğundan təvaf edə bilməyən, Hişam ibn Əbdül Məlik (zəmanənin xəlifəsi) cəmiyyətin çoxluğundan və ona yol verilməməsi səbəbindən bir kənarda oturub bu mənzərəyə tamaşa edir və İmam Zeynul-abidinin (ə) əhalinin qəlbində olan ehtiramına və nüfuzuna məəttəl qalmışdı. O kimdir ki, belə bir əzəməti var deyə soruşur. Fərəzdəq adlı məşhur şair, onun cavabında həzrəti vəsv edərək, Hişama buyurur: “Tanımırsan, yoxsa özünü tanımamazlığa vurursan? O elə bir şəxsdir ki, Bətha ölkəsi onun möhkəm qədəmlərinin izini tanıyır. Allahın evi, Beytul- həram və başqa yerlər onu yaxşı tanıyır...” Bəli! Fərəzdəq bu uzun şerində onun əzəmət və məqamını şərh edir (bu qısa bəhsdə bütün mətləbə işarə etməyə fürsət yoxdur).