#abanger

Abanger. Taong nag-aantay sa kanyang gustong boylaloo/girlaloo ng walang kasiguraduhan kung magiging sila nga ba sa huli o hindi. 

Naging abanger ka na ba? Hassle diba? 

Naranasan mo na bang mag-antay ng pagka-tagal-tagal sa isang tao na a) may iba b) 'di pa pwede til after studies c) ayaw sa'yo d) "'di pa sure sa'yo ngayon" e) 'di mo pa daw kilala kung sino si Harry Styles? Yung tipong 'di mo alam kung tama ba yung ginagawa mo, o kung may mapapala ka ba? 

Alam naman nating kadalasan wala eh. 'di tulad ng mga love stories na pinapakita sa'tin sa movies o nababasa natin sa mga libro, imposibleng mangyari na magkaroon ka ng perpektong kwento, yung tipo na pwede mong ikwento sa mga anak at apo mo pagtanda mo. Kagaya nga naman ng sabi ni Sir RB, 

"Tandaan, hindi pelikula o romance novel ang buhay mo. Totohanan yan." 

At kung may mga pagkakataon nga na pinapalad ang iba, eh kung malas ka sa ganyan? Alam mo na ang "Hindi pa ako pwede eh." o ang "Studies first ako sa ngayon." o ang "Strict ang parents ko eh." ay kadalasan, iisa lang din ang hidden meaning para sa'yo: "Ang creepy mo, hindi kita gusto." 

Pero bakit nga ba kahit alam mo na, na ganun nga, eh sige pa din sa pag-aabang? Bakit nga ba tayong nagpapaka-tanga na mag-antay pa diba? (Pero let's face it, malamang-lamang lang naman na hindi ka masyadong pinalad sa pisikal na aspeto. In short-- Panget ka.) Problema nga ba talaga ang pagiging abanger? Sakit nga ba ito na walang nang gamot? 

Sa mundong ito, uso talaga ang hindi pagiging fair. Kagaya ng mga mayayaman na kurakot, kahit na pangit ang ugali ng iba, mas pinipili pa din sila over the good people kasi may isang kwalipikasyon silang wala ang karamihan sa'tin-- Ang pagkakaroon ng kaakit-akit na itsura. (Hindi ko sinasabing 'pag pogi o maganda ka, panget na ugali mo. Tignan mo ako. Hehe joke.) Pero diba ang unfair? Ngayon, merong mga tao na nagde-defy sa batas na "Life is unfair, deal with it.", at yon ay kayong mga abangers-- Mga taong hindi napansin, hind kapansin-pansin at ayaw pansinin, pero gustong mapansin. Kayo yung mga matatapang na pumapalag sa pambubully ni Cupido na pagkatapos kang panain, gagaguhin ka't hindi papanain yung taong gusto mo? Aba hindi pwede yon. Naniniwala kayo sa kasabihang "Kung hindi mo ako gusto at masaya ka sa piling ng iba... Aba, gagawan natin ng paraan yan." kaya naman hanggang ngayon sige pa din kayo sa pagkapit. Well back to the question, ang pagiging abanger? Hindi 'yon problema. Ito ay isang duty. Kayo ang tinaguriang "Soldiers of Love" na lumalaban sa digmaan ng pag-ibig para sa inyong karapatang sagutin ng mahal niyo. At kung matuturing itong isang malalang sakit na nakakamatay, aba, malamang patay na tayong lahat. Dahil that's the thing about being an abanger-- lahat tayo nagiging abanger. Walang pinipili itong sakit na 'to. 

Samakatuwid, ang pagiging abanger ay isang karangalan, sapagkat isang magandang katangian ang pagsisipag na mag-antay sa isang bagay na walang kasiguraduhan, given nag-eeffort ka din in ways na hindi niya mababansagang creepy, disgusting, jeje. Kagaya ng pagiging abanger, kailangan din natin ng tiyaga, dahil wala tayong mararating kung lagi tayong sumusuko. Kaya ako, saludo ako sa inyong mga abanger! Nawa'y makuha na ninyo ang inyong matagal na inaasam-- Ang matamis na "Sige na nga... Hay." (Hehe joke, shempre yung "Oo." niya diba?) Sana lang hindi dumating sa point na masayang lang ang paghihirap mo dahil sa ayaw ka niya talaga, ginamit ka lang niya, o pinaasa ka lang niya. At kung nagkataon na nabigo ka nga? May lunas naman ang sakit na 'to-- ang paghahanap ng iba, at pagpapa-pogi at pag-aaral ng mabuti, pag-excel sa other aspects ng life at ang paniniwala na magiging okay din ang lahat at hindi mo talaga siya gusto kasi sinabihan niyang 'malandi' si Taylor Swift at pumu-poops siya na nakatapak sa rim ng inidoro. In other words: