Connie
Mijn collega Connie werkt al 35 jaar in het onderwijs. 'Ik heb ook wel eens op zo'n heel zakelijk kantoor gewerkt', verhaalt ze met haar nadrukkelijke voordraagstem, 'bij een theatergroep. Maar dan zeiden die dames van de receptie dat mijn ogen altijd zo gingen twinkelen wanneer ik over 4havo sprak.'
Wanneer Connie de docentenkamer binnenstapt, lijkt het alsof er een extra licht wordt aangeknipt. 'Bon dIA.....' galmt het. Vervolgens vergaapt het grijze docentencorps zich aan haar creatie van die dag. De oorbellen passen altijd bij de jurk en de schoenen (zonder uitzondering met hak) weer bij de oorbellen, maar dan net niet te veel. Op bepaalde dagen doet ze een rode of oranje bloem in haar haar, als een Spaanse schone.
Vorige week trof ik Connie achter de computer aan onze werktafel. 'Hoi Connie, gaat het goed?' vraag ik nietsvermoedend. 'Nee.'
...
'Al die harde stemmen, ik heb er genoeg van. Ze zoeken het zelf maar even uit.'
Ik laat Connie even. Maar al snel wordt er op de deur geklopt. Het is Davy. Drukke, nooit-stilzittende, overal-een-antwoord-op-hebbende, wanhopige, onmogelijke, maar lieve Davy. 'Mevrouw, u kunt weer terugkomen hoor. Ik heb tegen iedereen gezegd dat ze nu echt stil moeten zijn, zodat u weer gewoon kunt lesgeven.'
Connie kijkt niet op of om. Met haar blik stoïcijns op haar beeldscherm gericht zegt ze droogjes : 'Ach, flikker op joh.'
'Maar...' stamelt Davy. Davy is namelijk gewend dat hij zijn op zijn zachtst gezegd in een klassensituatie onpraktische gedrag altijd weer kan compenseren door iets sociaal wenselijks daartegenover te stellen. Niet bij Connie.
Davy verlaat gedesillusioneerd de docentenkamer. Na het dichtvallen van de deur draait Connie zich om van haar scherm en schenkt mij een glimlach van oor tot oor. 'Nou, dat heeft wel indruk gemaakt. Ik denk dat ik zo maar eens terugga. Die schapen laten zich wel kennen zeg.'
En met een knipoog wiegt ze haar Spaanse ruisende rokken richting 4havo.
